Το κυβερνητικό στοίχημα για συγκρίσεις και «καθαρή εντολή»

Με στόχο να μετατρέψει την πολιτική αντιπαράθεση σε καθαρό δίλημμα ενόψει της επόμενης μέρας στη χώρα, η κυβέρνηση, με ορίζοντα τις κάλπες της άνοιξης του 2027, επιχειρεί να χτίσει μεθοδικά το αφήγημα της αυτοδυναμίας.

Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση θα κριθεί κυρίως από τη σύγκριση ως προς το ποια πολιτική δύναμη και ποιος πολιτικός αρχηγός μπορούν να εγγυηθούν τη σταθερότητα, διαθέτουν συνεκτικό σχέδιο και πείθουν ότι έχουν την ικανότητα να το υλοποιήσουν.

Η κυβερνητική ρητορική εστιάζει σε μια βασική διαχωριστική γραμμή: «Μπροστά ή πίσω. Πρόοδος ή συντήρηση. Ορθολογισμός ή εύκολες υποσχέσεις». Αποτελεί δε συνέχεια μιας πορείας που –όπως τονίζουν– άλλαξε προς το καλύτερο τη θέση της χώρας απέναντι σε «αναχρονιστικές» λογικές που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν.

«Η χώρα που παραλάβαμε το 2019 δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή Ελλάδα», σημειώνουν κυβερνητικά στελέχη, επιχειρώντας να καταστήσουν τη σύγκριση όχι αφηρημένη, αλλά χειροπιαστή, με συγκεκριμενοποίηση και επικοινωνιακή προβολή των συνολικών πεπραγμένων ανά τομέα.

Στο πλαίσιο αυτό, άμεση ήταν η απάντηση-σχόλιο του πρωθυπουργικού επιτελείου σε μέτρηση σύμφωνα με την οποία οι πολίτες υποστηρίζουν πως το 2019 ζούσαν πιο άνετα σε σχέση με σήμερα. «Είδα ότι προσπάθησε και ο ΣΥΡΙΖΑ να το αξιοποιήσει αυτό και να πει “ζούσε καλύτερα ο κόσμος επί ημερών μας, άρα δικαιωνόμαστε”. Αν δικαιωνόταν δεν θα ήταν στο 3%, 4%, 5%, 6% και δεν θα είχαν όλο και λιγότερα ποσοστά από εκλογική διαδικασία από το 2019 μέχρι σήμερα», τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, αποδίδοντας τον προβληματισμό του κόσμου στην ακρίβεια.

«Είναι τεράστιο θέμα και πρέπει να κάνουμε και πολλά παραπάνω. Την ακρίβεια δεν την έχει δημιουργήσει η κυβέρνηση, ούτε ο πρωθυπουργός. Ακρίβεια, δυστυχώς, έχουμε κι εμείς κι έχει δίκιο ο κόσμος που διαμαρτύρεται, έχουν και όλες οι χώρες της Ευρώπης», σημείωσε, σε συνέντευξή του.

«Λάθος κυβέρνηση»

Στο ερώτημα γιατί χρειάζεται μια τρίτη τετραετία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το Μέγαρο Μαξίμου απαντά με ένα διλημματικό αντερώτημα: «Προτιμούν μήπως να γυρίσουν τρεις τετραετίες πίσω;». Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη επιχειρηματολογία, οι θητείες δεν κρίνονται με όρους κομματικής επιβίωσης, αλλά με βάση τις ανάγκες μιας κοινωνίας που, όπως επισημαίνεται, «έχει ακόμη πολλά να διεκδικήσει».

Το αφήγημα αυτό δεν στηρίζεται στην τελειότητα («δεν τα έχουμε κάνει όλα καλά», αναγνωρίζουν), αλλά στη σχετική υπεροχή: «Είμαστε μια καλή και ικανή κυβέρνηση, που μπορεί να κάνει και λάθη. Κάθε άλλη επιλογή θα οδηγήσει τελικά σε λάθος κυβέρνηση». Με μια φράση, όχι αλάνθαστοι, αλλά σαφώς πιο αξιόπιστοι από τους ανταγωνιστές τους.

Στο πλαίσιο αυτό, απορρίπτεται το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Όπως τόνισε πρόσφατα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, οι εναλλακτικές είναι υπαρκτές και συγκεκριμένες: από τον Νίκο Ανδρουλάκη έως τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Σωκράτη Φάμελλο ή τον Κυριάκο Βελόπουλο – και πιθανώς και άλλους που θα προστεθούν στο πολιτικό σκηνικό, όπως ο Αλέξης Τσίπρας και η Μαρία Καρυστιανού.

Το ζητούμενο, λένε στο πρωθυπουργικό επιτελείο, είναι αν αυτές οι επιλογές διαθέτουν κοστολογημένο πρόγραμμα και σαφές, αξιόπιστο σχέδιο διακυβέρνησης. «Μέχρι τώρα δεν έχουμε δει κάτι τέτοιο», σχολιάζουν, μεταφέροντας τη συζήτηση τόσο στα πρόσωπα όσο και στην ουσία των προτάσεών τους. Προς αυτή την κατεύθυνση, εκπέμπεται ικανοποίηση και από την τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας Marc (για το Πρώτο Θέμα), όπου το 32,6% των ερωτηθέντων δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον Κυριάκο Μητσοτάκη όσον αφορά την καταλληλότητα για την πρωθυπουργία.

Ιδιαίτερη θέση στην κυβερνητική στρατηγική καταλαμβάνει η στάση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Στο κυβερνητικό επιτελείο αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο διαλόγου σε θεωρητικό επίπεδο, ως το μόνο κόμμα με το οποίο θα μπορούσαν να συνομιλήσουν, αλλά εκφράζουν τη δυσφορία τους για το σημερινό ΠΑΣΟΚ.

Υποστηρίζουν ότι το κόμμα της αξιωματική αντιπολίτευσης υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη έχει «στρίψει» προς τη στείρα άρνηση, αμφισβητώντας τον ρεαλισμό και τη σαφήνεια της πρότασής του. Έτσι, η πιθανότητα συνεργασιών υποβαθμίζεται υπέρ της επιδίωξης καθαρής αυτοδυναμίας.