Το επικίνδυνο παιγνίδι του T. Ερντογάν

O Ερντογάν χρησιμοποιεί το αποτυχημένο πραξικόπημα ως δικαιολογία για να πάρει ό,τι θέλει στο υπόλοιπο της πολιτικής βασιλείας του. Αυτό περιλαμβάνει νέο σύνταγμα, καταστολή και εκκαθάριση κάθε αντιπολίτευσης και μια διαφαινόμενη αναμέτρηση με ΗΠΑ και Ε.Ε.

Δημοσιεύθηκε: 4 Αυγούστου 2016 - 09:50

Ένα μεγάλο μέρος της θρησκευτικής στροφής της Τουρκίας έχει να κάνει με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Εκεί όπου ο Ατατούρκ δημιούργησε ένα αυστηρό τείχος προστασίας για να αποτρέψει την θρησκεία να εισρεύσει στις κρατικές υποθέσεις, και επίσης όρισε σταθερά την Τουρκία ως μια Δυτική χώρα, ο Ερντογάν έβαλε το συντηρητικό Ισλάμ πάλι στην εξωτερική πολιτική, την εγχώρια πολιτική και το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας.

Στην Τουρκία του Ερντογάν, η θρησκευτική πολιτική έχει απλωθεί σε όλους τους τομείς της ζωής. Τόσο ως πρωθυπουργός όσο και ως πρόεδρος, ο Ερντογάν έχει εκφράσει επανειλημμένα το ότι οι εκλογές παρέχουν απόλυτη εξουσία και επιτρέπουν στην κυβέρνηση να λάβει οποιαδήποτε μέτρα της αρέσουν.

Αν και αυτές οι συμπεριφορές ήταν εν μέρει ένας τρόπος να διαλύσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης της Τουρκίας, ήταν επίσης η έσχατη γραμμή άμυνας ενάντια στον στρατό. Οι συνεχείς αναφορές του Ερντογάν στην βούληση του λαού, δεν σημαίνουν ότι το έργο το οποίο ξεκινά ο ίδιος τώρα θα είναι δημοκρατικό.

Πλέον, ο Ερντογάν χρησιμοποιεί το αποτυχημένο πραξικόπημα ως δικαιολογία για να πάρει ό,τι θέλει στο υπόλοιπο της πολιτικής βασιλείας του. Αυτό περιλαμβάνει ένα νέο σύνταγμα, την καταστολή και την εκκαθάριση κάθε αντιπολίτευσης και μια διαφαινόμενη αναμέτρηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ε.Ε.

Η ροπή του Ερντογάν στο να βλέπει τον κόσμο μέσα από ένα αντι-κεμαλικό και αντι-Δυτικό πρίσμα έχει επηρεάσει επίσης την εξωτερική πολιτική του. Έχει στρέψει την Άγκυρα προς την Μέση Ανατολή, όπου έχει αναλάβει κεντρικό ρόλο στον καταστροφικό συριακό εμφύλιο πόλεμο που ξεκίνησε το 2011.

Η εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ και την Ρωσία φαίνεται ότι θα λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην κρίση που κλιμακώνει με την Δύση. Αλλά και αυτές οι κινήσεις είναι αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και διάρκειας.

Για παράδειγμα η Τουρκία επιφυλάχθηκε για τη συνολική εκδίωξη της Χαμάς από την Τουρκία (κάτι που ήθελε το Ισραήλ). Με τον Ερντογάν να έχει καλλιεργήσει μια στενή σχέση με τον επικεφαλής της Χαμάς, Χάλεντ Μεσάαλ, για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας, είναι αμφίβολο ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας θα είναι πιο διατεθειμένος να είναι σκληρός με την Χαμάς.

Αλλά και με την επαναπροσέγγιση με την Ρωσία είναι αμφίβολο το πόσο θα εξακολουθήσει να δέχεται τα ανταλλάγματα που αφορούν ζωτικά θέματα της πολιτικής του. Για παράδειγμα, η Ρωσία γίνεται πιο ισχυρή στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, του Καυκάσου, και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής , συχνά εις βάρος της Άγκυρας και αυτό είναι εξαιρετικά πιθανό να κλονίσει τις επανασυγκολημένες σχέσεις.

Πηγή: Premium.paratiritis.gr