Η προεδρία Τραμπ σίγουρα έχει ήδη σηματοδοτήσει πολλές αλλαγές από την εποχή Ομπάμα. Το μεταναστευτικό, η αλλαγή πλεύσης στις συνθήκες που διέπουν το παγκόσμιο εμπόριο αλλά και οι σχέσεις με τους εταίρους στο ΝΑΤΟ μπορεί να θεωρηθούν ως τα πιο εμφανή σημάδια της εποχής Τραμπ.

Πολύ λίγοι αναλυτές έχουν θίξει το μείζον θέμα της κλιματικής αλλαγής και της στάσης που θα υιοθετήσει ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ στο θέμα των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί με τη Συνθήκη των Παρισίων.

Την ημέρα των εγκαινίων των συνομιλιών στο Παρίσι, ηγέτες από όλες αυτές τις χώρες δεσμεύθηκαν για την επίτευξη, συμφωνίας ώστε να κρατηθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη αρκετά κάτω από 2 βαθμούς Κελσίου.

Η διοίκηση Ομπάμα άλλαξε πολλά από την πολιτική Μπους, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονταν στα μαχαίρια. Στο Παρίσι οι θέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ε.Ε. ήλθαν πιο κοντά.

Η Κίνα μπορεί να φοβήθηκε μια υπερβολικά περιοριστική συμφωνία και μια διεισδυτική παρακολούθηση της εγχώριας προόδου της, αλλά η ανάγκη της να αποφύγει την ευθύνη για οποιαδήποτε αποτυχία υπερίσχυσε. Το ίδιο συνέβη και με την Ινδία. Η ηγεσία της μπορεί να αισθάνθηκε ευάλωτη μήπως καταλήξει με μια συμφωνία που θα περιορίζει τη μελλοντική της ανάπτυξη και για τον λόγο αυτό προτίμησε τη λύση του συμβιβασμού.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις για την αλλαγή του κλίματος πολύ συχνά περιγράφονται ως ένα είδος περιβαλλοντικού ψυχρού πολέμου μεταξύ των ανεπτυγμένων και των αναπτυσσόμενων χωρών. Τα συμφέροντα των χωρών είναι πολύ διαφορετικά για να κάνουν μόνιμες συμμαχίες απλώς και μόνο βάσει των επιπέδων του κατά κεφαλήν εισοδήματος.

Παραγωγοί πετρελαίου, έθνη με πολλά δάση, υψηλής τεχνολογίας εμπορικά κέντρα και χώρες χαμηλού υψόμετρου ή χώρες με έρημο, έχουν όλοι διαφορετικά συμφέροντα να προστατεύσουν.

Σήμερα, η ρητορική Τραμπ έχει ανατρέψει πολλά από τα δεδομένα πάνω στα οποία στηρίχθηκε ο συμβιβασμός. Οι σχέσεις με την Ε.Ε. είναι ήδη τεταμένες, ενώ η ρητορική εναντίον της Κίνας που ξεκίνησε από την προεκλογική περίοδο έχει οδηγήσει πολλούς αναλυτές να μιλούν για επερχόμενο οικονομικό πόλεμο ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Πεκίνο.

Με δεδομένο ότι η συμφωνία προσέλκυσε πάνω από 100 χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ε.Ε., της Βραζιλίας και άλλων που επηρεάζονται είτε άμεσα είτε έμμεσα από τις θέσεις του Τραμπ για τη μετανάστευση αλλά και την TTP και τη NAFTA, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η ήδη εύθραυστη Συμφωνία των Παρισίων μετρά... μέρες.

Πηγή: Premium.paratiritis.gr