Αρκετά συχνά οι μικρές χώρες αποδείχθηκε ότι κατάφεραν να αναλάβουν το τιμόνι της Ευρώπης με μεγαλύτερη επιτυχία από τους μεγάλους κηδεμόνες της Γηραιάς Ηπείρου.

Ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν η Ολλανδική προεδρία του Μάαστριχ και του Άμστερνταμ που σφράγισαν την οικονομική και νομισματική ενοποίηση.

Παράλληλα, παρόμοια μηνύματα επιτυχίας έδωσε και η προεδρία της Δανίας με την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων με τις δέκα υποψήφιες χώρες σε ελάχιστο χρόνο, επισφραγίζοντας έτσι την διεύρυνση της κοινότητας.

Σημειώνεται ότι και ο ρόλος της Ελλάδας, σύμφωνα με κοινή ευρωπαϊκή ομολογία, ήταν καθοριστικός κατά την περίοδο της κρίσης στο Ιράκ, αφού κατάφερε να αναλάβει με επιτυχία τις δύσκολες διαπραγματεύσεις, αποφεύγοντας τραυματικές ενδοκοινοτικές ρήξεις.

Η ευρωπαϊκή προεδρία επέστρεψε πλέον στο Δουβλίνο για μια ακόμη φορά, μετά το 1996, έτος κατά το οποίο η Ιρλανδία έθεσε σε εφαρμογή το πολυσυζητημένο Σύμφωνο Σταθερότητας.

Στα επτά χρόνια που πέρασαν, τόσο η Ευρώπη, όσο και η Ιρλανδία άλλαξαν ριζικά.

Η Ευρώπη δεν έχει πλέον να αντιμετωπίσει το ”άγνωστο”, τη δημιουργία και την κυκλοφορία του ευρώ. Μια πρόκληση στην οποία αντεπεξήλθε με υποδειγματική πειθαρχία και επάρκεια.



Ωστόσο, η ιρλανδική προεδρία αναλαμβάνει μια Ευρώπη σε πλήρη σύγχυση σε ό,τι αφορά τους πολιτικούς, γεωπολιτικούς και οικονομικούς της προσανατολισμούς.



Μια Ευρώπη που στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα ανοίξει τα σύνορά της σε δέκα νέα μέλη.

Για την ειρωνεία της τύχης όμως η επιθυμητή διεύρυνση πριν ακόμη πραγματοποιηθεί κατέδειξε τις βαθιές πληγές που ταλανίζουν ακόμη μια ήπειρο, η οποία στηρίζεται ακόμη στην κυριαρχική ιδέα των εθνικών κρατών και των οποιονδήποτε συνόρων τους.

Η ψήφος στο Ecofin του Νοεμβρίου μετατράπηκε σε… δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας, ενώ η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής το Δεκέμβριο υπογράμμισε τον ”αντιφατικό” χαρακτήρα του εγχειρήματος του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, αφού οι εντάσεις και οι λανθάνοντες εθνικισμοί από διάφορες πλευρές απέτρεψαν την ψήφισή του, ενώ τη ίδια στιγμή ομόφωνα η κοινότητα άνοιγε τις πόρτες της στη μελλοντική είσοδο της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας και δευτερευόντως της Τουρκίας.



Η Ιρλανδία θα πρέπει να δώσει μια μεγάλη πολιτική μάχη για να αποδείξει σε όλους ότι η Ευρώπη δεν στηρίζεται στον γαλλογερμανικό άξονα, αλλά σε μια πραγματική συλλογικότητα δεκαπέντε και σε λίγο εικοσιπέντε χωρών.

Δεν είναι όμως όλα τόσο δύσκολα για την ιρλανδική προεδρία. Τουλάχιστον σε επίπεδο επικοινωνιακό. Και αυτό γιατί ακολουθεί την κατά κοινή παραδοχή αποτυχημένη και συχνά τραγελαφική ιταλική που αναμφίβολα έφερε τη σφραγίδα του κ. Σ. Μπερλουσκόνι.

Εκτός ”ευρωπαϊκού” κλίματος, με ρατσιστικές αποχρώσεις και αμήχανος στα σημαντικά θέματα που απασχόλησαν την Ε.Ε. ο ”πολύς” Μπερλουσκόνι τερμάτισε τη θητεία του χωρίς ωστόσο να καταφέρει να ”μαζέψει τη γλώσσα του” και να ”γίνει βαρετός” όπως είχε υποσχεθεί το περασμένο καλοκαίρι μετά την πρώτη από τις πολλές γκάφες του.

Όλη αυτή η ανησυχία που προκλήθηκε από την ιταλική προεδρία, εκτός του να ”φωτίσει” την προηγούμενη, Ελληνική, δημιουργεί συμπάθειες για τις επικείμενες ενέργειες των ιρλανδών. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο που φέρεται να έκανε μέλος της Κομισιόν: ”Όσο χάλια και να τα πάνε οι Ιρλανδοί, πόσο χειρότερο μπορεί να είναι από τον ”τυφώνα Μπερλουσκόνι;”.

Η Ιρλανδία καλείται να μας οδηγήσει στη διεύρυνση και στις ευρωεκλογές του Ιουνίου, αποφεύγοντας τους πολιτικούς ηγεμονισμούς και τις βαθιές αντιθέσεις για την οικονομική και νομισματική πολιτική.

Η Ευρώπη μετά από μια τριετή επιβράδυνση, οδηγείται σταδιακά σε μια υγιή επιτάχυνση των οικονομικών της ρυθμών έχοντας να αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό της καλπάζουσας αμερικανικής οικονομίας και αυτήν της Κίνας, ενώ η κοινή γνώμη των περισσοτέρων χωρών αντιμετωπίζει με επιφύλαξη εάν όχι με πραγματική εχθρότητα τις δομικές μεταρρυθμίσεις που προτείνουν οι εθνικές κυβερνήσεις.

H Ιρλανδία απέδειξε κατά τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τη Βρετανία για τη Β. Ιρλανδία ότι διαθέτει εξαιρετικές ικανότητες χειρισμού της διπλωματικής πολιτικής, γεγονός που εκτιμάται ότι θα βοηθήσει για την ομαλή διεξαγωγή της διεύρυνσης της κοινότητας το Μάρτιο του 2004.

Ο Dich Poche, ο Ιρλανδός 56χρονος υπουργός Ευρωπαϊκών υποθέσεων, υπογράμμισε πρόσφατα ότι στο οικονομικό επίπεδο η προεδρία του Δουβλίνου να προχωρήσει με άξονα την απελευθέρωση του τομέα των υπηρεσιών και της διευκόλυνσης των διασυνοριακών εργασιακών σχέσεων.

Παράλληλα, η ιρλανδική κυβέρνηση θα επανέλθει στην εφαρμογή των αποφάσεων της Συνόδου της Λισσαβόνας σε ό,τι αφορά τις επενδύσεις στην τεχνολογία και την έρευνα, τομείς που επέδειξε μεγάλη ευαισθησία την τελευταία δεκαετία, μετατρέποντας το μικρό νησί σε παράδεισο της νέας οικονομίας και κυρίως της ”οικονομίας της σιλικόνης”.

Η εξομάλυνση των σχέσεων της Ευρώπης με τις ΗΠΑ θα αποτελέσει τον άξονα τις εξωτερικής πολιτικής της ιρλανδικής προεδρίας, τόνισε ο Dich Poche, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία που συνδέουν τις δύο όχθες του Ατλαντικού, όπως απέδειξε η διαμεσολάβηση των ΗΠΑ για την αναζήτηση ειρηνικής διευθέτησης του προβλήματος της Β. Ιρλανδίας.

Την ίδια στιγμή, το Δουβλίνο στοχεύει να αναβαθμίσει την ευρωπαϊκή πολιτική έναντι της Αφρικής και κυρίως των χωρών της Β. Αφρικής, που αποτελούν τη μεγάλη δεξαμενή του μεταναστευτικού ρεύματος προς την Ευρώπη.