Ενας από τους πιο γνωστούς και απλούς δείκτες μέτρησης της προσβασιμότητας στην αγορά κατοικίας είναι εκείνος που υπολογίζει πόσα τετραγωνικά μέτρα ακινήτου μπορεί να αγοράσει ο καθαρός ετήσιος μισθός (price-to-income ratio).Προφανώς, δεν είναι τέλειος δείκτης. Οι καθαροί μισθοί και οι τιμές πώλησης των ακινήτων διαφέρουν από πόλη σε πόλη μέσα στην ίδια χώρα. Πόσο μάλλον, αυτό συμβαίνει από χώρα σε χώρα. Γι’ αυτό τον λόγο χρησιμοποιούνται ο μέσος ετήσιος καθαρός μισθός σε σχέση με την μέση τιμή ανα τετρ. μέτρο σε εθνικό επίπεδο.
Η σύγκριση βασίζεται στην υπόθεση ότι όλος ο ετήσιος καθαρός μισθός κατευθύνεται στην αγορά ακινήτου. Προφανώς, αυτό δεν ισχύει γιατί ο καθένας χρειάζεται να αγοράσει φαγητό και άλλα πράγματα για να ζήσει εκτός από την στέγαση.
Ακόμη, η τιμή πώλησης δεν ενσωματώνει άλλα έξοδα, π.χ. φόροι μεταβίβασης, δικηγόροι, μεσίτες, συμβολαιογραφικά έξοδα κ.τ.λ. που αυξάνουν την τιμή από 5% έως 15% επιπλέον.
Επιπλέον, δεν λαμβάνεται υπόψη το κόστος δανεισμού για την αγορά ακινήτου. Μια αγορά με ακριβά ακίνητα αλλά σχεδόν μηδενικό επιτόκιο στεγαστικού δανείου ίσως είναι πιο προσβάσιμη σε σχέση με άλλη που έχει φθηνά ακίνητα αλλά το κόστος δανεισμού είναι πολύ υψηλό.
Τι βλέπουμε στο σχετικό διάγραμμα του Valeri Emelianov που παραθέτουμε πιο κάτω; Οι τιμές πώλησης αφορούν διαμερίσματα τα οποία βρίσκονται στο κέντρο των 75 πόλεων διεθνώς.
Η Λειψία, το Ρότερνταμ, η Φρανκφούρτη και η Χάγη είναι οι πόλεις στην Ευρώπη που ο μέσος ετήσιος καθαρός (μετά φόρων) μισθός αγοράζει τα περισσότερα τετρ. μέτρα διαμερίσματος στην Ευρώπη με 16,3 τ.μ., 12,4 τ.μ. 11,7 τ.μ. και 11 τ.μ. αντίστοιχα. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι τιμές των ακινήτων είναι χαμηλές εκεί.
Ακολουθούν οι Βρυξέλλες με 10,1 τ.μ., το Μάντσεστερ και το Εδιμβούργο με 9,1 τ.μ., το Ελσίνκι και η Κωνσταντινούπολη με 8,8 τ.μ. και το Αμβούργο με 8,7 τ.μ.
Η Αθήνα με 4,6 τ.μ ισοβαθμεί με το Βελιγράδι στην 36η θέση ανάμεσα σε 41 ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις. Μόνο η Μόσχα με 4,5 τ.μ., η Λισαβώνα και το Παρίσι με 4,3 τ.μ. και η Πράγα με 4.0 τ.μ. είναι πιο προσβάσιμες σε αγορά κατοικίες στην Ευρώπη.
Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, η Ντόχα στο Κατάρ με 16, τ.μ. είναι η πιο προσβάσιμη πόλη ανάμεσα στις 75 πόλεις του δείγματος. Μεγάλη έκπληξη προκαλεί επίσης η παρουσία του Μαϊάμι και της Βοστώνης στις ΗΠΑ, όπου οι τιμές των ακινήτων είναι πολύ υψηλές, ανάμεσα στις πιο προσβάσιμες με 13,8 τ.μ. και 11,2 τ.μ. αντίστοιχα. Ακόμη κι η πανάκριβη Νέα Υόρκη με 9,4 τ.μ. μοιάζει πολύ πιο προσιτή σε σχέση με τις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις λόγω των υψηλών καθαρών ετήσιων αποδοχών.
Από την άλλη πλευρά, οι πιο υψηλοί καθαροί μισθοί δεν μεταφράζονται αυτόματα σε περισσότερα τ.μ. Ο μεγαλύτερος μέσος, ετήσιος καθαρός μισθός ύψους 8.160 δολάρια μηνιαίως συναντάται στη Ζυρίχη αλλά «αγοράζει» μόλις 6 τ.μ. διαμερίσματος στο κέντρο σύμφωνα με τον Emelianov.
Ακόμη, ο μέσος καθαρός μηνιαίος μισθός στη Λειψία και στο Χονγκ Κονγκ είναι περίπου 3.200 δολάρια. Παρ’ όλα αυτά ο ετήσιος καθαρός μισθός στη γερμανική πόλη θα μπορούσε να αγοράσει 16,3 τετρ. μέτρα έναντι μόλις 2,2 τετρ. μέτρων στο Χονγκ Κονγκ. Κι αυτό γιατί η διαφορά στη τιμή πώλησης των διαμερισμάτων στα δυο μέρη είναι πολύ μεγάλη.
Από τις 75 πόλεις, ο καθαρός μισθός αγοράζει κάτω από 10 τ.μ σε 63 πόλεις και κάτω από 5 τ.μ. σε 16 πόλεις.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.