Οι νεκροθάφτες της Ευρωπαϊκής Οικονομίας

Η σύνταξη με τον γαλλο-γερμανικό άξονα δεν εξυπηρετεί κανένα ουσιαστικό ελληνικό συμφέρον, επισημαίνει ο Αντώνης Κεφαλάς, τονίζοντας ότι η Ελλάδα, διά του υπουργού της, κ. Νίκου Χριστοδουλάκη, φέρει την ιστορική ευθύνη ότι έχει συμβάλει στην υπονόμευση της ευρωπαϊκής ενότητας απλώς και μόνο για μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Οι επιπτώσεις.

Δημοσιεύθηκε: 26 Νοεμβρίου 2003 - 13:05

Οι νεκροθάφτες της Ευρωπαϊκής Οικονομίας

του Αντώνη Κεφαλά

Η ουσιαστική κατάργηση του Συμφώνου Ανάπτυξης και Σταθερότητας έρχεται σε μία στιγμή που δοκιμάζεται η ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) από το νέο σύνταγμα, τις γεωπολιτικές διαφορές και τη διεύρυνση, ενώ παράλληλα προσθέτει στις φυγόκεντρες δυνάμεις που δειλά αλλά σταδιακά έχουν κάνει την εμφάνισή τους.

Έτσι, η Ελλάς, διά του υπουργού της κ. Νίκου Χριστοδουλάκη, φέρει την ιστορική ευθύνη ότι έχει συμβάλει στην υπονόμευση της ευρωπαϊκής ενότητας απλώς και μόνο για μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Η σύνταξη με τον γαλλο-γερμανικό άξονα δεν εξυπηρετεί κανένα ουσιαστικό ελληνικό συμφέρον. Απλώς μας κάνει αρεστούς στους μεγάλους της Ευρώπης και μας δίνει την ευχέρεια να μην λέμε τόσα πολλά ψέματα για τη δική μας άθλια δημοσιονομική διαχείριση.

Αν, αντίθετα, είχαμε στηρίξει τις άλλες μικρές χώρες που υπεραμύνθηκαν του συμφώνου, θα είχαμε κερδίσει και νέους συμμάχους και ηθική υπόσταση. Αλλά η ηθική δεν είναι πλέον ένα από τα δυνατά σημεία της παρούσας κυβέρνησης.

Η πρώτη επίπτωση της κατάργησης του συμφώνου είναι θεσμική: αν ένας θεσμός ποδοπατείται τόσο βάναυσα, τι εμπιστοσύνη μπορεί να υπάρχει πως αύριο δεν θα συμβεί το ίδιο με έναν άλλο, π.χ. το ίδιο το Σύνταγμα;

Στο ίδιο πλαίσιο δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για μετωπική σύγκρουση ανάμεσα στο Συμβούλιο των Υπουργών από τη μία μεριά και την Επιτροπή με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από την άλλη. Έτσι, η ίδια η λειτουργία της Ένωσης –ως όργανο— ενδέχεται να τεθεί σε αμφισβήτηση.

Η δεύτερη επίπτωση εστιάζεται στον καθαρά οικονομικό τομέα. Η απόφαση θα έχει αρνητική επίπτωση στο ευρώ. Η πτώση του ενδέχεται να συνεισφέρει στην ανάκαμψη, αλλά ταυτόχρονα να κινητοποιήσει τη διαδικασία δημιουργίας πληθωριστικών πιέσεων.

Το δολάριο μπορεί να ωφεληθεί και να ”ανέβει” στις διεθνείς αγορές, αλλά αυτό θα συμβεί σε μία στιγμή όπου τόσο ο ρυθμός ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας όσο και το δημοσιονομικό και εξωτερικό έλλειμμα καθιστούν αναγκαία την πτώση του δολαρίου.

Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι να υπονομευτεί η ήδη αναιμική παγκόσμια ανάκαμψη, αφού το Συμβούλιο Υπουργών με την πολιτική πράξη του έδειξε όχι μόνο ότι αντιμετωπίζει κοντόφθαλμα τα πράγματα, αλλά ότι αγνοεί τις βαθύτερες διαρθρωτικές ανισορροπίες που χαρακτηρίζουν σήμερα την παγκόσμια οικονομία.

Για τους επενδυτές η στροφή προς τον χρυσό ενδέχεται να είναι μία λύση. Για την ΕΚΤ η μόνη πολιτική που της απομένει θα είναι να προχωρήσει –αν έχει το κουράγιο κι αν ο διοικητής της έχει απογαλακτιστεί από την επιρροή του Ζακ Σιράκ— σε αύξηση των επιτοκίων.

Αυτό θα κάνει τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων πιο ακριβή και θα πιέσει τους υπουργούς Οικονομικών να προχωρήσουν σε ταχύτερο περιορισμό τους.

Παράλληλα, θα εμποδίσει την εμφάνιση πληθωριστικών πιέσεων και θα επιταχύνει την υλοποίηση διαρθρωτικών αλλαγών, όχι μόνο στο Δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.

Η απραξία θα υποσκάψει την περιβόητη ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών κι αυτό θα συνεπάγεται απώλεια εμπιστοσύνης των αγορών στην ικανότητα της νομισματικής αρχής να ελέγχει τον πληθωρισμό, ανεξάρτητα από τις πολιτικές σκοπιμότητες της εκάστοτε κυβέρνησης.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.