Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Η γεμάτη Συγγρού αποδεικνύει ότι η Συγγρού είναι γεμάτη. Δεν αποδεικνύει ότι οι πολίτες αντέχουν την τιμή της βενζίνης.
Κι όμως, ο βουλευτής της ΝΔ Σπύρος Κουλκουδίνας χρησιμοποίησε χθες την κίνηση στη λεωφόρο ως ένδειξη της ανθεκτικότητας των πολιτών απέναντι στην αύξηση των καυσίμων. Προχώρησε μάλιστα περισσότερο: εάν κάποιος δεν αντέχει να δώσει 10 ευρώ για να πάει και να έρθει στη δουλειά του, μπορεί να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς.
Ακολούθησαν αντιδράσεις και διευκρινίσεις. Ο βουλευτής υποστήριξε ότι απομονώθηκαν φράσεις του και ότι ουδέποτε συνέδεσε την κίνηση στους δρόμους με την απόφαση της κυβέρνησης για τον ΕΦΚ. Δεκτή η διευκρίνιση. Δεν αλλάζει, όμως, την ουσία όσων είπε.
Διότι ο εργαζόμενος που παίρνει καθημερινά το αυτοκίνητό του δεν το κάνει κατ’ ανάγκην επειδή «αντέχει». Μπορεί να το κάνει επειδή δεν έχει άλλη επιλογή ή επειδή η δουλειά και οι υποχρεώσεις του δεν εξυπηρετούνται διαφορετικά. Και μπορεί, για να βάλει βενζίνη, να κόβει από κάπου αλλού.
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι ο κ. Κουλκουδίνας. Είναι το μήνυμα που εκπέμπεται.
Πριν από λίγους μήνες, η βουλευτής της ΝΔ Χριστίνα Αλεξοπούλου είχε προκαλέσει αντιδράσεις με το περίφημο «το τζάμπα πέθανε», στη συζήτηση για το κόστος που αντιμετωπίζουν εκπαιδευτικοί οι οποίοι καλούνται να υπηρετήσουν μακριά από τον τόπο τους. Τώρα ήρθαν τα 10 ευρώ της βενζίνης και τα μέσα μεταφοράς.
Μεμονωμένα περιστατικά, ασφαλώς. Όταν όμως επαναλαμβάνονται, αρχίζουν να δημιουργούν εικόνα. Και στην πολιτική η εικόνα είναι μήνυμα. Πολύ περισσότερο όταν η προειδοποίηση έρχεται πλέον μέσα από την ίδια την κυβερνητική παράταξη.
Η Ντόρα Μπακογιάννη μίλησε ευθέως για αλαζονεία υπουργών και τους κάλεσε να «ξεκαβαλικέψουν», επισημαίνοντας ότι έπειτα από οκτώ χρόνια υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κουράσει. Ο Δημήτρης Καιρίδης μίλησε επίσης για αλαζονεία και ελιτισμό, λέγοντας ότι βασικό πρόβλημα της ΝΔ είναι ο «κακός εαυτός» της.
Όταν τέτοιες προειδοποιήσεις προέρχονται από το εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης, δύσκολα αποδίδονται σε αντιπολιτευτική υπερβολή.
Το πρόβλημα κάθε γκουβέρνου που μένει πολλά χρόνια στην εξουσία αρχίζει όταν η εξοικείωση με αυτήν μετατρέπεται σε απόσταση από εκείνους που κυβερνά. Και γίνεται μεγαλύτερο όταν συγχέεται η απουσία μιας ισχυρής εναλλακτικής πρότασης, με την απουσία κοινωνικής δυσαρέσκειας. Δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Ο πολίτης μπορεί να μην έχει αποφασίσει ποιον θέλει. Ξέρει όμως πολύ καλά τι πληρώνει στο πρατήριο, τι του μένει στο τέλος του μήνα και πόσο εύκολο είναι να του υποδεικνύει κάποιος από απόσταση πώς θα πάει στη δουλειά του.
Γι’ αυτό και η αλαζονεία δεν είναι απλώς ζήτημα πολιτικού ύφους. Είναι πολιτικό μήνυμα. Και τα μηνύματα στην πολιτική κινούνται και προς τις δύο κατευθύνσεις. Πρώτα το γκουβέρνο στέλνει, με τις πράξεις και τα λόγια του, τα δικά του στην κοινωνία. Η κοινωνία τα εισπράττει. Και όταν έρθει η ώρα, απαντά.
Η κάλπη απλώς καταγράφει την απάντησή της.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.