Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Μετά το ευρωπαϊκό «φτάνει πια» στον Τραμπ για την υπόθεση της Γροιλανδίας, οι ηγέτες των δυο κυριότερων κρατών της ΕΕ, Στάινμαϊερ και Μακρόν μιλούν, ο μεν πρώτος, για “ληστές” που λυμαίνονται την παγκόσμια κοινότητα, ο δε έτερος για “νεοαποικιακή επιθετικότητα και δίψα για διαμοιρασμό του κόσμου” μεταξύ των υπερδυνάμεων.
Με άλλα λόγια, οι πολιτειακοί ηγέτες Γερμανίας και Γαλλίας, δυο κρατών που παλαιότερα συγκροτούσαν τον γαλλο-γερμανικό άξονα, ως την ραχοκοκαλιά της Ευρώπης, επιτίθενται απροκάλυπτα στην έως τώρα κυριότερη σύμμαχο χώρα της Ευρώπης, τις ΗΠΑ.
Πρόκειται για την αρχή του τέλους της δυτικής συμμαχίας και του ΝΑΤΟ; Άγνωστό. Είναι σαφές όμως, ότι ποτέ έως τώρα, στις δεκαετίες που κύλησαν από τον Β’ Π. Π., δεν υπήρξε τόσο έντονο χάσμα, ρητορικής αλλά και πολιτικής, μεταξύ των δυο πυλώνων της Δύσης. Των ΗΠΑ και της Ευρώπης.
Ο μεν πρόεδρος της Γερμανίας, Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ, καταδίκασε με δριμύτητα την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ και κάλεσε την διεθνή κοινότητα να μην επιτρέψει να εκφυλιστεί σε «άντρο ληστών», όπου οι αδίστακτοι παίρνουν ό,τι θέλουν. Ο δε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι απορρίπτει την νέα αποικιοκρατία και τον νέο ιμπεριαλισμό των μεγάλων δυνάμεων, εννοώντας σαφώς τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.
Στο στόχαστρο αμφοτέρων δε, δεν βρισκόταν μόνον ο ρωσικός αναθεωρητισμός, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας και την εισβολή στην Ουκρανία, όσο κυριότερα οι ενέργειες των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και η ρητορική που αναπτύσσει ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, έναντι της Γροιλανδίας, την οποία οι ΗΠΑ… “χρειάζονται”, όπως λέγει ο Αμερικανός Πρόεδρος.
Υπό το φως αυτών των εξελίξεων, όμως, δηλαδή, της διαφαινόμενης … δύσης του διεθνούς δικαίου, με την επικράτηση του δικαίου του ισχυροτέρου, πού ακριβώς βρίσκεται η Ευρώπη σήμερα; Όταν οι επικεφαλής των δυο κυριοτέρων, από πλευράς οικονομικής και λοιπής ισχύος, κρατών μελών της ΕΕ, διαπιστώνουν την κατάρρευση των πλέον θεμελιωδών αξιών επί των οποίων εδραζόταν το δυτικό οικοδόμημα, ποιο είναι το επόμενο βήμα για την Ευρώπη;
Ενδεχομένως, η καταφυγή στον... Θουκυδίδη, ο οποίος, όπως μας θύμισε πρόσφατα ο Dr.Money, “δίδαξε ότι τα ηθικά επιχειρήματα έχουν βάση όταν ο συσχετισμός ισχύος δεν επιτρέπει σε καμία πλευρά να επιβάλλει τη θέλησή της”.
Με άλλα λόγια, η καταφυγή σε μία προσπάθεια κάλυψης του ελλείμματος ισχύος που σήμερα χαρακτηρίζει την ΕΕ ως οντότητα. Αν όχι δε τόσο από οικονομικής πλευράς, - παρά το προφανές έλλειμμα ανταγωνιστικότητας – ασφαλώς από πλευράς στρατιωτικής ισχύος. Κυριότερα, όμως, αυτό το έλλειμμα ακουμπά την βούληση της ΕΕ να αναπτύξει ενιαία φωνή, ώστε όντως να μπορέσει να αποτελέσει έναν ισχυρό αντίποδα σε όσους επιλέγουν να αδιαφορούν για αυτές τις θεμελιώδεις αξίες της Δύσης.
Η παρούσα κρίση μπορεί να επιφέρει διαλυτικές τάσεις για την βορειοατλαντική συμμαχία, ωθεί, όμως την Ευρώπη στην λήψη ορισμένων εκ των κρισιμότερων αποφάσεων για το μέλλον της και εντέλει για την ίδια την ύπαρξή της. Είναι σε θέση να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων; Από την απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα, ίσως κρίνεται και το μέλλον ή και η αξιοπρέπεια της λοιπής διεθνούς κοινότητας.
Ο κύβος έχει ήδη ριφθεί…