Το προφίλ των νέων τραπεζιτών του City

Ο ενθουσιασμός είναι προφανής. Το ίδιο και το άγχος. Ο φοιτητής στο δεύτερο έτος των οικονομικών του σπουδών είναι έτοιμος να ξεκινήσει μία περίοδο πρακτικής 10 εβδομάδων στο τμήμα επενδυτικής τραπεζικής σε μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες στο City του Λονδίνου.

Ο 20χρονος φοιτητής πήγε σχολείο στη Σιγκαπούρη κι έτσι έχει πάρει μια γεύση του τι σημαίνει να είσαι πρωτοετής φοιτητής σε ένα από τα κορυφαία βρετανικά πανεπιστήμια. Ενώ οι περισσότεροι από τους συμμαθητές του προσαρμόζονταν ακόμη στο νέο περιβάλλον, εκείνος συμπλήρωνε αιτήσεις για το «Spring Week»: εργασιακή εμπειρία σε μια τράπεζα για να αποκτήσει μεγαλύτερη τριβή σε θέματα διαπραγμάτευσης, dealmaking και τον κινδύνου.

Η τοξική εικόνα του κλάδου δεν τον απέτρεψε. Ούτε είναι η προοπτική για πολλά ξενύχτια. Επιμένει ότι οι πολλές ώρες εργασίας είναι απόρροια της «κουλτούρας της αριστείας». Αυτό που τον ελκύει είναι ο «δυναμισμός». «Μου αρέσει η ιδέα του να δουλεύω με τους μεγαλύτερους παράγοντες της αγοράς στον κλάδο." Βεβαίως, είναι και το θέμα των χρημάτων.

Εκατοντάδες φοιτητές ξεκινούν αυτό το καλοκαίρι την πρακτική τους που συνήθως διαρκεί οκτώ έως 10 εβδομάδες, με ένα μισθό που ισοδυναμεί με £45.000 το χρόνο. Ακολουθούν οι απόφοιτοι που, αρχίζουν τη σταδιοδρομία τους ως τραπεζικοί αναλυτές, κερδίζοντας περίπου £45.000 συν μπόνους.  

Αυτό είναι το πρώτο κύμα των καλοκαιρινών νεοσύλλεκτών από τότε που ο Moritz Erhardt, ο 21χρονος που έκανε την πρακτική του στην Bank of America Merrill Lynch intern, πέθανε από επιληπτική κρίση, μετά από πολλές ώρες εργασίας. Οι ανησυχίες σχετικά με τις συνθήκες εργασίας των κατώτερων στελεχών ώθησαν τον τραπεζικό να αξιολογήσει εκ νέου τις εργασιακές πρακτικές. Εκδόθηκαν αποφάσεις που απαιτούσαν από τους εργαζόμενους να ….ξεκουράζονται.

Οι αλλαγές αυτές γίνονται σε μια κρίσιμη στιγμή για τις τράπεζες. Υπό την πίεση της κοινής γνώμης και των πολιτικών, καλούνται να αναθεωρήσουν την κουλτούρα των υψηλών αποδοχών. Ποιοι είναι λοιπόν, αυτοί οι νέοι τραπεζίτες που θα καθορίσουν κατά πόσον θα μετατραπεί ο κλάδος τους σε κάτι πιο κοινωνικά αποδεκτό;

Η Sabine Chappard, συν-επικεφαλής της Credit Suisse στο τμήμα προσλήψεων για την επενδυτική τραπεζική σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Αφρική, πιστεύει ότι αυτή η γενιά είναι πιο μυαλωμένη από τις προηγούμενες. "Σίγουρα γνωρίζουν πολύ περισσότερα για τα τραπεζικά από ότι γνώριζα εγώ όταν ξεκίνησα, αλλά ο ανταγωνισμός είναι σκληρός. Οι απόφοιτοι πρέπει να δουλέψουν πολύ σκληρά πλέον για να έχουν μια προσφορά εργασίας"

Η αυθάδεια είναι υπέρμετρη. Σε μια εποχή που καλούνται να βελτιώσουν τη φήμη τους, οι τραπεζίτες δεν θεωρούν χρήσιμο να επιτρέψουν στα κατώτερα στελέχη να μιλήσουν σε δημοσιογράφους. Όσοι μίλησαν για αυτό το άρθρο το έκαναν μιλώντας ανωνύμως.

Ο τυπικός τρόπος να μπεις στο χώρο είναι με ένα πτυχίο οικονομικών (ή κάτι παρόμοιο) από ένα κορυφαίο πανεπιστήμιο. Σύμφωνα με τη Sutton Trust, την εκπαιδευτική φιλανθρωπική οργάνωση, από όσους απορροφώνται στην επενδυτική τραπεζική και το wealth management στην Βρετανία, το 20% προέρχεται από την Οξφόρδη και το Κέιμπριτζ.

Το πτυχίο ενός  κορυφαίου πανεπιστημίου όμως, δεν είναι αρκετό. Όσοι φιλοδοξούν να γίνουν τραπεζίτες αναμένεται να εργαστούν σε «Spring Week» το πρώτο έτος  και να εξασφαλίσουν μια θέση στην επιτροπή finance και investment banking του πανεπιστημίου τους και να κάνουν μία περίοδο πρακτικής στο τέλος του δεύτερου έτους. Η πρακτική δεν είναι για τους φοιτητές μόνο μία ευκαιρία να ανακαλύψουν τον κλάδο, αλλά επίσης αποτελούν μία συνέντευξη για δουλειά, που απλώς κρατά όλο το καλοκαίρι.

Ένας ακόμη λόγος για την τόσο πρόωρη δέσμευση των φοιτητών είναι το φοιτητικό τους δάνειο. «Το πανεπιστημιακό σύστημα είναι προσανατολισμένο στα κέρδη. Οι φοιτητές είναι πιο σοβαροί και πιο βαρετοί. Θα πρέπει να πάρουν όσο το δυνατόν περισσότερα από το πανεπιστήμιο για να μεγιστοποιήσουν τις πιθανότητές τους για μια καλά αμειβόμενη εργασία. Έχουν μεγαλύτερο κίνητρο".

Προσθέστε σε αυτό το διεθνή ανταγωνισμό. Οι  νεοεισερχόμενοι στο City δεν προέρχονται πλέον μόνο από την Αγγλία, αλλά είναι όλο και πιο πιθανό να έχουν έρθει από τη Σαγκάη ή την Καλκούτα. Οι τράπεζες είναι από τους λίγους εργοδότες που χορηγούν βίζα.

Οι φοιτητές από το εξωτερικό όμως, έχουν το δικό τους Γολγοθά, που κυρίως είναι τα υψηλότερα δίδακτρα στην Βρετανία. Ο φοιτητής από τη Σιγκαπούρη αναφέρει ότι "νιώθει πίεση να βρει μια καλή δουλειά» περισσότερο από τους Βρετανούς συμφοιτητές τους.

Παρά τα σκάνδαλα, το ενδιαφέρον των φοιτητών για μία καριέρα στις τράπεζες παραμένει ισχυρό. Η Ελίζαμπεθ Ντάρλινγκτον, σύμβουλος καριέρας που εκτελεί και χρέη συμβούλου αξιολόγησης κατά την πρόσληψη αποφοίτων στο βραχίονα επενδυτικής τραπεζικής της Barclays, αναφέρει ότι οι μεγάλες τράπεζες διατηρούν μία «αίγλη». Άλλοι είναι λιγότερο βέβαιοι. Ο Kevin Roose, στο βιβλίο του Young Money, παρακολουθεί την πορεία οκτώ νέων που μπήκαν στη Wall Street μετά την οικονομική κρίση, αναφέρει ότι «χάνουν το ενδιαφέρον τους»

Για εκείνους που τρέχουν να μπουν στον κλάδο, η τοξικότητα δεν είναι αποτρεπτική. "Είμαι δύσπιστος για την εικόνα που προβάλουν ως προς τις τράπεζες τρίτα μέρη», λέει φοιτητής του Κέιμπριτζ και εξηγεί: "Για μένα, η υψηλή αμοιβή δεν είναι τόσο σημαντική για τη δυνητική κατανάλωση, αλλά ως  ανταμοιβή για τη σκληρή δουλειά. Δεν έχω μεγάλη επιθυμία να ζήσω πλουσιοπάροχα, αλλά να ζήσω άνετα, χωρίς ποτέ να έχω οποιαδήποτε οικονομική ανησυχία. "

Στις τράπεζες, υπάρχει ανησυχία ότι μπορεί να μην ανταποκριθούν στις προσδοκίες της νεότερης γενιάς. Ο Bruce Tulgan, συγγραφέας του «Not everyone gets a trophy», περιγράφει τη νέα γενιά ως περπατημένη, ώριμη και με ανάγκες. Καθώς έχουν συνηθίσει στην άμεση ανατροφοδότηση και με γονείς που ασχολήθηκαν ενεργά με την ανατροφή τους, τα νέα παιδιά είναι λιγότερο πιθανό μοχθήσουν αγόγγυστα, πληρώνοντας τις οφειλές τους.

Νέοι, που δεν ήταν ακόμη έφηβοι την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, μπήκαν στο πανεπιστήμιο εν μέσω μίας ύφεσης έκανε πολλές τράπεζες να δείχνουν ύποπτες. Ένας απόφοιτος είχε πει στον κ. Tulgan για τις τράπεζες: "Γνωρίζω πως νομίζουν ότι είναι κυρίαρχοι του σύμπαντος, αλλά η Σοβιετική Ένωση εξαφανίστηκε εν μία νυκτί. Το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και σε αυτούς"

Για τους φιλόδοξους νέους τραπεζίτες η «λάντζα» στην εργασία μπορεί να είναι απογοητευτική. «Είσαι εκεί απλώς για να κάνεις τη δουλειά του πιθήκου. . . στο τέλος δεν ξέρεις καν για πιο λόγο είσαι εκεί» αναφέρει ένας εξ αυτών. Ένα φοιτητής από την Οξφόρδη αναφέρει ότι η δουλειά στην τράπεζα έχει γίνει πιο βαρετή από την οικονομική κρίση, «με την επιβολή αυστηρότερων διαδικασιών συμμόρφωσης και περισσότερης γραφειοκρατίας».

Μία εικόνα που οι τράπεζες θέλουν να αλλάξουν είναι εκείνη των αναλυτών και ασκούμενων που δουλεύουν ώρες πάνω από φύλλα εργασίας ως σύγχρονοι σκλάβοι. Υπάρχουν άλλωστε, άλλοι τομείς που ανταγωνίζονται μαζί τους για την διεκδίκηση αυτών των νέων ταλέντων, όπως η συμβουλευτική.

Η αλλαγή συμπεριφοράς μεταξύ γενεών ασκεί πιέσεις στις τράπεζες να αλλάξουν τις συνθήκες εργασίας. Όπως αναφέρει και ένας διευθυντής ανθρωπίνων πόρων, πολύς χρόνος έχει δαπανηθεί, «και πολλή σκέψη έχει γίνει για το πώς θα προσαρμοστούμε» σε αυτή τη νέα γενιά. Η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τη βούληση της παλαιάς φρουράς να προσαρμοστεί. 

© The Financial Times Limited 2014. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation