Ο γαλλοϊταλικός άξονας δεν θα πείσει εύκολα τη Γερμανία

Aυτή ήταν η συνταγή της Γερμανίας για την ευρωζώνη. Ο κ. Σόιμπλε παρουσίασε τον πρώτο ισοσκελισμένο προϋπολογισμό από το 1969 και απέκλεισε νέο ομοσπονδιακό δανεισμό από το επόμενο έτος έως και το 2018. Το tweet συνόψισε το επιχείρημά του ότι αυτό ήταν προς όφελος της Ευρώπης και όχι μόνο της Γερμανίας.

Άλλοι στην ευρωζώνη έχουν διαφορετικές απόψεις. Στον 15ετή βίο της ευρωζώνης δεν υπάρχει πιο έντονη αντίθεση από τη δημοσιονομική λιτότητα που υιοθετήθηκε από τη Γερμανία και τους αγώνες της Γαλλίας και της Ιταλίας να ισοσκελίσουν τους προϋπολογισμούς τους ή ακόμα και να επιτύχουν τους στόχους του ελλείμματος που συμφωνήθηκε με τις κυβερνήσεις της Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Ομοίως, το Βερολίνο έχει περιέλθει σε κόντρα με το Παρίσι και τη Ρώμη για τη σκοπιμότητα των μεγάλων δημόσιων επενδυτικών προγραμμάτων, που έχουν στόχο να αναζωπυρώσουν την ξεθωριασμένη οικονομία της Ευρώπης.

Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και άλλοι θεωρούν ότι ο προϋπολογισμός του Σόιμπλε εξοικονομεί χρήματα σε βάρος του «εκσυγχρονισμού» των υποδομών της Γερμανίας με δαπάνες που θα έδιναν και στην υπόλοιπη Ευρώπη μια ήπια, αλλά χρήσιμη οικονομική ώθηση.

Σε ένα τρίτο μέτωπο, πικρές διαφωνίες χωρίζουν από τη μια εκείνους που υποστηρίζουν τα σχέδια της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αγοράσει ABS και από την άλλη μέλη της Bundesbank, δεξιά πολιτικά κόμματα στη Γερμανία και καθηγητές πανεπιστημίου. Ωστόσο, είναι ανακριβές να περιγράψει κανείς τη Γερμανία ως τον «παράξενο άνθρωπο έξω» από την Ευρώπη.

Στη Γερμανία υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με τις προτάσεις της ΕΚΤ. Η άρνηση της Α. Μέρκελ να κριτικάρει δημόσια τον Ντράγκι υποδηλώνει ότι η Γερμανίδα καγκελάριος είναι πιο δεκτική στις καινοτομίες του από ό,τι είναι, για παράδειγμα, οι άκαμπτοι θεωρητικοί της Bundesbank ή τα μέλη της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας.

Ωστόσο η καγκελάριος πρέπει να προχωρήσει προσεκτικά, δεδομένης της εχθρότητας του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας, η οποία συνοψίζεται στην απόφαση του Φεβρουαρίου για το πρόγραμμα ΟΜΤ (που έως τώρα δεν έχει χρησιμοποιηθεί).

Από νομική σκοπιά η Α. Μέρκελ βρίσκεται σε μοναδικά δύσκολη θέση: Κυβερνά τη χώρα που είναι η άγκυρα της ευρωζώνης, αλλά διαθέτει ένα Ανώτατο Δικαστήριο που έρχεται εγγύτερα κάθε χρόνο στο να καταστεί ο τελικός κριτής του ευρωπαϊκού δικαίου.

Όσον αφορά τον Β. Σόιμπλε, δεν είναι ο μόνος μεταξύ των 18 υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης που υπερασπίζεται τη δημοσιονομική ακεραιότητα. Όπως γνωρίζουν οι επισκέπτες του Ταλίν, δεν υπάρχει πιο ένθερμος οπαδός της δημοσιονομικής πειθαρχίας -σε εθνικό επίπεδο και στην ευρωζώνη- από τον Jürgen Ligi, υπουργό Οικονομικών της Εσθονίας. Στη Σκανδιναβία, στην κεντρική και στην ανατολική Ευρώπη η επιμονή της Γερμανίας για έλεγχο των δημοσιονομικών κερδίζει θερμούς υποστηρικτές.

Η δημοσιονομική αυτοπειθαρχία της Γερμανίας δεν σταματά στο αξίωμα Σόιμπλε ότι «η ανάπτυξη και η εργασία δεν παράγονται από τα αυξημένα ελλείμματα». Στόχος της είναι να δείξει στους εταίρους στην ευρωζώνη, στις χρηματοπιστωτικές αγορές αλλά και στον κόσμο γενικότερα ότι οι φορείς χάραξης πολιτικής στο Βερολίνο έχουν κατανοήσει τα αίτια της μετά το 2009 κρίσης στην ευρωζώνη και προσπαθούν να βρουν λύσεις για την ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Δυστυχώς, ο ορισμός των αιτιών από την Γερμανία διαφέρει από εκείνο των εταίρων της και έτσι οι λύσεις που προτείνονται επίσης διαφέρουν. Σύμφωνα με το Βερολίνο, η Γαλλία και άλλες κυβερνήσεις διέπραξαν το προπατορικό αμάρτημα στην ευρωζώνη. Δεν τήρησαν τα όρια ελλείμματος και στη συνέχεια «συνωμότησαν» για να αποφύγουν τις οικονομικές ποινές που αναγράφονται στο βιβλίο... των κανόνων της ευρωζώνης.

Επιπλέον, πάρα πολλές χώρες -αλλά αυτήν τη φορά όχι η Γερμανία- παρέλειψαν να εφαρμόσουν τις φιλελεύθερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να επιτευχθεί η επιδιωκόμενη σύγκλιση ανταγωνιστικότητας, που θα εγγυηθεί τη μακροπρόθεσμη ακεραιότητα της ευρωζώνης.

Η γερμανική οικονομική πολιτική είναι εμποτισμένη με σεβασμό για τον νόμο που καθορίζει τον σύγχρονο δημόσιο βίο. Στηρίζεται στην ιδέα μιας χρηστής διαχείρισης που κατέστησε τη Δυτική Γερμανία χώρα πλούσια και αποδέκτη του σεβασμού των ξένων από το 1945 και μετά.

Η ευρωζώνη μπορεί να έχει σοβαρά μπλεξίματα αλλά όποιος νομίζει ότι αυτά τα δύο θεμέλια της γερμανικής συμπεριφοράς θα αλλάξουν θα πρέπει να περιμένει πολύ καιρό.

© The Financial Times Limited 2014. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation