Πού είναι τα deals ευρωπαϊκών τραπεζών;

Δημοσιεύθηκε: 10 Ιουνίου 2008 - 07:59

Η πιστωτική κρίση έχει τινάξει το τραπέζι όπου «παίζουν» οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Το πώς θα «κάτσουν» τα χαρτιά όταν πέσουν θα διαμορφώσει τη μορφή που θα έχει ο κλάδος για πολλά χρόνια. Γι’ αυτό και είναι απίστευτο που οι περισσότεροι μεγάλοι όμιλοι χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, αντί να αδράξουν τις ευκαιρίες, κάθονται και παρακολουθούν με εμμονή τα χαρτιά που στριφογυρίζουν.

Είναι βέβαιο ότι οι corporate bankers (που έτσι κι αλλιώς έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο τελευταία) φαντάζονται όλων των ειδών τις συμφωνίες. Ο ευρωπαϊκός τραπεζικός κλάδος ήταν τόσο φθηνός -ο πολλαπλασιαστής τιμής προς κέρδος διαμορφώνεται σε μονοψήφιο επίπεδο- τελευταία φορά πριν από 16 χρόνια. Υπάρχουν υψηλής ποιότητας ισπανικές τράπεζες με Ρ/Ε 7 και προβληματικά ονόματα στη Βρετανία που έχουν πέσει κάτω από το 5.

Κι όμως, παρά όλες αυτές τις ευκαιρίες, οι τράπεζες δηλώνουν ότι δεν ενδιαφέρονται για μεγάλες εξαγορές, ισχυριζόμενες ότι είναι ευχαριστημένες με τα υπάρχοντα μοντέλα και τις στρατηγικές τους. Είναι μια δικαιολογία που δείχνει είτε αυταπάτη είτε τεμπελιά. Για τις τράπεζες με καλή κεφαλαιοποίηση, όπως η UBS, είναι η τέλεια στιγμή για να σκεφτούν τις εξαγορές στο πλαίσιο μιας γενικότερης αναδιοργάνωσης.

Ούτε θα πρέπει τράπεζες με υψηλή αξία όπως η Credit Suisse να κοντοστέκονται σκεφτόμενες ότι οι βαθμολογίες πιστοληπτικής τους ικανότητας δικαιολογούν τέτοια στάση. Οι περισσότερες απέφυγαν είτε από τύχη είτε από ολιγωρία τα προϊόντα που κατέστρεψαν ανταγωνιστές τους και θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τη μετοχική τους ρευστότητα πριν εξανεμιστούν οι αποκλίσεις στις αποτιμήσεις.

Δίνονται και δύο ακόμη δικαιολογίες για την ολιγωρία. Η πρώτη είναι ότι οι εταιρίες θεωρούν πως οι μέτοχοι δεν έχουν όρεξη για deals. Στην πραγματικότητα όμως οι επενδυτές έχουν λίγα πια να χάσουν, αφού βίωσαν τη συρρίκνωση της αξίας των τραπεζικών μετοχών κατά το ένα τρίτο περίπου από το ζενίθ της περυσινής χρονιάς - σε μερικές περιπτώσεις πολύ περισσότερο.

Ο δεύτερος λόγος είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στους ισολογισμούς. Αλλά η τοξικότητα συγκεκριμένων πιστωτικών ενεργητικών είναι παρόμοια σε όλο τον κλάδο και υπάρχει ένα λογικό επίπεδο διαφάνειας για τα μεγέθη των ανοιγμάτων. Είναι πιθανό ορισμένα ενεργητικά να ανατιμηθούν, εάν οι αγορές βελτιωθούν. Οι τράπεζες, που ιστορικά δεν έχουν πρόβλημα να τινάξουν τα κεφάλαια των μετόχων στα υψηλά σημεία των κύκλων, δεν θα πρέπει να φοβούνται τα deals όταν τα πράγματα είναι πιο δύσκολα.

© The Financial Times Limited 2008. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation