Ιρλανδία: Ψήφος στο κενό

Η πτώση της Κέλτικης Τίγρης μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή του πολιτικού κατεστημένου, αλλά δεν θα δώσει την μαγική λύση στα οικονομικά προβλήματα της χώρας και σίγουρα δεν θα βελτιώσει τις σχέσεις του Δουβλίνου με την ΕΕ

Δημοσιεύθηκε: 23 Φεβρουαρίου 2011 - 14:17

Tony Barber, John Murray Brown

Μία βόλτα έξω από το πανεπιστήμιο του Δουβλίνου και θα διαπιστώσει κανείς τις αναρίθμητες ταμπέλες «πωλείται» όπως επίσης και τις δεκάδες αφίσες υποψήφιων πολιτικών. Εντός του πανεπιστημίου, την προηγούμενη εβδομάδα έγινε μία συζήτηση που αποτελεί θλιβερή υπενθύμιση της πτώσης της πάλαι ποτέ ισχυρής Κέλτικης Τίγρης.

Οι βουλευτικές εκλογές της Παρασκευής αποτελούν την πρώτη περίπτωση εντός της ευρωζώνης με πλήρη ανατροπή της πολιτικής τάξης λόγω της οικονομικής κρίσης. Μετά από μία δεκαετία με φούσκα στα ακίνητα που πυροδοτήθηκε από το φτηνό χρήμα και το απότομο φρένο το 2008, η διόγκωση των προβλημάτων στα δημοσιονομικά της χώρας και οι ζημίες στον τραπεζικό κλάδο ανάγκασαν την χώρα να δεχθεί στήριξη από την διεθνή κοινότητα, δημιουργώντας παράλληλα κύμα λαϊκής οργής εναντίον της πολιτικής ελίτ με αποτέλεσμα και τις πρόωρες εκλογές.

Το μάθημα όμως, αφορά όλη την Ευρώπη. Αφορά κάθε χώρα – προσφάτως την Ισλανδία και την Ελλάδα – της οποίας τα οικονομικά τραύματα άνοιξαν τα μάτια του λαού σε ορισμένες ουσιαστικές αλήθειες για τον πολιτικό κόσμο: την πελατειακή σχέση, την ανικανότητα και το ότι υπάρχει μία πολιτική και χρηματοοικονομική τάξη που έχει προδώσει την εμπιστοσύνη του κόσμου.

Η εκλογή νέας κυβέρνησης – που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα ηγηθεί από το κεντροδεξιό κόμμα Fine Gael, που θα οδηγηθεί στην εξουσία μετά από 14 χρόνια – δεν θα οδηγήσει στην έξοδο της Ιρλανδίας από την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Οι συνθήκες για τις τράπεζες εξακολουθούν να είναι οδυνηρές και το δημόσιο χρέος είναι δυσθεώρητο. Όπως όμως συνέβη και με την νίκη του Μπάρακ Ομπάμα στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ το 2008 μεσούσης της χρηματοοικονομικής κρίσης, οι εκλογές αυτές αφορούν πολύ περισσότερα από την μεταβίβαση εξουσίας.

Η ιρλανδική πανωλεθρία, η οποία οδήγησε τον προηγούμενο Νοέμβριο στο πακέτο στήριξης των 85 δισ. ευρώ, έφερε υποσχέσεις από πολιτικά κόμματα για ριζικές μεταρρυθμίσεις του συστήματος διακυβέρνησης, της δημόσιας ζωής, του τρόπου με τον οποίο οι πολίτες ασκούν τα δικαιώματά τους. Όπως αναφέρει και το μανιφέστο του αντιπολιτευόμενου Εργατικού Κόμματος, η Ιρλανδία πρέπει να αλλάξει τον εαυτό της και να θάψει «μία κουλτούρα όπου το χρήμα μπορεί να αγοράσει πρόσβαση στην εξουσία».

Στον αέρα υπάρχει μία οσμή ανανέωσης, αλλά επίσης αγωνίας και πληγωμένης εμπιστοσύνης. Παρατηρείται και πάλι κύμα μετανάστευσης, Οι νέοι αναζητούν εργασία στην Αυστραλία, τον Καναδά και την Βρετανία.

Χωρίς το κύμα μετανάστευσης – στο οποίο πρέπει να περιληφθούν και ξένοι υπήκοοι όπως Πολωνοί και άλλοι που επιλέγουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους – το ποσοστό της ανεργίας θα ήταν ακόμη υψηλότερο από το 13,5%. Παρόλα αυτά, ακόμη και στα τρέχοντα, το ποσοστό της ανεργίας είναι τριπλάσιο από το 2007, όταν περιοριζόταν στο 4,5%.

Πολλοί Ιρλανδοί οικονομολόγοι δηλώνουν ότι το πρόγραμμα στήριξης της ΕΕ και του ΔΝΤ, αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. «Δεν είναι πρόγραμμα στήριξης προσανατολισμένο στην ανάπτυξη. Τα διεθνή πολιτικά συμφέροντα όμως, είναι τόσο πολύπλοκα. Φαίνεται πως υπάρχει μία σταθερή ανάγκη διαβεβαίωσης των Γερμανών φορολογούμενων» δηλώνει ο Alan Barrett, επικεφαλής ανάλυσης στο Ινστιτούτο Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών του Δουβλίνου και συμπληρώνει: «Έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι πότε η Ευρώπη θα παραδεχθεί ότι έχει μέρος της ευθύνης για ότι συνέβη εδώ»

Τα σχόλια του κ. Barrett αντικατοπτρίζουν την ένταση που υπάρχει στις σχέσεις της Ιρλανδίας με την ΕΕ. Οι ενημερωμένοι πλέον ψηφοφόροι γνωρίζουν ότι η ΕΚΤ, η Κομισιόν και όχι το ΔΝΤ επέμεναν σε πιο αυστηρούς όρους για το πακέτο στήριξης. Από την πλευρά της ΕΕ πάντως, η άστοχη οικονομική πολιτική της Ιρλανδίας, οι ανεύθυνες πρακτικές του τραπεζικού κλάδου της χώρας όπως επίσης και η φτωχή εποπτεία των αρχών αποτελούν την αιτία της καταστροφής.

Δεν θα είναι εύκολο να κλείσουν αυτές οι πληγές.

Βραχυπρόθεσμα, η Ιρλανδία φαίνεται πως έχει ελάχιστα περιθώρια ελιγμών. Οι ευρωπαϊκές αρχές αποκλείουν τα μεγάλα haircut για τους ομολογιούχους επειδή εγκυμονεί κίνδυνος κρίσης χρηματοδότησης των τραπεζών της ευρωζώνης. Η νέα κυβέρνηση της Ιρλανδίας μπορεί να έχει περισσότερη τύχη στο αίτημα για μείωση του επιτοκίου στο πακέτο στήριξης. Όπως όμως δηλώνει και ο James Kneightly, της ING, «ακόμη και εάν η μείωση του επιτοκίου οδηγήσει σε μερική χαλάρωση των πιέσεων στην ιρλανδική αγορά ομολόγων, ο δρόμος για υγιή δημοσιονομική κατάσταση παραμένει δύσκολος».

Το πρώτο μεγάλο τεστ της νέας κυβέρνησης θα είναι τον Σεπτέμβριο, όταν το ΔΝΤ θα αναθεωρήσει την πρόοδο της Ιρλανδίας στην δημοσιονομική πολιτική και άλλους τομείς. Μετά από μία επώδυνη τριετία, ο ιρλανδικός λαός έχει επιδείξει αξιοσημείωτα επίμονη πίστη ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί η λύση στο πρόβλημα. Θα πρέπει όμως, σύντομα να υπάρξουν κάποια αποτελέσματα.

© The Financial Times Limited 2011. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation