Οι εξοργιστικοί ιταλικοί τραπεζικοί φραγμοί

Εάν επικρατούσε η λογική στην ευρωπαϊκή τραπεζική αγορά, η Ιταλία θα ήταν ”ανοιχτή” σε εξαγορές από το εξωτερικό, εδώ και καιρό. Στη χώρα δραστηριοποιούνται περισσότερες από 800 τράπεζες, γεγονός που την καθιστά μια από τις πλέον κατακερματισμένες αγορές της Ευρώπης, μαζί με την Γερμανία και την Ισπανία.

Δημοσιεύθηκε: 6 Οκτωβρίου 2004 - 13:13

του Brian Groom

Εάν επικρατούσε η λογική στην ευρωπαϊκή τραπεζική αγορά, η Ιταλία θα ήταν ”ανοιχτή” σε εξαγορές από το εξωτερικό, εδώ και καιρό. Στη χώρα δραστηριοποιούνται περισσότερες από 800 τράπεζες, γεγονός που την καθιστά μια από τις πλέον κατακερματισμένες αγορές της Ευρώπης, μαζί με την Γερμανία και την Ισπανία.

Αν και οι διασυνοριακές συνεργίες δεν επιτυγχάνονται εύκολα, μια πιο φιλελεύθερη προσέγγιση θα επέφερε εμπειρία, καινοτομία και μεγαλύτερο ανταγωνισμό, όπως συμβαίνει σε χώρες, από το Μεξικό και την Πολωνία, έως τις ΗΠΑ και την Αγγλία.

Τα κεφάλαια από το εξωτερικό που επενδύονται σε μειοψηφικά ποσοστά των ιταλικών τραπεζών είναι περισσότερα από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, αλλά ο Antonio Fazio, ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της χώρας περιορίζει τους αλλοδαπούς, προσπαθώντας να προωθήσει την ενοποίηση μεταξύ μικρομεσαίων εγχώριων τραπεζικών ιδρυμάτων.

Αυτό εξοργίζει επενδυτές όπως η ολλανδική ABN Amro, η ισπανική Santander Central Hispano και η BBVA. Ωστόσο, τώρα υπάρχουν ελπίδες για αλλαγή. Η υιοθέτηση των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων στις αρχές του 2005, ενδέχεται να αναγκάσει πολλές ιταλικές τράπεζες να αναζητήσουν νέα κεφάλαια, δίνοντας τη δυνατότητα στους αλλοδαπούς μετόχους να ασκήσουν πιέσεις, ώστε να αρθούν οι ιδιοκτησιακοί φραγμοί.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τη βούληση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, να περιορίσει τη χρήση της εθνικής νομοθεσίας για περιορισμό των διασυνοριακών συγχωνεύσεων, για πολιτικούς λόγους.

Τα εμπόδια που παραμένουν είναι τεράστια. Ο κ. Fazio, ο οποίος εμφανίζεται αποδυναμωμένος μετά το σκάνδαλο της Parmalat, δεν πρόκειται να απομακρυνθεί. Ακόμη και αν το έκανε, οι αντιδράσεις σε ενδεχόμενο άρσης των φραγμών θα παραμείνουν, όπως σε Γαλλία και Γερμανία. Οι διασυνοριακές συμφωνίες, όπως η προσφορά της SCH για την Abbey National, παραμένουν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας. Ωστόσο, αν πρόκειται ποτέ να υπάρξει ενιαία αγορά χρηματοοικονομικών υπηρεσιών στην Ευρώπη, τα τείχη θα πρέπει τελικά να καταρρεύσουν.

© The Financial Times Limited 2004. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation