Μην κάνετε πίσω για τις τράπεζες

Οι "F.T." ζητούν να μην επαναληφθούν τα λάθη του 2008. Τάσσονται υπέρ της επιβεβλημένης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, ακόμη και με κρατικοποιήσεις οργανισμών, για να εξαλειφθεί ο φόβος από την αγορά.

Δημοσιεύθηκε: 13 Οκτωβρίου 2011 - 12:35

Καθώς οι επενδυτές φοβούνται και πάλι να προχωρήσουν σε έναν δρόμο με άγνωστες παγίδες για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, οι αξιωματούχοι ανακτούν επιτέλους την αποφασιστικότητά τους. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Καλωσορίζουμε τις προσπάθειες που γίνονται τώρα για την αποτίμηση και την κάλυψη των κεφαλαιουχικών αναγκών των τραπεζών.

Κατά τα προηγούμενα stress tests, η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (ΕΒΑ) και ο προκάτοχός της υπέκυψαν στις πιέσεις των κυβερνήσεων που είχαν αποφασίσει να μην αναγνωρίσουν τη σοβαρότητα του προβλήματος στο κρατικό χρέος. Τα τρέχοντα προβλήματα των τραπεζών θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν τα προηγούμενα stress tests ήταν πιο αυστηρά. Τώρα, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι τράπεζες δέχονται πιέσεις που είναι ιδιαίτερα έντονες στην ευρωζώνη.

Οι τοποθετήσεις σε κρατικά ομόλογα υπερχρεωμένων χωρών βαρύνουν τους ισολογισμούς και τη χρηματοδότηση των τραπεζών, γεγονός που στη συνέχεια απειλεί την ανάπτυξη και την κρατική πιστοληπτική αξιολόγηση.

Όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχουν ζημίες στις ευρωπαϊκές τράπεζες που δεν έχουν ακόμη φανεί, όμως κανείς δεν ξέρει το ύψος τους, και συγκεκριμένα σε ποιες τράπεζες αφορούν. Οι επενδυτές δικαίως φοβούνται για την έκθεσή τους - γεγονός που αποτελεί αντικίνητρο για να συνεχιστεί αδιάκοπα η χρηματοδότηση της τραπεζικής πίστωσης σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

Η ΕΒΑ θα πρέπει, κατά συνέπεια, να προχωρήσει χωρίς καθυστερήσεις στα σχέδιά της για νέα stress tests. Και αυτό θα πρέπει να είναι μόνο το πρώτο βήμα. Όταν εντοπιστούν και εκτιμηθούν τα κενά, τότε θα πρέπει αμέσως να υπάρξει ευρωπαϊκή δράση. Ο κίνδυνος μετάδοσης είναι πλέον πανευρωπαϊκός, αν όχι παγκόσμιος. Το υπό συζήτηση ποσοστό του 9% για τον δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας Tier 1 είναι λογικό. Δεν είναι κάποιο μαγικό νούμερο, αλλά εξασφαλίζει ένα επαρκές κοινό ελάχιστο όριο.

Η επιβεβλημένη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είναι καθήκον για τις κυβερνήσεις, αν μη τι άλλο γιατί η εναλλακτική της πλήρους κρατικοποίησης εξακολουθεί να υφίσταται για τις τράπεζες των οποίων οι ζημίες υπερβαίνουν τις δυνατότητες άντλησης κεφαλαίων από τις αγορές. Εξακολουθεί να είναι πολιτικά αδιανόητο για ένα κράτος-μέλος να επιτρέψει σε κάποιον ευρωπαϊκό θεσμό να εξαγοράσει τις δικές του τράπεζες.

Η κρίση είναι επίσης μία ευκαιρία να διορθωθεί το λάθος που έγινε στην Ε.Ε. να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερο σεβασμό οι μέτοχοι των τραπεζών από ό,τι οι φορολογούμενοι πολίτες.

Οι περισσότερες τράπεζες θα πρέπει να μπορέσουν να αντλήσουν τα κεφάλαια κατ’ ιδίαν ή και με μειώσεις σε μερίσματα και μπόνους. Οι χώρες, όμως, που έχουν νομικά τη δυνατότητα να μετατρέψουν χρέη σε μετοχές -όπου περιλαμβάνονται η Βρετανία και η Γερμανία- θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν αυτήν τη δυνατότητα για να χειριστούν τις τράπεζες που δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στα νέα κριτήρια με ίδια μέσα. Τα υπόλοιπα κράτη δεν θα πρέπει να περιμένουν μέχρις ότου υιοθετηθεί η σχετική νομοθεσία για να προχωρήσουν σε αναδιάρθρωση κεφαλαίων των προβληματικών τραπεζών.

Η κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008 έφερε το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα στα πρόθυρα της καταστροφής. Είναι καιρός να δείξουμε ότι πήραμε το μάθημα.

© The Financial Times Limited 2011. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation