Μπορεί η υπόθεση «Χρυσή Αυγή» να περνά και δικαστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, έχοντας ικανοποιήσει το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» της συντριπτικής πλειονότητας της ελληνικού λαού, πλην όμως, σε ό,τι αφορά την ποιοτική λειτουργία της Δημοκρατίας μας αλλά και τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ορισμένα φαινόμενα.

Αποτελεί υποκρισία να επαινούμε τους δικαστές, λέγοντας ότι «αποφάσισαν ανεπηρέαστοι», όπως ισχυρίστηκαν εκ των υστέρων ορισμένοι πολιτικοί μας, όταν τις μέρες ΠΡΙΝ βγουν οι αποφάσεις του δικαστηρίου, υπήρξε συντονισμένος καταιγισμός δημοσιευμάτων στα MME, σχολιογραφίας στα κοινωνικά δίκτυα, οργανωμένες πορείες με πολύ μεγάλη συμμετοχή, αλλά και απευθείας παρεμβάσεις πολιτικών προσώπων και κομμάτων, ξεκάθαρα υπέρ μιας αναμενόμενης συγκεκριμένης κατεύθυνσης.

Είναι σχεδόν πρωτοφανές, τις τελευταίες δεκαετίες, μια ελληνική κυβέρνηση να αντιμετωπίζει τόσο πολλά «καυτά» θέματα.

Ο κορωνοϊός και οι επιπτώσεις του θα ήταν αρκετό βάρος (όπως είναι και για όλες τις άλλες χώρες) από μόνος του, πλην όμως, στην περίπτωση της Ελλάδας, έχουμε ταυτόχρονα τα ελληνοτουρκικά (και την κυπριακή τους διάσταση), συν το γεγονός ότι η οικονομία μας βρισκόταν στο εμβρυακό στάδιο της εξόδου από την κρίση και της επιστροφής στην ανάπτυξη, κουβαλώντας σημαντικές ανοιχτές πληγές.

Ένα από τα κενά πολλών αναλύσεων για τα ελληνοτουρκικά είναι ότι προσπαθούν να προδιαγράψουν μελλοντικές προοπτικές και αποτελέσματα, παραγνωρίζοντας τρεις βασικές παραμέτρους.

Δεν εντάσσουν με τον προσήκοντα τρόπο την Τουρκία στον «άξονα» των αυταρχικών κρατών, που όταν δεν συνεργάζονται, φροντίζουν να μην αφήσουν τα ενίοτε αντικρουόμενα συμφέροντά τους να υπερκαλύψουν τα κοινά σημεία τους, κυρίως έναντι της Δύσης και των συμμάχων της. Ο άτυπος αλλά ουσιαστικός αυτός άξονας περιλαμβάνει προσώρας τουλάχιστον 5 κράτη, τη Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία, το Ιράν και τη Β. Κορέα.

Μετά και τις πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν είναι πλέον σαφές ότι μπαίνουμε στην τελική ευθεία για την έναρξη συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, υπό την αιγίδα Γερμανών και λοιπών ξένων δυνάμεων, με επίκεντρο όμως τώρα την Ευρωπαϊκή Ενωση και όχι όπως γινόταν ως τώρα, τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ισως το πιο λεπτό σημείο της υπόθεσης αφορά το εύρος αυτού του διαλόγου, μια και θεωρείται εξαιρετικά πιθανό ότι η Τουρκία θα θελήσει να εντάξει διάφορα θέματα (ασχέτως αν πρακτικά οι διεκδικήσεις της θα αφορούν κυρίως το θέμα ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας), ενώ η Ελλάδα -και ορθώς- επιμένει ότι το μοναδικό θέμα προς συζήτηση είναι ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.

Η επιστροφή του Oruc Reis στην Τουρκία φαίνεται να αποφορτίζει το κλίμα έντασης κι ενδεχομένως να ανοίγει τον δρόμο για την έναρξη ουσιαστικών επαφών μεταξύ των δύο πλευρών.

Για λόγους που κατά πάσα πιθανότητα οφείλονται στην εξαιρετικά επιθετική στάση που κράτησε η Γαλλία στη συγκεκριμένη υπόθεση εναντίον της Τουρκίας (εξυπηρετώντας προφανώς και τα δικά της συμφέροντα), ο Ερντογάν εμφανίζεται να μειώνει την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εντούτοις, η κίνησή του αυτή δεν πρέπει να θεωρηθεί ως υποχώρηση αλλά ως προσωρινή αλλαγή τακτικής. Η πίεση θα ξεδιπλωθεί τώρα στο επίπεδο των συνομιλιών, όπου η άποψή μας είναι πως η Τουρκία είτε θα κυνηγήσει «γρήγορες νίκες» είτε θα προσπαθήσει να κατηγορήσει τη χώρα μας πως είναι αδιάλλακτη και κωλυσιεργεί.