της Αθηνάς Καλαϊτζόγλου

Συνεχίζεται ο κατήφορος της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας.

Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους, η Ελλάδα έχασε άλλες έξι θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη ανταγωνιστικότητας των 60 πιο ανεπτυγμένων χωρών και περιφερειών, σύμφωνα με μελέτη του International Institute for Management Development (IMD).

Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της εξαετίας, 2000 – 2005, η θέση της χώρας μας παρουσίασε συνολικά πτώση 16 θέσεων, καθώς από την 34η θέση το 2000, μετατοπίστηκε το 2005 στην 50η θέση.

Οι χώρες που κατέχουν τις τρεις κορυφαίες θέσεις σε όρους ανταγωνιστικότητα παγκοσμίως για το 2005 είναι, οι ΗΠΑ, το Χονγκ-Κονγκ και η Σιγκαπούρη.

Η κορυφαία δεκάδα των πλέον ανταγωνιστικών οικονομιών συμπληρώνεται με την Ισλανδία στην 4η θέση και ακολουθούν, ο Καναδάς, η Φινλανδία, η Δανία, η Ελβετία, η Αυστραλία και το Λουξεμβούργο.

Από την ανάλυση που πραγματοποίησε το Τμήμα Τεκμηρίωσης & Μελετών του Σ.Β.Β.Ε. προκύπτει ότι η πτωτική πορεία και επιδείνωση που παρατηρείται στη συνολική απόδοση της Ελλάδας συνδέεται άμεσα με τις μεγάλες απώλειες που παρουσίασε η χώρα στην πλειοψηφία των ομάδων κριτηρίων αξιολόγησης.

Ειδικότερα, από την επιμέρους μελέτη και ανάλυση των συγκεκριμένων κατηγοριών προκύπτει η επιδείνωση της Ελλάδας σε σχέση με το 2004, στους τομείς: της οικονομικής απόδοσης, από την 45η θέση στην 49η το 2005, της κυβερνητικής ικανότητας, από την 49η θέση στην 52η, και, της επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας, από την 39η θέση στην 49η.

Εξαίρεση αποτελεί η κατηγορία των ”Υποδομών”, όπου η θέση της Ελλάδας το διάστημα 2004 – 2005 σημείωσε βελτίωση κατά δύο θέσεις και από την 39η θέση κατετάγη στην 37η θέση, προφανώς, λόγω των εκτεταμένων έργων που έγιναν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στα δυνατά σημεία της χώρας, συγκαταλέγονται, η ανάδυση του τουριστικού τομέα, η ενισχυμένη κυβερνητική βοήθεια προς το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, το ποσοστό εξαγωγών εμπορευμάτων και η συνολική παραγωγικότητα, καθώς και η αναλογία μαθητών και εκπαιδευτικού προσωπικού τόσο στην πρωτοβάθμια όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, γεγονός που σημαίνει ότι η Ελλάδα δημιουργεί βάσεις προόδου για τα επόμενα χρόνια.

Αντίθετα, αδύνατα σημεία παραμένουν, η απουσία ξένων άμεσων επενδύσεων, η πολυδαίδαλη γραφειοκρατία, η προσαρμοστικότητα των επιχειρήσεων στις αλλαγές της αγοράς, καθώς και το υψηλό κόστος χρήσης του διαδικτύου.

Σε ό,τι αφορά το Παγκόσμιο Περιβάλλον Ανταγωνιστικότητας, η Έκθεση σημειώνει, το δυσανάλογο ρυθμό ανάπτυξης μεταξύ Ασίας, ΗΠΑ, Λατινικής Αμερικής και Ευρώπης, αλλά και μεταξύ Περιφερειών, τα συνεχή ελλείμματα των ΗΠΑ, με αποτέλεσμα ένα αδύναμο δολάριο και την επιδείνωση της αστάθειας των νομισμάτων, την αύξηση της τιμής των προϊόντων και του ”χρήματος”, λόγω της ισχυρής ”όρεξης” της Ασίας για πρώτες ύλες και την αμερικανική ανάγκη για κεφάλαιο, την άνοδο των επιτοκίων, με κίνδυνο την οικονομική ανάπτυξη, την εμφάνιση πληθωριστικών πιέσεων, καθώς και τη σημαντική διαφορά στο κόστος εργασίας μεταξύ των βιομηχανοποιημένων και αναπτυσσόμενων χωρών, που οδηγεί στη μεταφορά επιχειρήσεων σε χώρες χαμηλού κόστους.