Κυριακή απόγευμα. Περίπου 5.000 κόσμου έχουν μαζευτεί στο προαύλιο του μουσείου της Ακρόπολης, περιμένοντας υπομονετικά να τελειώσει ο ηχητικός έλεγχος και να αρχίσει μία ιδιαίτερη, μουσική βόλτα. Η Εθνική Λυρική Σκηνή, αποφάσισε να πάρει «από το χέρι» το κοινό της -και όσους πρόθυμους θέλησαν να ακολουθήσουν- και να τους παρουσιάσει την Αθήνα της Μαρίας Κάλλας.

Ή καλύτερα, της Μαρίας Καλογεροπούλου, της 19χρονης κοπέλας, που έκανε σε αυτή την πόλη τα πρώτα βήματα στην όπερα, σε έναν χώρο που τελικά θα κατακτούσε παγκοσμίως και θα γινόταν ορόσημο: η ντίβα Μαρία Κάλλας.

Αφορμή του χθεσινού δρώμενου αποτέλεσε η συμπλήρωση, σήμερα, των 36 ετών από το θάνατο της μεγάλης σοπράνο. Το ΑΠΕ-ΜΠΕ βρισκόταν εκεί και παρακολούθησε τις σολίστ της Λυρικής να αποτίουν φόρο τιμής στη ντίβα, τραγουδώντας άριες που έχει σημαδέψει με την ερμηνεία της, είτε στη σκηνή, είτε δισκογραφικά.

Αφετηρία, λοιπόν, της διαδρομής, η Διονυσίου Αρεοπαγείτου και ο προαύλιος χώρος του Μουσείου της Ακρόπολης. Η Μαρία Μητσοπούλου και η Ειρήνη Καράγιαννη ήταν εκείνες που καλωσόρισαν αρχικά τον κόσμο με πολύ γνωστές άριες, όπως το “o mio babbino caro” και τη Habanera της Carmen. Στη συνέχεια, ένα πλήθος «γεμάτου Ηρωδείου», όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά οι άνθρωποι της Λυρικής, μεταφέρθηκε στα σκαλιά του αρχαίου θεάτρου, όπου τους περίμεναν οι Τζούλια Σουγλάκου και Αντωνία Καλογήρου, με λίγο πιο βαρύ ρεπερτόριο. Σημαιωτέον ότι η μεγάλη ντίβα του λυρικού θεάτρου είχε εμφανιστεί το 1957 στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Ο ήλιος δεν έχει πέσει ακόμα και έτσι, η συντριπτική πλειοψηφία των ακροατών-πεζοπόρων, κατευθύνεται στο Θησείο και την πλατεία Αγ. Ασωμάτων. Από το μπαλκόνι του κτιρίου του Συλλόγου των Ελλήνων Αρχαιολόγων, η Βασιλική Καραγιάννη, ερμηνεύει άριες, όπως το “una voce poco fa”, σε ένα κοινό που, αντί να κουράζεται, ενθουσιάζεται όλο και περισσότερο.

Επόμενη στάση της διαδρομής, η πλατεία Κοτζιά. Έχει πια βραδιάσει και ο φωτισμός του δημαρχείου της Αθήνας δίνει έναν ακόμη πιο κλασικό αέρα στην ατμόσφαιρα. Η Μυρσίνη Μαργαρίτη (την είχαμε απολαύσει την περασμένη σεζόν ως Παπαγκένα στο Μαγικό Αυλό) και η Ελένη Βουδουράκη, μέλος της χορωδίας της ΕΛΣ, δίνουν έναν πιο νεανικό τόνο.

Σε αυτό το σημείο, αξίζει ιδιαίτερη μνεία στους πιανίστες της Λυρικής, Σοφία Ταμβακοπούλου και Δημήτρη Γιάκα, οι οποίοι εναλλάξ στις στάσεις της διαδρομής, συνόδευαν τους σολίστες.

Κοιτώντας τριγύρω στην πλατεία, θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι το πλήθος είχε αραιώσει κάπως σε σχέση με την αφετηρία της διαδρομής. Παρ'όλα αυτά, οι σολίστ προσκαλούν το κοινό στην τελευταία στάση, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Φτάνοντας στο Μουσείο, είναι ήδη γεμάτες από κόσμο οι καρέκλες που είχαν στηθεί στον προαύλιο χώρο. Γεμάτα από κόσμο είναι και τα σκαλιά του Μουσείου. Και κόσμος συνεχίζει να καταφθάνει. Τελικά, δεν αραίωσε ο κόσμος. Ήταν ίσως και περισσότερος από την αρχή.

Η ορχήστρα της Λυρικής παίρνει σιγά-σιγά θέση. Κουρδίζει και υποδέχεται τον Μύρωνα Μιχαηλίδη, μαέστρο και Καλλιτεχνικό Διευθυντή της ΕΛΣ, ο οποίος απευθύνεται στον κόσμο, τονίζοντας ότι η πρωτοβουλία αυτή απέδειξε για ακόμα μία φορά ότι «η τέχνη δεν έχει κοινωνικούς αποκλεισμούς. Είναι για όλους τους συμπολίτες μας». Με ένα νεύμα του μαέστρου ξεκινά το τελευταίο μουσικό ταξίδι της βόλτας. Λίγα μέτρα πιο πίσω, στην Πατησίων, είναι η Βίλα Κάλλας. Το σπίτι όπου έζησε στην Αθήνα η Μαρία Καλογεροπούλου. Στη “σκηνή”, συγκινητικές οι στιγμές, όταν η Έλενα Κελεσίδη τραγουδά το “Addio del passato bei sogni ridenti” (Αντίο, όμορφα όνειρα του παρελθόντος), από την Τραβιάτα του Verdi, η Τσέλια Κοστέα, το “Vissi d' arte”(Έζησα για την Τέχνη), από την Tosca του Puccini και η Δήμητρα Θεοδοσίου το “La luce langue” (Το φως σβήνει), από τον Μάκβεθ του Verdi, ντυμένη με το κοστούμι που φορούσε η ίδια η Κάλλας, ως Μήδεια στη θρυλική Μήδεια της Φλωρεντίας το 1953.

Βέβαια, όλη αυτή η διαδρομή, δεν θα μπορούσε να τελειώσει, παρά με νότες αισιοδοξίας, όπως ανέφερε ο κ. Μιχαηλίδης. Έτσι, δύο μουσικές εκπλήξεις έκλεισαν τη μουσική διαδρομή-φόρο τιμής στη μεγάλη ντίβα: Οι τρεις σολίστ, ερμήνευσαν μαζί με τον Δημήτρη Πακσόγλου το “sempre libera” και το “libiamo” από την Traviata του Verdi.