Mία φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στις 25 Μαΐου 2016, στην πρώτη σελίδα της αμερικανικής εφημερίδας New York Times και στην Ισπανική ιστοσελίδα La Vanguardia ήταν αρκετή να ανοίξει μια φιλόξενη αγκαλιά για έναν πρόσφυγα και τις κόρες του στην Καβάλα.

Το καρέ απεικόνιζε τον Σύρο Nidhal Al Harfoush, 36 χρονών και τα δύο του παιδιά Ghadeer, 7 χρονών και Gharam, 6 χρονών, να κουβαλούν τα υπάρχοντά τους βαδίζοντας προς αστυνομικούς, κατά τη διάρκεια της αστυνομικής επιχείρησης εκκένωσης του καταυλισμού της Ειδομένης



Ο 36χρονος Nidhal, τον καιρό που ζούσε στη πόλη Swedda της Συρίας, μαζί με την γυναίκα του Wafaa Sharaf Aldin και τα παιδιά τους, ήταν δάσκαλος αερόμπικ και πιλάτες, είχε δίπλωμα μασάζ και δίδασκε σε δημόσια σχολεία.



Έπειτα από τέσσερα χρόνια πολέμου έπρεπε να πάρει μια πολύ δύσκολη απόφαση: να στείλει εκτός συνόρων τη γυναίκα και τα παιδιά του για να σωθούν.

 

Στη Συρία, όμως, ο πατέρας είναι αυτός, ο οποίος και υπογράφει για να αποκτήσουν τα παιδιά διαβατήριο.

 

Υπήρχε, λοιπόν, άμεσος κίνδυνος μετά την κίνησή του αυτή, η κυβέρνηση να του ζητούσε να καταταχτεί στον στρατό.

 

Έτσι θα έχανε τη γυναίκα και τα παιδιά του, και πιθανόν και τη ζωή του στη διάρκεια του πολέμου.

 

Η δεύτερη επιλογή, ήταν να διώξει «την αγάπη της ζωής του», όπως ο ίδιος αποκαλεί τη γυναίκα του, και να αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις για το μεγάλωμα των παιδιών, με ορατό πάντα τον κίνδυνο κατάταξης στον κυβερνητικό στρατό.

 

Έτσι, στις 22 Νοεμβρίου 2015 η γυναίκα του Wafaa εγκατέλειψε την Συρία και μετά από ένα μακρύ ταξίδι κατάφερε να φτάσει στην Γερμανία.

 

Ο ίδιος μαζί με τις κόρες του, Ghadeer και Gharam, όταν η κατάσταση χειροτέρεψε πούλησε το σπίτι του για 4.000 δολ. - ενώ κόστιζε που κόστιζε περίπου 8.500 δολ. και την 1 Μαρτίου 2016 ξεκίνησε το ταξίδι του για την Τουρκία.

 

Όταν έφτασε στην Λέσβο του είχαν απομείνει μόλις 150 ευρώ! Για τους επόμενους μήνες με κλειστά τα σύνορα προς την Ευρώπη, οι τρεις τους ζούσαν στα λασπόνερα της Ειδομένης.

 

'Εκαιγαν ξύλα έξω από τη σκηνή τους για να ζεσταθούν, έστεκαν στην ουρά για το συσσίτιο.

 

Οι γείτονες είναι φιλικοί μαζί τους και κορίτσια, όπως δικαιούται κάθε παιδί, χαίρονται τις βόλτες και το παιχνίδι.

 

Ο πατέρας τους άλλωστε κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να καλύψει το κενό από την απουσία της μητέρας τους. 

 

Το βράδυ ανταλλάσσει μηνύματα με τη γυναίκα του, ελπίζοντας σε γρήγορη αντάμωση.

 

Του λείπει πολύ και τα κορίτσια συνεχώς τον ρωτούν για τη μητέρα τους. Όμως, ο χρόνος κυλάει αργά...

 

Βέβαια, για όλους υπάρχει έναν κανονικό σπίτι, στη Νέα Καρβάλη, δίπλα στην πόλη της Καβάλας.

 

Εκεί ζουν μαζί με άλλους τρεις Σύριους και ένα νεογέννητο, στο σπίτι που τους νοικιάζει η Ισπανική οργάνωση “Himaya”.



Ο Γολγοθάς του πατέρα, ωστόσο, έχει και συνέχεια: Η πρώτη του συνέντευξη για αίτηση ασύλου στην Ελλάδα είναι προγραμματισμένη για τον Φεβρουάριο του 2017.



Μετά θα πρέπει να περιμένει την ένταξή του στο πρόγραμμα μετεγκατάστασης, αναμένοντας τη στιγμή που θα αντικρύσει ξανά την γυναίκα του και τα παιδιά του θα χαθούν στην αγκαλιά της μητέρα τους.




Φωτογραφίες του Γιάννη Κολεσίδη - Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων