Ένα καλοκαίρι, στα πέντε μου, ήμουν διακοπές στο Μαρμάρι Ευβοίας με την αδελφή μου και το θείο μου. Η μαμά μου θα ερχόταν την Παρασκευή αμέσως μετά τη δουλειά να περάσουμε μαζί το υπόλοιπο καλοκαίρι. Όσο έλειπε, κι αφού δεν ήμουν και το πιο ήσυχο παιδί του κόσμου, με είχε βάλει να της υποσχεθώ πως θα είμαι πολύ προσεκτική και πως δεν θα ανέβαινα στο μονόζυγο μέχρι να έρθει. Μια υπόσχεση που κράτησα, μέχρι την Παρασκευή το απόγευμα!
Λίγο πριν πάμε στο λιμάνι να την υποδεχτούμε, ανέβηκα στο μονόζυγο και, όπως ήταν φυσικό, έπεσα και έσπασα τα δόντια μου. Το περίεργο, όμως, δεν ήταν αυτό αλλά το ότι η μαμά μου το κατάλαβε κι ας ήταν ακόμα στο καράβι. Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, ένιωσε ξαφνικά το στομάχι της να σφίγγεται και απλά ήξερε πως ανέβηκα στο μονόζυγο και χτύπησα.
Φτάνοντας στο Μαρμάρι, κι αφού δεν μας είδε στην προκυμαία όπως είχαμε συμφωνήσει, αντί να πάει στο ξενοδοχείο να μας βρει πήγε κατευθείαν στο Ιατρικό κέντρο. Ήξερε πως θα μας βρει εκεί... Η μητέρα μου δεν είχε κάποια υπερδύναμη. Για την ακρίβεια, δεν είχε τίποτε περισσότερο από αυτό που έχουν όλες οι μαμάδες: μια μοναδική επαφή με τα παιδιά τους.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr