Όλα οδηγούν στη «συνταγή» του ΔΝΤ

Στη «συνταγή» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καταφεύγει η κυβέρνηση, για να καταστεί εφικτός ο στόχος εξοικονόμησης πόρων τουλάχιστον 25 δισ. ευρώ την πενταετία 2011-2015 προκειμένου να μειωθεί το έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ.

Τα μέτρα που πρότεινε από το περασμένο Φθινόπωρο το ΔΝΤ, και τα οποία υιοθέτησε- στη σκληρότερη μάλιστα εκδοχή τους- και η Κομισιόν, μοιάζουν να αποτελούν αναπόφευκτη «λύση» για την κυβέρνηση, καθώς ο στόχος των 50 δισ. από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου κινείται στη… σφαίρα της φαντασίας και μόνο.

Η σύνταξη του ΔΝΤ γνωστή: Νέες μειώσεις μισθών στο Δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων, κατάργηση φοροαπαλλαγών, απλοποίηση του συστήματος αμοιβών στο δημόσιο, περικοπές των κοινωνικών επιδομάτων στις περιπτώσεις που ο δικαιούχος λαμβάνει και άλλα επιδόματα, επανεξέταση των κοινωνικών παροχών, αυστηρό έλεγχο των προσλήψεων και αποχωρήσεων από το δημόσιο στη βάση τον κανόνα 1 προς 5 (ίσως και 1 προς 8), συγχώνευση ή κατάργηση φορέων και οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, μείωση των αμυντικών δαπανών κλπ.

Αναλυτικότερα, όπως όλα δείχνουν είναι αναπόφευκτη:

-Η μείωση των επιδομάτων και των λοιπών εισοδηματικών ενισχύσεων κοινωνικού χαρακτήρα, για όσους βρίσκονται πάνω από το όριο της φτώχειας. Αυτό σημαίνει ότι όλοι όσοι έχουν ετήσιο ατομικό εισόδημα άνω των 6.480 ευρώ θα λαμβάνουν σημαντικά μειωμένα τα ποσά συγκεκριμένων κοινωνικών παροχών, όπως είναι τα επιδόματα ανεργίας, τα επιδόματα τριτέκνων και πολυτέκνων, το φοιτητικό επίδομα των 1.000 ευρώ και το ΕΚΑΣ των χαμηλοσυνταξιούχων.

-Η συνέχιση του «παγώματος» των προσλήψεων και η μείωση του προσωπικού σε όλη τη «γενική κυβέρνηση».

-Η αύξηση των ωρών εργασίας των υπαλλήλων και των λειτουργών του Δημοσίου από τις 7 στις 8 την ημέρα, ώστε το ωράριο του δημόσιου τομέα να εξομοιωθεί με το ωράριο του ιδιωτικού τομέα. Το μέτρο αυτό ανακοινώθηκε ήδη ότι θα εφαρμοστεί από τον προσεχή Σεπτέμβριο.

-Η επιβολή περιορισμών στο ύψος των επιδομάτων που λαμβάνουν οι υπάλληλοι και οι λειτουργοί του Δημοσίου. Προτείνεται π.χ. να μειωθεί η αναλογία των επιδομάτων προς τους βασικούς μισθούς και να συνδεθούν τα επιδόματα με την παραγόμενη εργασία.

-Η αύξηση του χρόνου ωρίμανσης των βασικών μισθών όλων των υπαλλήλων και λειτουργών του Δημοσίου. Σήμερα, η μισθολογική ωρίμανση, δηλαδή η άνοδος των αποδοχών κάθε υπαλλήλου σε υψηλότερο μισθολογικό κλιμάκιο γίνεται ανά διετία. Δηλαδή, κάθε δύο χρόνια ο υπάλληλος ανεβαίνει σε νέο υψηλότερο μισθολογικό κλιμάκιο και ο βασικός μισθός του αυξάνεται. Προτείνεται, αυτό το χρονικό διάστημα να αυξηθεί πάνω από τα 2 χρόνια, ώστε οι ωριμάνσεις των βασικών μισθών να γίνονται βραδύτερα, δηλαδή οι βασικοί μισθοί να παραμένουν «παγωμένοι» για μεγαλύτερα διαστήματα.

-Η συνεχής αύξηση στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, δηλαδή στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών και των σιδηροδρόμων, στο ηλεκτρικό ρεύμα, το φυσικό αέριο, την ύδρευση, τα τηλεφωνικά και τα ταχυδρομικά τέλη, για την κάλυψη του κόστους.

-Ο περιορισμός των κρατικών επιδοτήσεων των υπηρεσιών που παρέχουν οι ΔΕΚΟ.

-Η συνέχιση του «παγώματος» των προσλήψεων, η περαιτέρω μείωση στα επιδόματα των εργαζομένων και η περικοπή του λειτουργικού κόστους σε όλες τις ΔΕΚΟ.

-Η πώληση στρατηγικών τομέων της οικονομίας

-Η κατάργηση ή συγχώνευση των φορέων που θεωρούνται ότι «δεν προσφέρουν έργο», καθώς και η κατάργηση φορέων με λειτουργίες και αρμοδιότητες που επικαλύπτονται και τη μεταφορά των δραστηριοτήτων τους στις αρμόδιες διευθύνσεις των εποπτευόντων υπουργείων (συνολικά, προτείνεται να καταργηθούν 200-300 οργανισμοί και φορείς του Δημοσίου).

-Η περαιτέρω «διεύρυνση της φορολογικής βάσης του ΦΠΑ», μέσω της μείωσης των περιπτώσεων στις οποίες εφαρμόζονται χαμηλοί συντελεστές.

-Η διεύρυνση της φορολογικής βάσης και στη φορολογία των εισοδημάτων των επιχειρήσεων (νομικών προσώπων), μέσω της μείωσης των ποσοστών των αποσβέσεων, της κατάργησης φοροαπαλλαγών και της διατήρησης του ελέγχου των ενδοομιλικών τιμολογήσεων μέσω της επιβολής νέων κανόνων και περιορισμών.

-Η «εκλογίκευση» του συστήματος φορολόγησης των εισοδημάτων που προέρχονται από ακίνητα ή κινητά περιουσιακά στοιχεία, δηλαδή από μισθώματα, υπεραξίες μετοχών και μεριδίων αμοιβαίων κεφαλαίων, τόκους καταθέσεων, ομολόγων, εντόκων γραμματίων του Δημοσίου, ρέπος κ.λπ.

-Η μείωση των εξοπλιστικών δαπανών του ελληνικού κράτους.