Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!

To κρασί της Σοφοκλέους είναι... παλιό και το τυρί... μουχλιασμένο. Αρκεί να είσαι εκ συστήματος ”σορτάκιας”, υποστηρίζει με ισχυρή δόση σάτιρας ο αρθρογράφος μας. Κάπως έτσι, μια αύξηση των τραπεζικών κερδών κατά 20% μπορεί να είναι μικρή και η επέκταση των ελληνικών επιχειρήσεων στα Βαλκάνια απλώς και μόνον... επικίνδυνη. Ιδίως όταν γίνονται συμφωνίες με... αλλόθρησκους.

Δημοσιεύθηκε: 16 Μαΐου 2006 - 00:52

άρθρο Ειδικού Συνεργάτη*

Επιτέλους πτώσις!

Εμείς σας το είχαμε πει. Πρώτοι.

Ή μάλλον όχι, εμείς σας το είχαμε πει πολύ πιο πρώτοι από τους πρώτους! Η αλήθεια είναι ότι σας το είχαμε πει πολύ πριν καν αγοράσουν αυτοί που πουλούν σήμερα!

Μπορεί να είμαστε ολίγον εκτός αγοράς, αλλά τελικά εδικαιώθημεν! Ύστερα από δύο χρόνια εμμονής και 2.000 μονάδες κουραστικής ανέλιξης, τελικά η αγορά πέφτει. Και πώς να μην πέσει αφού:

- Ανέβαινε λόγω της υπερβάλλουσας ρευστότητας.

- Ανέβαινε χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι επισφάλειες των τραπεζικών κερδών.

- Ανέβαινε ενώ δεν ανέβαιναν τα μικρομεσαία.

- Ανέβαινε με τις εκθέσεις των ξένων που θα έπαιρναν – θα πάρουν τις δουλειές (φτιάξε και συ μια έκθεση, μπορείς!).

- Ανέβαινε ενώ το retail ήταν σε μόνιμη σχέση εκροών με τα μετοχικά Αμοιβαία.

- Ανέβαινε αδιαφορώντας για τις τρομοκρατικές απειλές.

- Ανέβαινε ενώ δεν θα έπρεπε (!)...

Η αλήθεια είναι ότι το ράλι παρατράβηξε. Τόσο, που όταν ο Dow άρχισε να ”γλείφει” τα ιστορικά υψηλά του, πολλοί εξ ημών αρχίσαμε να πιστεύουμε ότι μπορεί να έχουμε κάνει και λάθος.

Διότι με υψηλά επιτόκια και ακριβό πετρέλαιο πώς μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη; Βέβαια, με 65 δολάρια το βαρέλι στο 1,15 δολάριο για ένα ευρώ, το κόστος μπορεί να είναι ακριβότερο απ’ ό,τι στα 72 δολάρια με 1,30 δολάρια ανά ευρώ, αλλά δεν πειράζει, από... εντυπώσεις σκίζουμε.

Επίσης, τα επιτόκια του 2,75% στην ευρωζώνη είναι πολύ απαγορευτικά για ανάπτυξη. Άλλωστε, όπως είπαν και οι κεντρικοί τραπεζίτες, έχουμε μπει σε φάση ανόδου των επιτοκίων και ποιος ξέρει πού μπορεί να φτάσουμε. Είναι δε απορίας άξιον, πως με τέτοια επιτόκια και τόσο ακριβό πετρέλαιο το ΑΕΠ βγήκε στο 4%, ενώ τα κέρδη των επιχειρήσεων, και ειδικά των τραπεζών, θα ξεπεράσουν (και πάλι) το 15%.

Υπάρχουν όμως και πιο... προφανείς λόγοι γι’ αυτή την πτώση. Τα κέρδη των τραπεζών από τις πρώτες ανακοινώσεις εμφάνισαν μεγάλη υστέρηση. Δηλαδή, όχι ακριβώς υστέρηση, αλλά μικρή άνοδο.

Μόνο... 20% αύξηση στο α’ τρίμηνο είναι καμπανάκι! Κι αν δει κάποιος τα spreads, υπάρχει ασφυκτική πίεση σε όλες τις κατηγορίες δανείων.

Μπορεί στην Ευρώπη να είναι στο μισό, αλλά εδώ υπάρχουν και οι επισφάλειες - άσε που ύστερα από δύο χρόνια, οπότε τα περισσότερα δάνεια ”ωριμάζουν”, οι τράπεζες θα έχουν ένα χαρτοφυλάκιο μεταβλητού επιτοκίου και άρα περισσότερα έσοδα και μεγαλύτερες... σκοτούρες!

Επίσης, οι ελληνικές εισηγμένες φαίνονται πλέον ανίκανες να βγάλουν περισσότερα χρήματα στην Ελλάδα και αναγκάζονται να πάνε στο εξωτερικό. Παίρνουν δηλαδή τεράστιο ρίσκο που μπαίνουν σε νέες αγορές και αποκλείεται αυτό να περάσει απαρατήρητο από τους ξένους.

Μάλιστα, εμφανίζεται το εντελώς ανεξήγητο φαινόμενο εξαγοράς αυτών των επικίνδυνων εγχειρημάτων, αφού στις χώρες που επεκτείνονται επιχειρηματικά υπάρχουν μισητοί εχθροί του χριστιανισμού και πολέμιοι του Ελληνισμού, οι αγορές βρίσκονται σε νηπιακό στάδιο και υπάρχει πάντα ο νομισματικός και πολιτικός κίνδυνος.

Επιπλέον, τα deals που έλαβαν χώρα (και αυτά που θα γίνουν) στην ελληνική αγορά δεν είναι της προκοπής. Δηλαδή, ο λόγος για τον οποίο γίνονται είναι για να πάρουν προμήθειες οι ξένοι και γηγενείς εμπλεκόμενοι. Τι κι αν θα πουληθεί η Εμπορική, ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ, το Τ.Τ.; Όλα γίνονται για την προμήθεια.

Τώρα, αν αύριο αλλάξουν και οι δομές του ασφαλιστικού συστήματος ή προκληθεί ντόμινο εξαγορών, αυτό θα οφείλεται καθαρά στη ματαιοδοξία των ξένων που νομίζουν ότι μπορούν εδώ να αλλάξουν προαιώνια κεκτημένα.

Και να αλλάξουν, όμως, εμείς δεν ανησυχούμε. Είναι τόσοι άλλοι οι λόγοι που η πτώση θα συνεχιστεί, ώστε δεν ανησυχούμε πια για ήσσονος σημασίας εξελίξεις, αφού ό,τι και να γίνει, ”η αγορά είναι ακριβή”.

Εμείς, πάντως, σας έχουμε προειδοποιήσει!

ΥΓ.: Την ίδια στιγμή που οι αγορές δοκίμαζαν τις αντοχές τους, τα ”ασφαλή επενδυτικά καταφύγια” του χρυσού γκρεμίζονταν περίπου 35 δολάρια από τα υψηλά τους. Να υποθέσουμε ότι η μόχλευση έκανε και εδώ το ”θαύμα” της;

(*) Ο συντάκτης του άρθρου είναι ενεργό στέλεχος της χρηματιστηριακής αγοράς και προτιμά να κρατήσει την ανωνυμία του, προκειμένου να εκφράσει τις προσωπικές του απόψεις.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.