Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί την πρώτη θέση στις εκλογές. Όπως έχει κάθε δικαίωμα να αποκλείει συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία.
Όταν όμως δηλώνει ταυτόχρονα ότι «ακυβερνησία δεν θα υπάρξει» και ότι μετά τις κάλπες θα υπάρξει κυβέρνηση, τότε οφείλει να εξηγήσει και πώς ακριβώς θα συμβεί αυτό. Διότι οι πολίτες εκλέγουν Βουλή. Δεν σχηματίζουν κυβερνητικές πλειοψηφίες αντί των κομμάτων.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέκλεισε μάλιστα συνεργασία με τη ΝΔ ακόμη και στην περίπτωση που εκείνη είναι πρώτο κόμμα χωρίς αυτοδυναμία και ακόμη κι αν πρωθυπουργός είναι άλλο πρόσωπο. Πρόκειται για σαφή πολιτική θέση.
Αλλά η σαφήνεια ως προς το με ποιον δεν συνεργάζεσαι δεν αρκεί. Χρειάζεται αντίστοιχη σαφήνεια και για το με ποιον μπορείς να κυβερνήσεις.
Ιδίως όταν η σημερινή δημοσκοπική εικόνα δεν προσφέρει στο ΠΑΣΟΚ μια προφανή κοινοβουλευτική διαδρομή προς την εξουσία.
Ο κ. Ανδρουλάκης δικαίως απορρίπτει το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Για να το ακυρώσει όμως πολιτικά, πρέπει να παρουσιάσει μια πειστική εναλλακτική διαδρομή προς τη διακυβέρνηση. Διαφορετικά, η διαβεβαίωση ότι «κυβέρνηση θα υπάρξει» παραμένει περισσότερο ευχή παρά απάντηση.
Η ίδια δυσκολία εμφανίζεται και στην οικονομία.
Το ΠΑΣΟΚ παρουσίασε ένα ευρύ πρόγραμμα παροχών και παρεμβάσεων: σταδιακή επαναφορά 13ου μισθού και 13ης σύνταξης, ΕΚΑΣ, φορολογικές ελαφρύνσεις, παρεμβάσεις στη στέγη, στην Υγεία, στην Παιδεία και στο ενεργειακό κόστος.
Για ορισμένα μέτρα δόθηκαν συγκεκριμένες κοστολογήσεις. Το ερώτημα όμως δεν είναι αν κοστολογήθηκαν μερικές εξαγγελίες. Είναι αν βγαίνει ο συνολικός λογαριασμός.
Ακόμη χαρακτηριστικότερο είναι το μέτωπο της ακρίβειας.
Ορθώς προτείνονται ισχυρότερος ανταγωνισμός, έλεγχοι στα ολιγοπώλια, παρεμβάσεις στις ενδοομιλικές τιμολογήσεις και προσωρινές μειώσεις φόρων. Αυτά μπορούν να περιορίσουν εγχώριες στρεβλώσεις. Δεν μπορούν όμως να εξαφανίσουν την εισαγόμενη ακρίβεια.
Όταν το ενεργειακό κόστος εκτοξεύεται διεθνώς, επιβαρύνει μεταφορές, παραγωγή, βιομηχανία και τελικά σχεδόν ολόκληρη την εφοδιαστική αλυσίδα. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να νομοθετήσει τη διεθνή τιμή του πετρελαίου ή του φυσικού αερίου.
Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ δεσμεύεται για μείωση της συνολικής τιμής της κιλοβατώρας κατά 20% το 2027 και κατά 30% έως το τέλος της τετραετίας.
Εδώ ακριβώς αρχίζει η δύσκολη αριθμητική.
Η ΔΕΘ είναι ο κατάλληλος τόπος για να παρουσιάζονται πολιτικές προτεραιότητες. Όσο όμως πλησιάζουν οι εκλογές, οι προτεραιότητες πρέπει να μετατρέπονται σε συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες επιλογές.
Και για τον Νίκο Ανδρουλάκη υπάρχουν δύο κενά που δεν μπορούν να καλυφθούν με πολιτικές διαβεβαιώσεις.
Το πρώτο είναι πολιτικό. Δεν αρκεί να δηλώνει ότι ακυβερνησία δεν θα υπάρξει, αποκλείοντας ταυτόχρονα τη συνεργασία με τη ΝΔ. Οφείλει να εξηγήσει ποια κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να στηρίξει την κυβέρνηση που διαβεβαιώνει ότι θα σχηματιστεί.
Το δεύτερο είναι οικονομικό. Δεν αρκεί να κοστολογούνται ορισμένα μέτρα ή να τίθενται φιλόδοξοι στόχοι για την ακρίβεια και την ενέργεια. Πρέπει να αποδεικνύεται ότι το σύνολο των εξαγγελιών μπορεί να χρηματοδοτηθεί και ότι οι στόχοι μπορούν να αντέξουν ακόμη και όταν η διεθνής οικονομία κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Διότι η αξιοπιστία ενός προγράμματος δεν κρίνεται μόνο από το τι υπόσχεται. Κρίνεται κυρίως από το αν εξηγεί πώς θα γίνει.
Στη Θεσσαλονίκη, ο Νίκος Ανδρουλάκης παρουσίασε αρκετές απαντήσεις για το τι θέλει να κάνει. Για τα δύο δυσκολότερα «πώς», όμως, —πώς θα κυβερνήσει και πώς θα πληρώσει— μένει ακόμη να δείξει ότι η αριθμητική βγαίνει
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.