Τα golden boys και η αδικία των τραπεζικών μισθών

Από τη χρηματοοικονομική κρίση και μετά, οι πολίτες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού κατακεραυνώνουν τις αμοιβές των τραπεζιτών. Όταν οι μεγατράπεζες του πλανήτη απείλησαν να διαλύσουν το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, οι φορολογούμενοι αναγκάστηκαν να επωμιστούν τον λογαριασμό. Κι όμως, ενώ οι κυβερνήσεις επέβαλαν λιτότητες για να πληρώσουν τις διασώσεις τους, οι τραπεζίτες στο City του Λονδίνου και στη Wall Street συνεχίζουν να απολαμβάνουν μεγάλα μπόνους και χλιδάτη ζωή.

Έρευνα που δημοσίευσαν οι Financial Times δείχνει ότι, αντίθετα με την κοινή αντίληψη, οι τράπεζες αρχίζουν να μειώνουν τα επίπεδα των αμοιβών. Επί δεύτερη χρονιά στη σειρά, η συνολική αποζημίωση των εργαζόμενων σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες τράπεζες έχει μειωθεί, μολονότι τα κέρδη έχουν αυξηθεί. Οι μέτοχοι -που στην περίπτωση των διασωσμένων τραπεζών περιλαμβάνουν και τις κυβερνήσεις- παίρνουν μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας.

Το να μπαίνουν όρια στις αμοιβές δεν είναι μόνο θέμα καλών δημοσίων σχέσεων. Είναι επίσης ουσιώδες για να μην προκαλείται ανησυχία μεταξύ των επενδυτών, σε εποχές χαμηλής κερδοφορίας. Η διατήρηση των κερδών είναι ο ευκολότερος τρόπος για να τονώσει μια τράπεζα την κεφαλαιακή της θέση.

Οι κυβερνήσεις κάνουν βήματα για να καταργήσουν τις ολοκληρωτικές εγγυήσεις που απολάμβαναν στο παρελθόν οι τράπεζες. Το κόστος χρηματοδότησης κάθε πιστωτικού ιδρύματος θα εξαρτάται όλο και περισσότερο από την ισχύ του ισολογισμού του.

Μπορεί οι τραπεζίτες να εκνευρίζονται με τη μείωση των αμοιβών τους, όμως συνεχίζουν να απολαμβάνουν συνθήκες τις οποίες δεν αποκαλείς σπαρτιάτικες. Στις 9 τράπεζες που μελετήθηκαν στην έρευνα των F.T., ο μέσος συντελεστής μισθού προς κέρδη προ αμοιβών ξεπέρασε το 50%. Στο εννεάμηνο του έτους, οι εργαζόμενοι σε αυτές τις 9 τράπεζες κέρδισαν, συνολικά, 51,4 δισ. δολάρια.

Τα νούμερα αυτά έχουν επιπτώσεις στην κοινωνική στρατηγική. Κατ' αρχάς, δίνουν μια προοπτική στη συζήτηση για το πόσα κεφάλαια θα πρέπει να διακρατούν οι επενδυτικές τράπεζες. Οι τραπεζίτες συνέχεια διαμαρτύρονται για τις ρυθμιστικές απαιτήσεις. Ισχυρίζονται ότι αν αυξηθούν παραπάνω οι ρυθμιστικές απαιτήσεις, θα υποχρεωθούν να πουλήσουν και άλλα ενεργητικά. Όμως τα νούμερα δείχνουν ότι οι τραπεζίτες θα τα έβγαζαν πέρα με λιγότερα, χωρίς να πέσουν σε φτώχεια.

Οι υψηλοί μισθοί τους είναι ένα από τα πράγματα που δυσκολεύουν πάρα πολύ την προσπάθεια των κυβερνήσεων να φέρουν μια νέα ισορροπία αποτραβώντας τις οικονομίες από το χρηματοπιστωτικό σύστημα -ειδικά στις ΗΠΑ και στη Βρετανία.

Είναι αδύνατον για τους περισσότερους άλλους κλάδους να ανταγωνιστούν τα γενναιόδωρα πακέτα αμοιβών που προσφέρει ο τραπεζικός κλάδος. Φυσικά, οι τραπεζίτες είναι κατευχαριστημένοι που συνεχίζουν να καταφέρνουν να προσελκύουν τους ευφυέστερους αποφοίτους. Δεν είναι όμως καθόλου ξεκάθαρο κατά πόσον αυτή η κατανομή του ταλέντου είναι η καλύτερη για την κοινωνία.

© The Financial Times Limited 2013. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation