Ο παγκόσμιος στόλος ζητεί ...ναύτες

Η παγκόσμια ναυτιλία αναζητεί απελπισμένα πληρώματα για τον διογκούμενο στόλο που χτίζεται, ώστε να τροφοδοτήσει την παγκόσμια ζήτηση για κάρβουνο, σιδηρομετάλλευμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο και καταναλωτικά αγαθά.

Δημοσιεύθηκε: 26 Μαρτίου 2008 - 12:29

Robert Wright in London

Κάθε πρωί, ο Greggy Venzuela πηγαίνει στην δενδροφυτεμένη αλέα στην συμβολή των οδών TM Kalaw και Maria Orosa στη Μανίλα και αναζητεί ναύτες.

Ο κ. Venzuela εργάζεται για την Fleet Management, επιχείρηση προμήθειας εργαζομένων στην ναυτιλία. Αντιμετωπίζει κάθε πρωί τον έντονο ανταγωνισμό, από άλλους που έχουν στήσει τα δικά τους πόστα στο σταυροδρόμι, το -ανεπίσημο άλλοτε και επίσημο σήμερα- σημείο συνάντησης της αγοράς εργασίας στο λιμάνι.

Στις ανακοινώσεις, οι μισθοί που αναφέρονται είναι ιδιαίτερα ελκυστικοί. «Εκτακτη ζήτηση για πλοία bulk carrier: πρώτος μηχανικός -6.000 με 6.300 δολάρια, δεύτερος μηχανικός 4.200-4.500 δολάρια,» αναφέρεται στο περίπτερο της Barko International.

Η ναυτιλιακή βιομηχανία αναζητεί απελπισμένα πληρώματα για τον αυξανόμενο στόλο που χτίζεται για να τροφοδοτήσει την παγκόσμια ζήτηση για κάρβουνο, σιδηρομετάλλευμα, πετρέλαιο, φυσικό αέριο και καταναλωτικά αγαθά.

Σε έναν χώρο του κλάδου –τα μεγάλα πλοία μεταφοράς φορτίων γνωστά ως Capesize – έχουν γίνει παραγγελίες για 450 νέα πλοία, σε έναν στόλο που απαριθμεί ήδη 740 πλοία. Είναι λίγοι όσοι περιμένουν ότι η αγορά θα υποστεί σημαντικά πλήγματα από την πρόσατη πτώση σ τις τιμές εμπορευμάτων.

Ο Guy Morel, ο γενικός γραμματέας της Intermanager, διεθνούς ένωσης ναυτιλιακών managers, τονίζει ότι το πρόβλημα είναι σοβαρό και παγκόσμιο. «Από την εξίσωση λείπει ένας αριθμός από δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους,» δηλώνει.

Οι Φιλιππίνες είναι η μεγαλύτερη πηγή πληρωμάτων, καθώς προσφέρει το 10% τουλάχιστον των 1,5 εκατομμυρίων εργαζομένων στην παγκόσμια ναυτιλία.

Ο Don Ramon Bagatsing, πρόεδρος του Welfare Centre της Luneta Seafarers, που προσφέρει στα πληρώματα πρακτική αρωγή και επιβλέπει την αγορά της οδού TM Kalaw, σημειώνει: «Χρειάζονται 10 χρόνια για να φιάξεις έναν καπετάνιο, αλλά μόλις δύο χρόνια για να φιάξεις ένα πλοίο. Η διαφορά είναι προφανής.»

Οι πλέον δυσεύρετοι είναι οι πλοίαρχοι, οι αξιωματικοί και οι πρώτοι μηχανικοί, όπως σημειώνει ο Rogelio Sobremonte της NYK-Fil, τμήματος του ιαπωνικού ναυτιλιακού κολοσσού NYK, στην Μανίλα, αλλά αρχίζει να εμφανίζεται έλλειψη και σε χαμηλότερες κλίμακες του πληρώματος.

Τις μεγαλυτερες ελλείψεις βιώνει ο κλάδος πλοίων υγροποιημένου φυσικού αερίου, καθώς είναι πολλοί λίγοι όσοι έχουν εκπαιδευθεί για τέτοιου είδους σκάφη.

Το πιο επικίνδυνο σημείο της έλλειψης, ίσως αποδειχθεί η ασφάλεια. Ορισμένοι ναυτιλιακοί ασφαλιστές και νηογνώμωνες, αφήνουν να εννοηθεί ότι, το γεγονός ότι τα πληρώματα είναι αριθμητικά στα όρια και όχι άρτια εκπαιδευμένο προσωπικό, ίσως είναι υπεύθυνο για την αύξηση που σημειώθηκε πέρσι στα ναυτιλιακά ατυχήματα.

© The Financial Times Limited 2008. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation