Διασφάλιση τραπεζικών καταθέσεων

Η "επείγουσα χειρουργική επέμβαση" του τραπεζικού συστήματος των ΗΠΑ αποδεικνύεται πολύπλοκη. Το σχέδιο διάσωσης μοιάζει καλύτερο τώρα, όμως η αποτελεσματικότητά του παραμένει αμφίβολη.

Δημοσιεύθηκε: 2 Οκτωβρίου 2008 - 12:50

Η "επείγουσα χειρουργική επέμβαση" του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος αποδεικνύεται πολύπλοκη. Γιατί να μην κολλήσουμε ένα ακόμα τσιρότο;

Η Γερουσία έδωσε τη σύμφωνη γνώμη της για ένα αναθεωρημένο σχέδιο διάσωσης ύψους 700 δισ. δολαρίων, το οποίο περιλαμβάνει την πρόβλεψη για αύξηση για ένα έτος του βασικού ορίου ασφάλισης των καταθέσεων στα 250.000 δολάρια. Η κίνηση αυτή σχεδιάστηκε προκειμένου να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα, γλυκαίνοντας παράλληλα το κατασυκοφαντημένο σχέδιο διάσωσης στα μάτια των φορολογούμενων Αμερικανών πολιτών.

Το υφιστάμενο όριο των 100.000 δολαρίων, κατά γενική ομολογία, έχει δει την πραγματική του αξία να μαραίνεται, μετά την τελευταία αύξησή του το 1980. Η αναλογία των διασφαλισμένων καταθέσεων στο αμερικανικό σύστημα έχει υποχωρήσει από την κορυφή του 82% το 1980, στο περίπου στο 62%, αφήνοντας μη διασφαλισμένες καταθέσεις που αγγίζουν τα 2,6 δισ. δολάρια.

Πάντως, οι καλά πληροφορημένοι μπορούν πάντα να απλώσουν τα κεφάλαιά τους σε διάφορα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα προκειμένου να εκμεταλλευτούν στο έπακρο την ομοσπονδιακή προστασία. Μια αλλαγή απλώς μειώνει το τρέξιμο.

Όμως, η προώθηση της αντίληψης ότι οι καταθέσεις σε όλες τις τράπεζες (άσχετα με το πόσο κακή είναι η διαχείριση κινδύνου τους) είναι κάτι σίγουρο αποτελεί ένα ατυχές προηγούμενο. Το όριο, θεωρητικά προς το παρόν, σίγουρα θα αποδειχτεί πολιτικά αδύνατο να ανακληθεί.

Επιπλέον, η αποτελεσματικότητα του μέτρου όσον αφορά στον καθησυχασμό των καταθετών είναι αμφίβολη. Θα υπάρχουν πάντα κάποιοι παρανοϊκοί τύποι που θα προσπαθούν να αποσύρουν τον θησαυρό τους, όσο ασφαλής και αν είναι, από ένα ίδρυμα που εμφανίζει προβλήματα.

Σε μια χώρα, της οποίας οι πολίτες είναι υπερκαταναλωτικοί, ξοδεύοντας ασύστολα, το όριο του μισού εκατομμυρίου είναι πολύ πιο πάνω από τον μέσο κάτοικο της Main Street. Ακόμα και έτσι, όμως, οι εμπορικές επιχειρήσεις, που θεωρείται ότι απαρτίζουν το μεγαλύτερο μέρος των μη διασφαλισμένων καταθέσεων, θα έχουν λόγους για να κοιτάξουν αλλού.

Ύστερα, υπάρχει και το (άγνωστο) κόστος. Η Federal Deposit Insurance Corporation, πολύ απλά, δεν γνωρίζει πόσο από το όριο των 250.000 δολαρίων θα είναι υπό την προστασία της, και ακόμα λιγότερο ποιες θα είναι οι μελλοντικές δαπάνες.

Εντούτοις, το σχέδιο που βρίσκεται στα χέρια του Κογκρέσου εξαλείφει την ανάγκη για επιπλέον αυξήσεις των risk-weighted premiums στις τράπεζες, διευρύνοντας αντιθέτως τη στήριξη του κεφαλαίου από το υπουργείο Οικονομίας.

Η Main Street πρέπει να πληρώσει για να αισθανθεί καλύτερα. Ο πραγματικός ασθενής, όμως, χρειάζεται πιο δραστικά μέτρα.

© The Financial Times Limited 2008. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation