Η αποπληρωμή χρέους είναι σωστή κίνηση

Για την υπερχρεωμένη Ελλάδα, η οποία έχει χρεοκοπήσει επανειλημμένα και η οποία χαρακτηρίζεται από οξύ δημογραφικό πρόβλημα, επενδυτικό έλλειμμα και την απροθυμία του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας για μεταρρυθμίσεις που σπάνε αυγά, η αποπληρωμή χρέους είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Δημοσιεύθηκε: 28 Μαΐου 2026 - 07:27

Dr Money

Για μια χώρα με το χρέος προς το ΑΕΠ στο 146% περίπου το 2025, όπως η Ελλάδα, οι τρόποι περαιτέρω μείωσή του είναι γνωστοί. Δημοσιονομική πειθαρχία με ή χωρίς ικανοποιητικούς ρυθμούς ανάπτυξης για πολλά χρόνια. Ως ένα βαθμό, η χώρα τα έχει καταφέρει με αποτέλεσμα την κατρακύλα του χρέους προς το ΑΕΠ από το 200%+ στο 146% πέρυσι και στο 137% περίπου φέτος σύμφωνα με τις επίσημες τοποθετήσεις.

Αν και η Ελλάδα αναπτύσσεται ταχύτερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και της ευρωζώνης τα τελευταία χρόνια, δεν μπορεί να υπερηφανεύεται γι’ αυτό. Κι αυτό γιατί οι ρυθμοί ανάπτυξης δεν είναι αρκετά ισχυροί, αν και η χώρα προέρχεται από μια μεγάλη, παρατεταμένη βουτιά του ΑΕΠ που συνήθως ακολουθείται από κάτι σαν εκτίναξη ελατηρίου.

Δυστυχώς, υπάρχουν σοβαροί λόγοι που δεν επιτρέπουν αισιοδοξία αναφορικά με τον ρυθμό ανάπτυξης τα επόμενα χρόνια. Ο πληθυσμός της Ελλάδας γηράσκει και οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου δεν θα έχουν την ίδια ώθηση χωρίς τις επιχορηγήσεις του Ταμείου Ανάκαμψης ενώ δεν έχουν φθάσει ακόμη τον μέσο όρο της ΕΕ (18% του ΑΕΠ έναντι 21%-22% στην ΕΕ).

Ακόμη πιο σημαντικό, η Ελλάδα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις σε πολλούς τομείς για να αυξηθεί η παραγωγικότητα. Όμως, το πολιτικό σύστημα και σε μεγάλο βαθμό η ελληνική κοινωνία δεν τις επιθυμούν.

Επομένως, υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να μην επιτύχει η Ελλάδα τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης που θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες. Γι’ αυτό διεθνείς οργανισμοί «βλέπουν» τον μακροχρόνιο ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας κάτω από 1%.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η δημοσιονομική πειθαρχία είναι μονόδρομος για μια υπερχρεωμένη χώρα που θέλει να μειώσει το δημόσιο χρέος της. Ως γνωστόν, η Ελλάδα έχει κάνει χρήση της δυνατότητας που δίνει το «μαξιλάρι ρευστότητας» των 30-40 δισ.ευρώ για ταχύτερη αποκλιμάκωση του χρέους με την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων, π.χ. με το ΔΝΤ και τα διμερή δάνεια (GLF) του 1ου μνημονίου προς τις χώρες της ΕΕ.

Οι περισσότεροι ίσως δεν το γνωρίζουν αλλά κάποια πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Το «cash buffer» του 3ου μνημονίου προοριζόταν για αποπληρωμή των δανείων του ESM και μάλιστα από πίσω δηλ. 2060, 2059, προς τα μπροστά, π.χ 2026-2027. Χρειάστηκαν να γίνουν διαπραγματεύσεις με τον ESM και άλλους το 2023 για να επιτραπεί στην Ελλάδα να χρησιμοποιήσει αυτά τα λεφτά για την πρόωρη αποπληρωμή των διμερών δανείων του GLF. Φυσικά, βοήθησε το γεγονός ότι αρκετές χώρες είχαν δημοσιονομικά ελλείμματα, π.χ. Γαλλία, και ήθελαν τα λεφτά για να μειώσουν τα ελλείμματά τους. Το cash buffer ήταν μέρος των 30-40 δισ. ευρώ του «μαξιλαριού».

Κι ενώ θα περίμενε κάποιος να μην υπάρχουν αντιρρήσεις, ξαφνικά μερικοί βρήκαν πάτημα για να κάνουν αντιπολίτευση κατά την συνήθη ελληνική πολιτική πρακτική. Μάλιστα, ένα από τα επιχειρήματα ήθελε την Αθήνα να αποπληρώνει φθηνότερα δάνεια, και να συνάπτει ακριβότερα νέα. Όμως, μια ματιά στα στοιχεία θα έδειχνε ότι η Ελλάδα αποπλήρωνε δάνεια με επιτόκια 3μηνών Euribor συν 50 μονάδες βάσης για μια μέση διάρκεια 6-7 χρόνων ενώ μπορούσε να δανεισθεί στην αγορά για 6-7 χρόνια με μέσο επιτόκιο 3μηνων Euribor συν 35 μονάδες βάσης.

Επομένως, η πρόωρη αποπληρωμή χρέους στο μέτρο που υπάρχει «μεγάλο μαξιλάρι ρευστότητας» είναι μια σωστή ενέργεια που θα ωφελήσει την Ελλάδα.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.