Richard Tomkins: Προσπάθησα να τα έχω όλα!

Ξέρατε ότι την Κυριακή ήταν η Ημέρα του Πατέρα; Φυσικά και όχι, οι γυναικείες συνομωσίες το αποκρύπτουν σκόπιμα, για να μην χάσουν μερίδα της δόξας. Ο Richard Tomkins, όμως, το θυμάται! Ένα απολαυστικό αφιέρωμα στον πατέρα του σήμερα και στον καθημερινό του αγώνα δρόμου.

Δημοσιεύθηκε: 21 Ιουνίου 2004 - 10:47

του Richard Tomkins

Δύστυχοι! Νόμιζαν πως θα μπορούσαν να τα έχουν όλα: να συνδυάσουν μια καλή καριέρα με την ικανοποίηση της οικογένειας. Απεναντίας, βρέθηκαν στερημένοι από ύπνο, γεμάτοι στρες και πολλές ώρες εργασίας, προσπαθώντας μόνιμα να ταιριάξουν τις ανταγωνιστικές ανάγκες παιδιών και εργασίας, εντέλει καταρρέοντας από τύψεις που δεν μπόρεσαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο.

Αναφέρομαι, φυσικά, στους πατεράδες. Όχι σε όλους, φυσικά. Υπάρχουν ακόμη αρκετοί που θεωρούν πως ο ρόλος τους ως γονέας τελειώνει τη στιγμή της σύλληψης και άλλοι που εγκαταλείπουν εντελώς τις οικογένειές τους. Οι πατεράδες στους οποίους αναφέρομαι, είναι αυτοί που ακολουθούν τη γυναίκα τους στα μαθήματα αναπνοής, παρακολουθούν τη γέννα του παιδιού, αλλάζουν πάνες και διαβάζουν παραμύθια για να κοιμηθεί το βλαστάρι τους. Για αυτούς που θα πάνε το παιδί τους στο σχολείο κάθε πρωί και σε εκδρομές, τα σαββατοκύριακα.

Με άλλα λόγια, για εμένα!

Σε όλο σχεδόν τον κόσμο, αυτή η Κυριακή ήταν η Ημέρα του Πατέρα. Σύμφωνα με μια αμερικανική εταιρία που παράγει ευχετήριες κάρτες ”τα παιδιά και οι γυναίκες θα έχουν τη μοναδική ευκαιρία σε αυτή τη μέρα, να δείξουν πόσο πολύ αγαπούν τον άντρα της ζωής τους– και να τον ευχαριστήσουν για όλα όσα έχει κάνει”.

Σιγά την ευκαιρία. Ίσως κάποιοι πατεράδες λάβουν κάρτες, ή ακόμη καλύτερα ένα από τα τέλεια δώρα της Ημέρας του Πατέρα. Ωστόσο, υποπτεύομαι ότι οι περισσότεροι από εμάς περάσαμε ακόμη μια από τις γνωστές Κυριακές με τις δραστηριότητες που επικεντρώνονται στα παιδιά: θα πάμε τα παιδιά για κολύμπι, ψώνια στο σούπερμαρκετ, ένα πικνίκ στο πάρκο και παραμύθια για να κοιμηθούν.

Στις δυτικές κοινωνίες, οι ζωές των παντρεμένων γυναικών της μεσοαστικής τάξης έχει αλλάξει δραματικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Οι οικιακές συσκευές τις έχουν απελευθερώσει από τη ρουτίνα του νοικοκυριού, το χάπι τις απελευθέρωσε από τις ατελείωτες γέννες και ο φεμινισμός τις έχει φέρει κοντά στην ισότητα με τους άντρες, τόσο στο χώρο εργασίας, όσο και οπουδήποτε αλλού.

Κάποιος θα νόμιζε ότι είναι ευχαριστημένες με τη διεύρυνση των επιλογών τους. Αντιθέτως, δεν έχουμε σταματήσει να ακούμε για τις δυσκολίες και τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν καθώς αναλογίζονται αν θα κάνουν παιδιά, θα κυνηγήσουν καριέρα, ή θα συνδυάσουν και τα δυο.

Όμως, γιατί υπάρχει πολύ λιγότερη απελπισία για τις τεράστιες αλλαγές που έχουν συμβεί στους άντρες;

Στον καιρό του δικού μου πατέρα, οι άντρες απείχαν από την ανατροφή του παιδιού. Ήταν ανήκουστο για έναν άντρα να παρακολουθήσει μαθήματα αναπνοής ή την γέννηση του παιδιού του. Οι περισσότεροι πατεράδες δεν είχαν ιδέα για το πώς αλλάζει η πάνα. Σπάνια έπαιζαν με τα παιδιά τους ή τους διάβαζαν παραμύθια. Δεν είναι υπερβολή να πω, ότι η κύρια συμβολή τους στην ανατροφή του παιδιού ήταν να τα τιμωρούν όταν θεωρούσαν ότι είχαν κάνει κάτι στραβά.

Αυτό άρχισε να αλλάζει με την ορμή του φεμινιστικού κινήματος, τη δεκαετία του ’70. Η άλλη πλευρά του φεμινισμού όμως, η οποία συχνά αμελείται, είναι ότι δεν πρόκειται μόνο για την ισότητα των γυναικών με τους άντρες, αλλά και την ισότητα των αντρών με τις γυναίκες.

Ζητήθηκε από τους άντρες να εγκαταλείψουν τη σεξιστική συμπεριφορά τους ως προς τη ”γυναικεία εργασία” και να αρχίσουν να συμμετέχουν στην ανατροφή του παιδιού, όχι σαν πολιτική πράξη αναγνώρισης της ισότητας της γυναίκας, αλλά σαν πρακτικό μέτρο για να βοηθήσουν τις γυναίκες να εισέλθουν στο χώρο εργασίας.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, οι άντρες βλέπουν τον ρόλο τους να μεταλλάσσεται. Κάποτε, ήταν αυτοί που έφερναν το ψωμί στην οικογένεια, και αυτό ήταν όλο. Τώρα, οι άντρες θεωρούνται ”δεινόσαυροι” εάν δεν συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού και στην ανατροφή του παιδιού. Σε κάποιες περιπτώσεις, εγκαταλείπουν ακόμη και τις εργασίες τους για να περνούν περισσότερο χρόνο στο σπίτι, κάτι που θα ήταν ανήκουστο, σε παλαιότερες εποχές.

Θέλω να καταλήξω στο εξής: Η απελευθέρωση της γυναίκας, ο καπιταλισμός και η ζωή γενικότερα, έχουν παίξει ένα περίεργο παιχνίδι στις οικογένειες. Κάποτε, η μητέρα και ο πατέρας είχαν τρεις δουλειές: Τις δουλειές του σπιτιού, την ανατροφή του παιδιού και πλήρη εργασιακή απασχόληση για τον άντρα.

Τώρα, τείνουν να έχουν τέσσερις: Τις δουλειές του σπιτιού, την ανατροφή του παιδιού, πλήρη εργασιακή απασχόληση για τον άντρα και πλήρη εργασιακή απασχόληση για τη γυναίκα. Το αποτέλεσμα είναι, ότι όλοι πρέπει να δουλεύουν σκληρότερα.

Όντως, οι άντρες τείνουν ακόμη να έχουν καλύτερες καριέρες και να κάνουν λιγότερες δουλειές του σπιτιού από τις γυναίκες. Η πραγματική ισότητα δεν έχει επέλθει ακόμη. Αλλά, όσο οι γυναίκες εμπλέκονται στην εσωτερική αναζήτηση, της αυτοεξέταση και την αναζήτηση της ψυχής τους για την αλλαγή του ρόλου τους στην κοινωνία, δεν μπορώ να μη θαυμάσω τον τρόπο που οι άντρες αντέχουν στωικά τις θυσίες που κάνουν, χωρίς μουρμούρες και παράπονα.

Οπότε, σύντροφοι άντρες: σε αυτή την Ημέρα του Πατέρα, αφού δεν θα το πει κανένας άλλος, ας το πούμε στον εαυτό μας. Ξεχάστε τις κάρτες και τα δώρα. Ειλικρινά, αξίζουμε ένα μετάλλιο.

© The Financial Times Limited 2004. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation