Το κόλπο γκρόσο των μεγαλοστελεχών

Πριν από 30 χρόνια οι αμοιβές των στελεχών επιχειρήσεων ήταν 14πλάσιες από τον μέσο μισθό. Σήμερα είναι 75πλάσιες. Αν όμως στις επιτροπές αποζημιώσεων έμπαιναν μέτοχοι και όχι στελέχη, οι αμοιβές θα ήταν δικαιότερες.

Δημοσιεύθηκε: 10 Ιανουαρίου 2012 - 07:47

Δεν χρειάζεται να είσαι Αγανακτισμένος, που διαμαρτύρεται έξω από τη Wall Street ή τον καθεδρικό του Αγίου Παύλου, για να νιώσεις ότι υπάρχει κάτι σάπιο στα ποσά τα οποία δίνουν οι εταιρίες στα ανώτατα στελέχη τους.

Έχει γίνει πλέον ευρύτατα αποδεκτό ότι οι αυξήσεις μισθών που είδαμε τα τελευταία 30 χρόνια δεν στοιχειοθετήθηκαν με καμία δύναμη και με καμία εταιρική εμφάνιση (οι αμοιβές των διοικητών επιχειρήσεων του δείκτη FTSE 100 έχουν εκτιναχτεί από τις 14 φορές πάνω από τον μέσο μισθό στη δεκαετία του 1980 στις 75 φορές σήμερα).

Όπως είχε παρατηρήσει ο John Maynard Keynes, «ο επιχειρηματίας αξίζει μόνο εφόσον τα κέρδη του είναι αναλογικά -χονδρικά και μόνο από ορισμένες πλευρές- στη συμβολή των πράξεών του στην κοινωνία». Απέναντι στα μάτια του λαού και στην πραγματικότητα, πολλές εταιρίες έχουν αποτύχει σε αυτό το τεστ.

Καθώς οι Financial Times εγκαινιάζουν τη στήλη «Capitalism in crisis» -μια σειρά άρθρα σχετικά με το πρόβλημα νομιμότητας που πλήττει το οικονομικό μας σύστημα-, όλο και περισσότερο αναγνωρίζεται ότι οι αμοιβές των ανώτατων διοικητών στελεχών πρέπει να συγκρατηθούν. Δεν τίθεται ζήτημα μόνο όσον αφορά τους συντελεστές αποζημιώσεων και εταιρικής εμφάνισης. Τα ποσά αυτά καθεαυτά έχουν ξεφύγει από κάθε λογική.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι η μέθοδος καθορισμού των διοικητικών αμοιβών. Οι επιτροπές αποζημιώσεων έχουν καταληφθεί από μια κλίκα ενεργών και συνταξιούχων διευθυντών, που δεν έχουν κανέναν λόγο να συγκρατήσουν τις αμοιβές.

Η βρετανική κυβέρνηση έχει κάνει κάποιες παρεμβάσεις, με πρόταση να απαγορευτεί σε νυν στελέχη να αναλάβουν θέσεις προέδρων επιτροπών αποζημιώσεων σε άλλες εταιρίες. Αν και είναι κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση, η αποδοτικότητά της είναι αμφιλεγόμενη. Θα ήταν πολύ καλύτερο, για να γίνει αλλαγή συμπεριφοράς, να τονωθεί ο ρόλος των μετόχων - των απώτερων ιδιοκτητών της εταιρίας. Και ένας τρόπος για να γίνει αυτό θα ήταν να διοριστούν σε επιτροπές αποζημιώσεων.

Η βρετανική κυβέρνηση έχει ήδη αποδεχτεί ότι η άποψη των επενδυτών πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη βαρύτητα. Ο πρωθυπουργός David Cameron πολύ πρόσφατα υποσχέθηκε να θεσμοθετηθεί πρόταση να έχουν δεσμευτική ψήφο όσον αφορά τα πακέτα αποζημιώσεων.

Ορισμένοι θα πούνε ότι οι μέτοχοι δεν έχουν ούτε τον διαθέσιμο χρόνο ούτε τη φυσική κλίση να αναλάβουν τέτοιες ευθύνες. Αρκετοί κρατούν τις μετοχές για βραχείες περιόδους και ψηφίζουν χωρίς να πολυσκέφτονται. Ίσως κριθεί απαραίτητο το κράτος να γίνει πιο αυστηρό και να υποχρεώσει τους χρηματοπιστωτικούς ενδιάμεσους να αξιοποιήσουν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας για το μακροπρόθεσμο όφελός τους.

Όμως, η εμπιστοσύνη των πολιτών στον καπιταλισμό των μετοχών θα αποκατασταθεί μόνο αν αναγνωρίσουν οι ιδιοκτήτες τις ευθύνες τους. Αυτή είναι μια πρόκληση στην οποία οφείλουν να ανταποκριθούν.

© The Financial Times Limited 2012. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation