Η ιταλική πολιτική μετά τον Καβαλιέρε

Η πολιτική αποχώρηση του Καβαλιέρε προκαλεί μεγάλο ταρακούνημα στην πολιτική ζωή της Ιταλίας, σε μια περίοδο που και η Αριστερά διανύει την δική της περίοδο της επίπονης αναγέννησης.

Δημοσιεύθηκε: 26 Οκτωβρίου 2012 - 17:00

Editorial

Οι αποχαιρετισμοί είναι συχνά πολύ θλιβεροί. Όμως ελάχιστα δάκρυα θα χυθούν για την απόφαση του Silvio Berlusconi να μην επιδιώξει τέταρτη θητεία ως πρωθυπουργός της Ιταλίας.

Η διολίσθηση της δημοτικότητάς του, έπεισε τον 76χρονο μεγαλοεπιχειρηματία, να ανατρέψει την αιφνιδιαστική απόφαση του Ιουλίου να επιδιώξει επανεκλογή. Μετά από δύο δεκαετίες, που χαρακτηρίστηκαν από αδράνεια, επιδειξιομανία και σκάνδαλα, ο κ. Berlusconi έχει χάσει το «μαγικό άγγιγμα».

Ωστόσο, αν η κληρονομιά του κ. Berlusconi είναι τοξική, η τελευταία πράξη του πρόσφερε τουλάχιστον στο κόμμα την ευκαιρία για ανανέωση. Η απόφασή του να ζητήσει προκριματικές εκλογές στο κόμμα για την επιλογή διαδόχου, είναι η τελευταία του ευκαιρία για να παραμείνει σημαντικός πολιτικός παράγοντας. Η ψηφοφορία, που θα γίνει τον Δεκέμβριο θα είναι ανοιχτή και δεν πρέπει να επιτραπεί στον κ. Berlusconi να παίξει τον ρόλο του «μαέστρου». Οποιος κι αν τον διαδεχθεί στην ηγεσία της ιταλικής κεντροδεξιάς, πρέπει να διαχωριστεί σαφώς από την εποχή Berlusconi.

Η απόφαση του Καβαλιέρε να αποχωρήσει, σηματοδοτεί ένα μεγάλο ταρακούνημα στην πολιτική ζωή της Ιταλίας. Η Αριστερά διανύει επίσης την περίοδο της δικής της επίπονης αναγέννησης. Αρκετοί ακόμη διακεκριμένοι πολιτικοί που πολέμησαν τον κ. Berlusconi (χωρίς επιτυχία σε γενικές γραμμές) από τότε που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή το 1994, παραιτούνται κι αυτοί. Ο αγώνας για την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος ανάμεσα στον γενικό γραμματέα Pierluigi Bersani και τον Matteo Renzi, τον νεαρό φιλελεύθερο δήμαρχο της Φλωρεντίας, έχει δρομολογηθεί.

Η ιταλική πολιτική μπορεί να ευνοηθεί από κάποιου είδους δημιουργική καταστροφή. Αλλά μέχρι στιγμής οι υποψήφιοι και τον δύο πλευρών, δεν έχουν κατορθώσει να μηχανευτούν ένα πειστικό όραμα για την χώρα. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ιταλία είναι τεράστιες. Η τεχνοκρατική κυβέρνηση του Mario Monti μπορεί να έχει αποκαταστήσει σε ένα βαθμό την αξιοπιστία στις αγορές, αλλά η οικονομία είναι εξαιρετικά αδύναμη και το βιοτικό επίπεδο πέφτει. Χωρίς σταθερή ανάπτυξη, η Ιταλία δεν θα μπορέσει να αποπληρώσει το ογκώδες δανειακό της βάρος.

Θα ήταν ανόητο από μέρους και των δύο βασικών κομμάτων, να περιμένουν από τον κ. Monti να προσφέρει όλα τα οικονομικά φάρμακα που χρειάζεται η χώρα. Είναι «καλό περιουσιακό στοιχείο», αλλά δεν είναι μάγος. Αυτό που χρειάζεται η Ρώμη είναι μια κυβέρνηση με ξεκάθαρες αρμοδιότητες, αφοσιωμένη στην διατήρηση της δημοσιονομικής τάξης και στην έμπνευση δυναμισμού στην οικονομία. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, περικοπές στις βαριες μισθολογικές εισφορές, συρρίκνωση του δημοσίου και επιβολή του ανταγωνισμού στην αγορά εργασίας.

Ο φανταχτερός κ. Berlusconi έχει μεγάλο μερίδιο της ευθύνης για την στασιμότητα της χώρας τα τελευταία 20 χρόνια. Εναπόκειται στην επόμενη γενιά πολιτικών να διασφαλίσει ότι οι δύο επόμενες δεκαετίες θα προσφέρουν την ποιοτική διαφορά.

To Εuro2day.gr ενθαρρύνει τον διάλογο και την έκφραση απόψεων από τους αναγνώστες. Σχολιάστε το άρθρο και πείτε την άποψή σας δημόσια για όσα συμβαίνουν και μας αφορούν όλους. Αν θεωρείτε το άρθρο σημαντικό, διαδώστε το με τα εργαλεία κοινωνικής δικτύωσης.

© The Financial Times Limited 2012. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation