Από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την ανάδυση της τεχνητής νοημοσύνης, έως την αύξηση της έντασης στα πολιτικά συστήματα, την απότομη αλλαγή οικονομικών συνθηκών στη Δύση και την επανεκλογή Τραμπ στις ΗΠΑ, η τετραετία που μόλις έκλεισε, ήταν γεμάτη ανατροπές.

Η επόμενη, όμως, που ξεκινά τώρα, είναι εκείνη που αναμένεται να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τα megatrends των επόμενων δεκαετιών, πιθανώς και ολόκληρου του αιώνα.

Έχει συμβεί και στο παρελθόν, με χρονικά διαστήματα που καθόρισαν εξελίξεις δεκαετιών, όπως το διάστημα 1939-1943 (κατάρρευση του διεθνούς συστήματος και αναδόμησή του μέσω ολοκληρωτικού παγκόσμιου πολέμου) και το διάστημα 1989-1992 (κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, επικράτηση της δυτικής διεθνούς τάξης, υπογραφή της συμφωνίας του Μάαστριχτ για την ΕΕ).

Το τελευταίο διάστημα υπήρξε ένας έντονος και ενδιαφέρων δημόσιος διάλογος, επειδή το κρατικό ΕΚΚΟΜΕΔ απέσυρε τη χρηματοδότησή του σε ένα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, με τη δημοσιογραφική επιμέλεια του Αλέξη Παπαχελά, το οποίο θα περιελάμβανε συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντίνα και άλλων φυλακισμένων τρομοκρατών.

Η δημοσίευση τέτοιων συνεντεύξεων δεν βρίσκεται εκτός του σύγχρονου «δυτικού πολιτισμού». Υπάρχουν πολλά προηγούμενα και μάλιστα για χειρότερες περιπτώσεις. Με περιβόητους serial killers, οι οποίοι σκότωναν απλώς επειδή αυτό τούς ικανοποιούσε, χωρίς οποιαδήποτε απόπειρα πολιτικής αιτιολόγησης.

Η ιδιότυπη σύγκρουση της Ευρώπης με τον πρόεδρο Τραμπ και οι εξαγγελίες τεράστιων αμυντικών δαπανών, αμφότερα με επίκεντρο την Ουκρανία, παρουσιάζονται από το βορειοευρωπαϊκό κατεστημένο ως «βήματα» για τη στρατηγική αυτονόμηση της Ευρώπης.

Ομοίως, τα τερτίπια με τις συνθήκες, τα οποία χρησιμοποιεί η Κομισιόν, μέσω του άρθρου 122 (1), για να δοθούν ρωσικά χρήματα ως βοήθεια στην Ουκρανία και η επακόλουθη αντικατάσταση του βέτο με πλειοψηφικούς μηχανισμούς, παρουσιάζονται ως προσπάθεια για τη δημιουργία μιας πιο ενωμένης Ευρώπης, μεταξύ «προθύμων».

Τις προηγούμενες μέρες, οι ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες δέχτηκαν διπλό σοκ. Το πρώτο επήλθε από την ανακοίνωση της Νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ (την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ αναλυτικά). Το δεύτερο, από την πρόθεση των ΗΠΑ να χειραφετηθεί η συμβατική ευρωπαϊκή ασφάλεια, στους κόλπους του ΝΑΤΟ, τάχιστα, έως το… 2027.

Το σοκ όμως των ευρωπαϊκών φιλελεύθερων ηγεσιών δεν οφείλεται σε τίποτα άλλο, παρά στον στρουθοκαμηλισμό, την άρνησή τους να δεχτούν την πραγματικότητα. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι ο υπογράφων, ένας δημοσιογράφος από την Ελλάδα, μπορούσε να περιγράψει με ακρίβεια τις προδιαγραφές αυτής της στρατηγικής ήδη από τον Ιανουάριο του 2025 στο σημείωμα με τίτλο «Το δόγμα Τραμπ, η ταπείνωση της Ευρώπης και οι αγωνίες της Ελλάδας».

Οι πληροφορίες ότι στην Ουκρανία γίνεται πάρτι διαφθοράς, με τα χρήματα της βοήθειας από τη Δύση, ήταν γνωστές εδώ και χρόνια σε όσους παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις. Τότε όμως όποιος τολμούσε να γράψει κάτι τέτοιο ήταν «πράκτορας» του Πούτιν.

Το ίδιο συνέβη και με τα φιλοναζιστικά ακροδεξιά στοιχεία, που έχουν «ιδρυματοποιηθεί» στο στρατιωτικό και παραστρατιωτικό σύστημα της χώρας. Ο συνεργάτης των Γερμανών στον Β’ Παγκόσμιο και φανατικός αντισημίτης Στεπάν Μπαντέρα (δείτε εδώ την ιστορία του) και οι υποστηρικτές του «ξεπλύθηκαν» ολοκληρωτικά μετά την έναρξη του πολέμου. Ο Ζελένσκι, ακόμη και πρόσφατα, παρασημοφόρησε μέλη στρατιωτικής μονάδας, με τις απομιμήσεις σημάτων των SS να απαθανατίζονται από τον φακό, «στολίζοντας» τα χιτώνιά τους.