Στη 17η μέρα του πολέμου στον Περσικό, οι ΗΠΑ δαπανούν ποσό που φτάνει περίπου το 1,5 δισ. δολάρια ημερησίως, χωρίς να επιτυγχάνουν ούτε κατάρρευση του ιρανικού καθεστώτος ούτε διάθεση υποταγής, ενώ η τιμή του πετρελαίου έχει αυξηθεί πάνω από 40%. Αμφότερες οι πλευρές βρίσκονται σε στρατηγικό αδιέξοδο που τις ωθεί σε κλιμάκωση πριν από οποιαδήποτε αποκλιμάκωση, με σειρά κρίσιμων «αγνώστων Χ» -από το ιρανικό πυραυλικό οπλοστάσιο ως τον ρόλο εφεδρείας των Χούθι- να καθορίζουν εάν η σύρραξη θα εξελιχθεί σε «βάλτο» με παγκόσμιες συνέπειες.

Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν αντιμετωπίζει τρία κρίσιμα «χρονόμετρα» -οικονομικές επιπτώσεις, εσωτερική πολιτική πίεση και στρατιωτική εξάντληση-, που θέτουν σε αμφιβολία τον στόχο για πλήρη εξουδετέρωση της ιρανικής απειλής. Μια παρατεταμένη σύγκρουση κινδυνεύει να επαναλάβει τα στρατηγικά λάθη του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», δίνοντας καθοριστικό πλεονέκτημα στην Κίνα και υπονομεύοντας περισσότερο τη θέση των ΗΠΑ ως μοναδικής στρατιωτικής υπερδύναμης.

«Οι τακτικές χωρίς στρατηγική είναι θόρυβος πριν από την ήττα», φέρεται να είχε πει, πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο Κινέζος στρατηγός και φιλόσοφος του πολέμου Σουν Τσου.

Η επιχείρηση «Επική Οργή» κατά του Ιράν εγείρει κρίσιμα ερωτήματα για τους πραγματικούς στόχους των ΗΠΑ -από περιορισμένο πλήγμα αποδυνάμωσης έως πλήρη αλλαγή καθεστώτος, αυξάνοντας αντιστοίχως και τα ρίσκα. Οι «ακούσιες συνέπειες» της σύρραξης, από την έμμεση ενίσχυση της Ρωσίας και της Κίνας έως μια κούρσα πυρηνικού εξοπλισμού μεσαίων δυνάμεων, ενδέχεται να αποδειχθούν σημαντικές, πέρα από την ίδια την έκβαση της στρατιωτικής επιχείρησης.

«Ποτέ μην ξεκινάς κάτι που δεν μπορείς να τελειώσεις», λέει το γνωστό απόφθεγμα που έχει βρει πολλές φορές εφαρμογή στις σύγχρονες πολεμικές επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Κίνα αναδεικνύεται σε κορυφαία δομική απειλή για την ευρωπαϊκή βιομηχανία, με το εμπορικό έλλειμμα της ΕΕ να αυξάνεται κατά 17% σε ένα χρόνο και τις γερμανικές εξαγωγές προς Κίνα να υποχωρούν στο χαμηλότερο επίπεδο δεκαετίας. Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του Πεκίνου δεν περιορίζεται πλέον σε φθηνά προϊόντα ή κρατικές επιδοτήσεις, αλλά εδράζεται σε δομικούς παράγοντες -κλίμακα παραγωγής, κάθετη ολοκλήρωση, φθηνότερο R&D- που καθιστούν τους περιορισμένους δασμούς ανεπαρκείς ως μέσο αντιμετώπισης.

Η έρευνα του Munich Security Index 2026 αποκαλύπτει ότι οι πολίτες σε Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ ιεραρχούν ως κορυφαίους κινδύνους τις κυβερνοεπιθέσεις, την οικονομική κρίση και τις ανισότητες -ενώ η «ρωσική απειλή» υποχωρεί και η Κίνα απουσιάζει σχεδόν πλήρως. Το χάσμα μεταξύ των προτεραιοτήτων πολιτών και ελίτ διευρύνεται, με τις ευρωπαϊκές ηγεσίες εστιασμένες στην άμυνα ενώ η βιομηχανική απειλή της Κίνας παραμένει αναπάντητη -εκτός αν η Ευρώπη αποφασίσει υποτίμηση του ευρώ ή οριζόντιους δασμούς.