της Ελενας Λάσκαρη

Οι Έλληνες δουλεύουν κατά μέσο όρο 2.053 ώρες το χρόνο, καταλαμβάνοντας τον τίτλο των πιο ...δουλευταράδων τη Ευρώπης. Η διαφορά είναι τεράστια έναντι των Ολλανδών που δούλευαν πέρυσι 1.367 ώρες σε μέσα επίπεδα και μεγάλο μέρος της απάντησης στο ερώτημα ” γιατί δουλεύουμε τόσο” έγκειται στο γεγονός των περιορισμένων ποσοστών μερικής απασχόλησης στη χώρα μας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1983 οι Έλληνες δούλευαν κατά μέσο όρο σε ετήσια βάση 2.152 ώρες με τους Ούγγρους να μας ακολουθούν με 2.112 ώρες.

Τα στοιχεία αυτά του ΟΟΣΑ , ενσωματώνονται στην έκθεση της Κομισιόν υπό τον τίτλο ” Η απασχόληση στην Ευρώπη το 2006” που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα και η οποία διαπιστώνει ότι η κατάσταση βελτιώνεται αλλά είναι απαραίτητο να υπάρξουν νέες μεταρρυθμίσεις προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος του 2010.

Στόχος της Ε.Ε είναι η απασχόληση να φτάσει το 70% του εργατικού δυναμικού έως το 2010 και αντιστοίχως για τις γυναίκες να φτάσει το 60%.

Σε μέσα επίπεδα το 2005 η απασχόληση στην Ε.Ε των 15 ήταν στο 65% και στα 25 κράτη μέλη στο 63,8%.

Στην Ελλάδα καταγράφεται μία από τις χειρότερες επιδόσεις (60,1%) με την απασχόληση των γυναικών να ανέρχεται επιμέρους μόλις στο 46,1%. Την καλύτερη επίδοση εμφανίζει η Δανία με ποσοστό απασχόλησης στο 75,9% και επιμέρους για τις γυναίκες στο 71,9%.

Ουραγός είναι η Πολωνία με ποσοστό απασχόλησης 52,8% ( 46,8% για τις γυναίκες). Συνολικά η έκθεση διαπιστώνει ότι πέρυσι η ανεργία στην ΕΕ μειώθηκε κατά μισή περίπου ποσοστιαία μονάδα (έφτασε στο 8,7% από 9,1% που ήταν το προηγούμενο έτος) ενώ η αύξηση της απασχόλησης σχεδόν διπλασιάστηκε φτάνοντας στο 0,9%.

Σημειώνεται όμως ότι ” οι επιδόσεις της Ένωσης εξακολουθούν, ωστόσο, να υστερούν σε σχέση με τους στόχους που έχει θέσει για αύξηση τόσο της απασχόλησης όσο και της παραγωγικότητας και η ενίσχυση της προσπάθειας εφαρμογής ολοκληρωμένων μεταρρυθμίσεων είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας”.

Από την έκθεση ξεχωρίζουν επίσης:

1. Από το 2000 και μετά σημειώθηκε μεγάλη αύξηση του αριθμού θέσεων απασχόλησης που απαιτούσαν υψηλές δεξιότητες στην ΕΕ. Παρά τη θετική αυτή εξέλιξη, η ΕΕ εξακολουθεί να διαθέτει πολύ μικρότερο ποσοστό εργαζομένων με υψηλές δεξιότητες επί του συνολικού εργατικού δυναμικού της σε σύγκριση με τις ΗΠΑ. Επιπροσθέτως, όσον αφορά το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν , η ΕΕ δαπανά μόνον 1,2% περίπου του ΑεγχΠ της στην ανώτατη εκπαίδευση, ποσοστό που αντιστοιχεί σε λιγότερο από το μισό του αντίστοιχου ποσοστού που δαπανούν οι Ηνωμένες Πολιτείες.

2. Η γεωγραφική κινητικότητα των εργαζομένων συνιστά σημαντικό μέσο αντιμετώπισης των σημερινών προκλήσεων της αγοράς εργασίας στη διευρυμένη ΕΕ. Ωστόσο, λόγω του ότι λιγότερο από το 2% του ενεργού πληθυσμού της ΕΕ κατοικεί σε άλλο κράτος μέλος, είναι απαραίτητο να ενισχυθούν οι προσπάθειες για τη δημιουργία πραγματικού περιβάλλοντος κινητικότητας. Οι προσπάθειες πρέπει να επικεντρώνονται όχι μόνον στην άρση των διοικητικών και νομικών εμποδίων στην κινητικότητα αλλά και στη μείωση των εμποδίων κοινωνικού, πολιτισμικού, εκπαιδευτικού και διαρθρωτικού χαρακτήρα.

3. Οι ενεργητικές πολιτικές της αγοράς εργασίας είναι σημαντικές για την επίτευξη του κατάλληλου συνδυασμού ευελιξίας και ασφάλειας απασχόλησης. Παρατηρούνται διαφορές στις δαπάνες των κρατών μελών όσον αφορά την ενεργοποίηση αυτών που αναζητούν απασχόληση.

Οι εν λόγω δαπάνες κυμαίνονταν από 0,25% του ΑΕγχΠ στην Τσεχική Δημοκρατία, την Εσθονία, τη Λεττονία, τη Σλοβακία και το ΗΒ έως το σχετικά υψηλό ποσοστό του 1,5% του ΑΕγχΠ στη Δανία.

Είναι απαραίτητο να ενισχυθεί η κουλτούρα της αξιολόγησης – η οποία θα τονίζει ότι η επιτυχία δεν εξαρτάται μόνον από το πόσο πολύ επενδύουμε αλλά και από το πόσο αποτελεσματικά επενδύουμε σε τομείς όπως η επαγγελματική εκπαίδευση και οι δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης.