Μια σειρά από διαρθρωτικές αδυναμίες που εμποδίζουν την πρόοδο της οικονομίας επισημαίνει το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Αθήνας σε υπόμνημά του, εν όψει της 72ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, προς τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς αρχηγούς, μεταδίδει το ΑΠΕ.

Ο πρόεδρος κ. Κ. Μίχαλος επισημαίνει πως ”σε κάθε περίπτωση το ΕΒΕΑ πιστεύει ότι χρειάζονται αποφάσεις και επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων”.

Το επιμελητήριο επιγραμματικά προτείνει:

- Δημοσιονομική εξυγίανση: Άμεση προτεραιότητα της κυβέρνησης θα πρέπει να είναι ο σχεδιασμός και η υλοποίηση ισοσκελισμένων προϋπολογισμών μέχρι το 2010. Για την επίτευξη του στόχου αυτού ζητούνται μόνιμα μέτρα αύξησης των εσόδων και περιορισμού των δαπανών.

- Κοινωνική ασφάλιση: ”Καλός ο διάλογος, καλύτερες οι αποφάσεις”, όπως τονίζεται.

- Ενθάρρυνση της επιχειρηματικότητας με στόχο περισσότερες επιχειρήσεις και περισσότερες θέσεις εργασίας. Προτείνεται η συνέχιση της πολιτικής για σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών στις επιχειρήσεις στο 20% την επόμενη τριετία και η προσαρμογή του προστατευτικού εργασιακού νομικού πλαισίου ειδικά σε ό,τι αφορά το κόστος των απολύσεων. Επίσης, ζητείται η απελευθέρωση των αγορών και η ταχεία προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών και των αποκρατικοποιήσεων.

- Παιδεία και επιμόρφωση: Άμιλλα και νέο σύστημα χρηματοδότησης, με αύξηση των δαπανών για τη δημόσια παιδεία και ταυτόχρονη απελευθέρωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από το κρατικό μονοπώλιο.

- Πιο ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης.

- Έρευνα και τεχνολογία: Ενίσχυση της διεθνούς δικτύωσης των ερευνητών και δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για προσέλκυση ερευνητών και για ανάπτυξη συνεργασιών (Ελλήνων της διασποράς αλλά και επιστημόνων από άλλες χώρες), συνεργασία δημόσιου - ιδιωτικού τομέα για την προώθηση της χρηματοδότησης της έρευνας κ.λπ.

- Εργασιακές σχέσεις: ”Τίποτα λιγότερο απ’ ό,τι ισχύει στις άλλες χώρες της ευρωζώνης”, τονίζει το ΕΒΕΑ, προτείνοντας προσαρμογή του εργασιακού καθεστώτος στα νέα δεδομένα που δημιουργεί η όξυνση του διεθνούς ανταγωνισμού και η παγκοσμιοποίηση των αγορών, ενώ για τον καθορισμό των αμοιβών ζητά να λαμβάνονται υπόψη η παραγωγικότητα, ιδίως στον δημόσιο τομέα.

Προτείνει ακόμα μείωση της φορολογίας ως κίνητρο για τη δημιουργία περισσότερων θέσεων απασχόλησης, περαιτέρω προώθηση του θεσμού της μερικής απασχόλησης, περαιτέρω ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας κ.λπ.

- Ενέργεια: Προώθηση της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας με προώθηση του 30% των παραγωγικών μονάδων της ΔΕΗ μέσω ανοιχτών διαγωνισμών στους ιδιώτες.

- Έμφαση στα εμπορευματικά κέντρα και στις δραστηριότητες εφοδιαστικής (logistics) και καθαροί κανόνες ανταγωνισμού στις τηλεπικοινωνίες. Παρά την πρόοδο που έχει επιτευχθεί, όπως αναφέρει το ΕΒΕ Αθηνών στο υπόμνημά του, η ελληνική οικονομία συνεχίζει να αντιμετωπίζει σημαντικές διαρθρωτικές αδυναμίες.

Μεταξύ άλλων, αναφέρει: - Την απόκλιση του πληθωρισμού από το μέσο επίπεδο της ευρωζώνης παρά τη σημαντική μείωση της ψαλίδας που έχει σημειωθεί το τελευταίο έτος. - Την υψηλή ανεργία ιδίως των νέων και των γυναικών, παρά την αισθητή μείωσή της τα τελευταία τρία χρόνια.



- Το συνεχές διογκούμενο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, παρά τη σημαντική αύξηση των εξαγωγών και των εσόδων από τον τουρισμό και τη ναυτιλία.

- Την παραγωγή και προσφορά ενός μεγάλου ποσοστού των βασικών αγαθών και υπηρεσιών αποκλειστικά και μόνο από το κράτος, σε ένα καθεστώς πλήρους ή μερικής εξάλειψης των ανταγωνιστικών συνθηκών (π.χ. τριτοβάθμια εκπαίδευση, ταχυδρομικές υπηρεσίες, λιμενικές υπηρεσίες, ύδρευση και αποχέτευση, μονάδες καθαριότητας των πόλεων κ.λπ.).

- Τα προβλήματα αθέμιτου ανταγωνισμού που προκύπτουν σε αγορές στις οποίες δραστηριοποιούνται κρατικές επιχειρήσεις, όπως στον κλάδο των αεροπορικών μεταφορών, της ενέργειας και των τηλεπικοινωνιών.

- Τη χαμηλή παραγωγικότητα της δημόσιας διοίκησης και τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα του ελληνικού κρατικού πανεπιστημίου. - Το γεγονός ότι η Ελλάδα παρουσιάζει τον τέταρτο υψηλότερο βαθμό ακαμψίας της εργατικής νομοθεσίας σε σύγκριση με τις άλλες χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ, παρά τις θετικές αλλαγές που προωθήθηκαν στα θέματα υπερωριών και διευθέτησης του χρόνου εργασίας.

- Το πρόβλημα βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος.

- Τα κλειστά επαγγέλματα και την κρατική ρύθμιση τιμών και αμοιβών.

- Τη χαμηλή αποδοτικότητα του κράτους πρόνοιας.