Το θέμα των πλασματικών προϋπολογισμών και της συστηματικής αλλοίωσης των στοιχείων για το δημόσιο χρέος από το 1996 και εφεξής, φέρνει στη Βουλή η Νέα Δημοκρατία, με Επερώτηση προς τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών, την οποία υπογράφει το σύνολο των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Κόμματος κ. Κώστα Καραμανλή.

Στην Επερώτηση τονίζεται ότι η πρόσφατη παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας επιβεβαιώνει τις σχετικές επισημάνσεις της Νέας Δημοκρατίας για τους πλασματικούς προϋπολογισμούς και εγείρει μείζον οικονομικό, πολιτικό και ηθικό ζήτημα, καθώς αποδεικνύεται ότι η Κυβέρνηση συστηματικά παραπλανούσε την Βουλή και τον ελληνικό λαό.

Το πλήρες κείμενο της Επερώτησης έχει ως εξής:

”Η Νέα Δημοκρατία έγκαιρα, επίμονα και τεκμηριωμένα καταγγέλλει την αναξιοπιστία των κρατικών προϋπολογισμών. Όταν πριν τρία χρόνια η Κυβέρνηση άρχισε να ισχυρίζεται ότι οι προϋπολογισμοί που κατέθετε ήταν πλεονασματικοί, η Νέα Δημοκρατία αποδείκνυε, με συγκεκριμένα στοιχεία για τη χρήση της δημιουργικής λογιστικής, ότι οι προϋπολογισμοί δεν ήταν πλεονασματικοί, αλλά πλασματικοί.

Μετά την πρόσφατη αναθεώρηση των βασικών στοιχείων των προϋπολογισμών των τελευταίων ετών, στην οποία υποχρεώθηκε η Κυβέρνηση ύστερα από τη διόλου κολακευτική γι’ αυτήν παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, επιβεβαιώνονται όλες οι σχετικές επισημάνσεις της Νέας Δημοκρατίας. Αποδεικνύεται, δηλαδή, ότι οι τελευταίοι προϋπολογισμοί που κατέθεσε η κυβέρνηση και ψήφισε η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή, δεν ήταν πλεονασματικοί, όπως υποστήριζε η κυβέρνηση, αλλά ελλειμματικοί και κατά συνέπεια, πλασματικοί, όπως επεσήμαινε η Νέα Δημοκρατία. Αποδεικνύεται, παράλληλα, ότι η ”μείωση του δημόσιου χρέους” ήταν αποτέλεσμα δημιουργικής λογιστικής. Δικαιώθηκε απόλυτα και η θέση της Νέας Δημοκρατίας, ότι το δημόσιο χρέος δεν μπορεί να μειώνεται με ταχυδακτυλουργίες, όπως τα προμέτοχα, τα προέσοδα και οι άλλες τιτλοποιήσεις. Δεν προχωρήσαμε περαιτέρω στις καταγγελίες μας διότι σε καμία περίπτωση δεν θέλαμε η Χώρα μας να εκτεθεί στην Ε.Ε., ήταν όμως φυσικό ότι κάποια στιγμή τα στοιχεία αυτά θα αποκαλύπτονταν από την Ε.Ε.

Τα στοιχεία είναι συντριπτικά. Το δημόσιο χρέος του 2001, μετά από παρέμβαση της Ευρωστατιστικής Υπηρεσίας, αποδεικνύεται ότι δεν βρίσκεται στο 99,6% του ΑΕΠ, όπως ισχυριζόταν η Κυβέρνηση, αλλά στο 107,3% του ΑΕΠ. Την ίδια χρονιά, ενώ η Κυβέρνηση μιλούσε για πλεονάσματα, οι δανειακές ανάγκες (δηλαδή το έλλειμμα) της κεντρικής διοίκησης ανήλθαν στο 4% του ΑΕΠ και το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης διαμορφώθηκε στο 1,2% του ΑΕΠ. Το 2002 το χρέος εξακολουθεί να αυξάνεται, οι δανειακές ανάγκες της κεντρικής κυβέρνησης υπολογίζονται στο 3,5% του ΑΕΠ και το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης στο 1,2% του ΑΕΠ.

Δημιουργείται έτσι μείζον οικονομικό, πολιτικό και ηθικό ζήτημα, καθώς αποδεικνύεται ότι η Κυβέρνηση συστηματικά παραπλανούσε τη Βουλή των Ελλήνων και το λαό. Η κατάρρευση της κυβερνητικής αξιοπιστίας μετά την επιβεβαίωση των θέσεων της Νέας Δημοκρατίας έχει δυστυχώς δυσμενείς συνέπειες και για τη Χώρα.

Παρά το ηχηρό ράπισμα από τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κυβέρνηση επιμένει στη χρήση της δημιουργικής λογιστικής εκεί που δεν έγιναν έλεγχοι. Παραμένει η αδιαφάνεια στα μη φορολογικά έσοδα, για τα οποία δεν παρέχονται στοιχεία. Παραμένουν τα πλασματικά πλεονάσματα που παρουσιάζονται για τους δημόσιους οργανισμούς.

Παραμένουν ελλειμματικοί οι οργανισμοί κοινωνικής ασφάλισης και οι φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά εμφανίζονται με πλεονάσματα της τάξης τους 2,5% του ΑΕΠ. Παραμένουν χρέη τα οποία δεν έχουν ενσωματωθεί στο επίσημο δημόσιο χρέος από δάνεια εγγυημένα από το ελληνικό Δημόσιο, τα οποία έχουν καταπέσει. Παραμένουν ανεκπλήρωτες υποχρεώσεις του Δημοσίου, οι οποίες δεν έχουν καταγραφεί στο επίσημο δημόσιο χρέος. Παραμένουν οι λογιστικές λαθροχειρίες αναφορικά με το ενδοκυβερνητικό χρέος. Φαίνεται ήδη ότι αν προστεθούν και τα υπόλοιπα, τα μη συνυπολογιζόμενα ακόμη, κρυφά χρέη, το δημόσιο χρέος ξεπερνά το 110% του ΑΕΠ.

Κατόπιν αυτών Επερωτάται ο κ. Υπουργός Οικονομίας & Οικονομικών:

1. Για την πλαστότητα των προϋπολογισμών από το 1996 και εφεξής και την παραπλάνηση της Βουλής των Ελλήνων και του Λαού.

2. Για τη συστηματική αλλοίωση των στοιχείων του δημόσιου χρέους από το 1996 και εφεξής.

3. Για την αδιέξοδη δημοσιονομική πολιτική που ακολουθείται, η οποία έχει οδηγήσει σε απανωτές εισπρακτικές επιδρομές σε βάρος των φορολογούμενων και ιδιαίτερα σε βάρος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

4. Για την αδυναμία ελέγχου των δημοσίων δαπανών”.