Το μνημόνιο δεν είναι δόγμα και δεν είναι ευαγγέλιο, είναι ένα εργαλείο. Και τα εργαλεία μπορεί να αλλάξουν, σημείωσε ο Δ. Ρέππας σε συνάντηση που είχε σήμερα με πολιτικούς συντάκτες.

Αναλυτικότερα ο υπουργός Δ. Ρέππας ανέφερε μεταξύ άλλων:

"Η Κυβέρνηση είναι μία Κυβέρνηση όχι ειδικού σκοπού, είναι μία Κυβέρνηση εθνικού σκοπού. Ο χρόνος της Κυβέρνησης είναι ο χρόνος των αναγκών της χώρας, όχι ο χρόνος των αναγκών των κομμάτων. Η Κυβέρνηση είναι Κυβέρνηση της χώρας για να προσφέρει και να στηρίξει τη χώρα. Δεν είναι Κυβέρνηση για να στηρίξει ή να υπηρετήσει τα κόμματα. Τα κόμματα, λοιπόν, για την Κυβέρνηση –αν θέλουν να βοηθήσουν τη χώρα- και όχι η Κυβέρνηση για τα κόμματα.

Δύο είναι οι βασικοί πυλώνες της πολιτικής. Όσον αφορά στη δημοσιονομική πολιτική είναι φανερό ότι έχουμε φτάσει στα όρια αντοχής αυτών, οι οποίοι καλούνται να συμμετέχουν στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής, αλλά έχουμε φτάσει -ίσως κι έχουμε ξεπεράσει- τα όρια της αποτελεσματικότητας και απόδοσης αυτής της πολιτικής. Το κοίτασμα ελπίδας για την αναστροφή της πορείας, την ανάπτυξη, βρίσκεται στην προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών, στις μεταρρυθμίσεις.

Η πολιτική των μεταρρυθμίσεων είναι μια σημαντική πολιτική, πρέπει να στηρίζεται σε ένα επιχειρησιακό σχέδιο, πολλές φορές απαιτεί συγκρούσεις, πρέπει να σχεδιάζουμε την πολιτική μας χωρίς να φοβόμαστε τις συγκρούσεις, αλλά η πολιτικής μας δεν είναι να σχεδιάζουμε συγκρούσεις. Η πολιτική των μεταρρυθμίσεων είναι η μόνη η οποία μπορεί να αποδώσει αμέσως κάτι στον πολίτη που αντιλαμβάνεται την ποιοτική διαφορά σε μία υπηρεσία, σε μία λειτουργία αλλά και επίσης, μπορεί να αποδώσει όσον αφορά τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας σε κρίσιμους τομείς και τη συμβολή σε μια πορεία ανάπτυξης που έχει ανάγκη ο τόπος.

Η τρόικα επιθυμεί να συμβάλει, ώστε η Ελλάδα να διατηρήσει τη θέση στο ευρώ. Η συνεργασία μαζί της, έχει μεγάλη σημασία σε αυτή τη συμμαχία του ευρώ, απέναντι σε άλλες δυνάμεις εκτός Ελλάδας ή κάποιες μέσα στην Ελλάδα, που αντιμάχονται το ευρώ και θα ήθελαν επιστροφή στη δραχμή.

Το μνημόνιο δεν είναι δόγμα και δεν είναι ευαγγέλιο, είναι ένα εργαλείο. Και τα εργαλεία μπορεί να αλλάξουν. Έχουν τεθεί στόχοι στο πλαίσιο των διαφόρων επικαιροποιήσεων του μνημονίου. Το μνημόνιο αλλού πέτυχε, αλλού γνώρισε αστοχίες. Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να διαχωριστούμε στην Ελλάδα σε μνημονιομάχους και μνημονιολάτρες. Αν το ευαγγέλιο και το δόγμα είναι η θέση της Ελλάδας στο ευρώ, επαναλαμβάνω, σε αυτό πράγματι να κτίσουμε τα μέτωπα των αντιπαραθέσεων και του δημοκρατικού διαλόγου. Αν τα μέτωπα είναι επάνω στα εργαλεία τα οποία αλλάζουν, δεν κατανοώ αυτές τις τεχνητές αντιθέσεις.

Είπα κάποια στιγμή «δεν πρέπει να κουνάμε το δάκτυλο στον κόσμο γιατί τότε κι εκείνος θα μας κουνήσει και τα πέντε δάκτυλα και ξέρετε πως». Είπα κάποια άλλη στιγμή ότι «η Ελλάδα και το ΠΑΣΟΚ υπήρχαν πριν το μνημόνιο και θα υπάρχουν και μετά το μνημόνιο». Είπα κάποια στιγμή ότι «δείχνουμε μεγάλη ευαισθησία για το τι θα πούμε στους έξω, ας δείξουμε την ίδια ευαισθησία για το τι λέμε και στους μέσα, που είναι η πηγή της νομιμοποίησής μας», και πολλά άλλα. Θέλω να πω ότι μπαίνουμε σε μια πολιτική, την στηρίζουμε γιατί πιστεύουμε αυτήν την πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι παύουμε να έχουμε την αυτοτέλεια που πρέπει να έχει ένα πολιτικό κόμμα με το δικό του πρόγραμμα, προσαρμοζόμενο στις επικρατούσες συνθήκες, ώστε να διατυπώνουμε την άποψή μας με λογικά επιχειρήματα για να επιδιώξουμε την αμοιβαία ωφέλεια, με κριτήριο πάντα βεβαίως το εθνικό και το δημόσιο συμφέρον.

Πολλές ευαισθησίες διατυπώνονται όψιμα για πολλά τέτοια θέματα, αυτό είναι εξαιρετικά ευχάριστο, έχει μεγάλη όμως σημασία να πούμε ότι μια κούφια ρητορεία πρέπει να έχει τον ανάλογο χρόνο ώστε να δοκιμάζεται στην πράξη. Και η πράξη είναι αυτή, τελικά, που αποτελεί το αλάνθαστο κριτήριο για να διαμορφώνουν οι πολίτες την τελική θέση τους αξιολογώντας γιατί αυτοί είναι, και μόνο αυτοί οι οίκοι αξιολόγησης των κομμάτων και των πολιτικών, τη θέση τους για πρόσωπα και πράγματα.

Η δική μου θέση, παραμένει αυτή που γνωρίζετε. Θέλω να είμαι φειδωλός, προσεκτικός στις δημόσιες παρεμβάσεις, θέλω να είμαι συνεκτικός και ενωτικός στο Κίνημά μας και στην Κυβέρνηση βεβαίως, και θέλω με κάθε τρόπο που μπορώ να ανήκω σε αυτούς που συμβάλλουν στη λύση και όχι σε αυτούς που προκαλούν το πρόβλημα, οποιασδήποτε μορφής λύση, οποιασδήποτε μορφής και κατηγορίας πρόβλημα.

Με πολύ χαρά, αφού είχα συζητήσει με τον Πρωθυπουργό, ανέλαβα να εισηγηθώ χθες θέματα που αφορούν στην πολιτική μας για την αλλαγή στο κράτος, τη διοικητική μεταρρύθμιση. Έχω πει και σας καλώ αν έχει για εσάς αξία και ενδιαφέρον να ανατρέξετε και στις ομιλίες που έκανα στη Βουλή προσφάτως για τον προϋπολογισμό και παλαιότερα για τις προγραμματικές δηλώσεις, αλλά και σε άλλες δημόσιες παρεμβάσεις μου, στις αναφορές μου για το κράτος όπου πράγματι έχουμε κάνει σημαντική πρόοδο, όσον αφορά στην αντικειμενικοποίηση διαδικασιών και λειτουργιών, τη διαφάνεια σε κάποιες πτυχές της λειτουργίας του. Αλλά το κράτος, απέχει πάρα πολύ από το να είναι αυτό που μεταξύ των άλλων πρέπει πρωτίστως να είναι: μοχλός ανάπτυξης. Αυτό που σας είπα τώρα ως πρόταση, είναι η εισαγωγή της χθεσινής ομιλίας μου στο Υπουργικό Συμβούλιο. Το έχω πει κατ’επανάληψη και σας παραπέμπω σε αυτές τις δημόσιες παρεμβάσεις μου.

Το κράτος σήμερα δεν είναι φίλος, δεν υποστηρίζει και δεν ευνοεί όλες εκείνες τις ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας που θα ήθελαν να συμβάλλουν σε αυτό τον στόχο της ανάπτυξης για την οποία όλοι μιλούμε. Οι καθυστερήσεις είναι πάρα πολλές και έχουν βαρύνει εξαιρετικά τις αντοχές και των υπαλλήλων –γιατί και αυτήν την πλευρά δεν πρέπει να την αγνοούμε- αλλά κυρίως της κοινωνίας και όσων προσδοκούσαν ή προσδοκούν ακόμη ότι κάτι καλό μπορεί να προκύψει από ένα κράτος που τους σκέπτεται, που συναισθάνεται τη δική τους δύσκολη θέση.

Οι καθυστερήσεις είναι πολλές: γιατί, πράγματι, να μην έχουν γίνει συγχωνεύσεις αυτών των φορέων εδώ και πολύ καιρό; Γιατί έπρεπε να ψηφίσουμε το καλοκαίρι το νόμο 4002 που προβλέπει ότι 44 φορείς θα έχουν αυτήν την πορεία και να έρθουμε με το πολυνομοσχέδιο να προσθέσουμε για το προσωπικό κάποιων φορέων την πολιτική της εργασιακής εφεδρείας; Γιατί πράγματι θα έπρεπε η τομή αυτή που έγινε, η πιο δραστική, με το μισθολόγιο και το βαθμολόγιο να γίνει τον Οκτώβριο του 2011; Γιατί, πράγματι, στον τομέα της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης να μην έχουμε δώσει τα δικαιώματα της ηλεκτρονικής υπογραφής σε 400.000 χρήστες, όπως είχαμε το δικαίωμα –και τελειώνει η προθεσμία που έχουμε αυτό το δικαίωμα- για να απλοποιήσουμε διαδικασίες, να τις κάνουμε ταχύτερες και διαφανέστερες; Γιατί να μην αξιοποιήσουμε το σύστημα που έχει το Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, το Sum Total, για διαδικασίες απογραφής, αξιολόγησης της λειτουργίας των υπηρεσιών, της μέτρησης της απόδοσης των υπαλλήλων, και άλλα πολλά.

Οι πρωτοβουλίες είναι πολλές, έχει αξία όμως, ότι όλες αυτές θα πρέπει να συγκλίνουν σε ένα στόχο για την αλλαγή στο κράτος, για τη διοικητική μεταρρύθμιση. Στο Υπουργικό Συμβούλιο μιλήσαμε γι’ αυτό και αναφέρθηκα σε δέκα τομείς: μίλησα δηλαδή για το βαθμολόγιο, για το μισθολόγιο, βασικό στοιχείο αυτής της αλλαγής είναι η αξιολόγηση. Θεωρώ ότι είναι ίσως ο πυρήνας της πολιτικής μας και είναι κάτι που είναι εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστεί στην Ελλάδα, αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, αν δεν αλλάξουμε πολλά πράγματα ακόμη.

Δεύτερον, είναι αυτό της κινητικότητας των υπαλλήλων: θεσπίσαμε αυτό το πλαίσιο για να μπορούμε να αξιοποιούμε τους υπαλλήλους οπουδήποτε τους έχει ανάγκη το ελληνικό δημόσιο και όχι όπου αυτοί ενδιαφέρονται να υπηρετούν. Και βεβαίως, προβλέψαμε ένα φίλτρο για την εξέλιξη τη βαθμολογική των υπαλλήλων, προκειμένου να επαναπυραμιδοποιήσουμε τη δημόσια διοίκηση, γιατί τώρα έχουμε πολλούς στρατηγούς χωρίς στρατό. Αυτές είναι πολύ σημαντικές τομές.

Το άλλο μεγάλο θέμα στο οποίο αναφέρθηκα είναι το πολυνομοσχέδιο. Είναι η πολιτική που σχετίζεται με την αλλαγή στη δημόσια διοίκηση με τρόπο απόλυτο και άμεσης απόδοσης , όπως είναι π.χ. το μέτρο της κατάργησης των κενών οργανικών θέσεων, όπως είναι το μέτρο π.χ. της κατάργησης δομών επιπέδου αυτοτελούς τμήματος, γραφείου και αυτοτελούς γραφείου, που είχαν δημιουργηθεί και συντηρούνταν για να υπάρχει ένας με τον τίτλο του προϊστάμενου επικεφαλής αυτής της υπηρεσιακής δομής χωρίς να έχει υφιστάμενο. Αυτές είναι πολύ σημαντικές αλλαγές.

Θα μείνω λίγο στην εργασιακή εφεδρεία: Η εργασιακή εφεδρεία είναι μια πολιτική, η οποία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι ένα εργαλείο. Η πολιτική αυτή επιλέχθηκε και τέθηκε ο στόχος πράγματι για την αποχώρηση από το Δημόσιο με τη διαδικασία της εργασιακής εφεδρείας 30.000 υπαλλήλων. Επιλέχθηκε το κριτήριο, το οποίο θα ήταν το ασφαλέστερο, ώστε η διαδικασία αυτή να μην προκαλέσει την παραμικρή κριτική και από τον πλέον καχύποπτο ότι είναι μία διαδικασία μεροληπτική και μικροκομματικού σχεδιασμού και αυτό το έχουμε πετύχει, νομίζω. Ο νόμος ψηφίστηκε 27 Οκτωβρίου, δεν έχουμε συμπληρώσει καν 2 μήνες , δεν υπήρχε άλλος τρόπος να προχωρήσει στην εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής πέραν της θέσπισης ενός κριτήριου αντικειμενικού. Είπα κατ΄επανάληψη και δημοσίως ότι τέτοια κριτήρια, οριζόντια, σε θωρακίζουν απέναντι στην κριτική για μεροληψία , απ΄την άλλη όμως επειδή περιέχουν ανορθολογισμό οδηγούν σε ανισότητες και αδικίες.

Χρήσιμοι οι άνθρωποι αποχωρούν από τη δημόσια διοίκηση κι αυτό έχει ως συνέπεια δυσλειτουργίες χωρίς να έχεις το αντίστοιχο δημοσιονομικό όφελος. Αυτή η πολιτική λοιπόν τι στόχο είχε ή έχει; Ένα πολιτικό μήνυμα , ένα δημοσιονομικό στόχο και ταυτόχρονα ένα διαρθρωτικό αποτέλεσμα στις υπηρεσίες της δημόσιας διοίκησης. Το μήνυμα έχει εκπεμφθεί και είναι ισχυρό . Δεν υπάρχει πλέον το ταμπού ότι όποιος είναι στο κράτος θεωρείται δεδομένο ότι δεν μπορεί να ενταχθεί σε μία πολιτική, η οποία αμέσως ή εμμέσως τον οδηγεί έξω από το κράτος. Και δεύτερο ο δημοσιονομικός στόχος ήταν εξαιρετικά περιοριζόμενος εξ αρχής . Δεν έγινε γι αυτό το λόγο αυτή η πολιτική. Αλλά και η διαρθρωτική αλλαγή, οδήγησε σε περισσότερες αρνητικές παρά σε θετικές συνέπειες και σε παρενέργειες.

Εδώ γίνεται πολύ συζήτηση, ότι απέτυχε αυτή η πολιτική, ότι είναι φιάσκο η πολιτική της εργασιακής εφεδρείας, λες και θα μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να παρεμβαίνουμε και να αυξομειώνουμε τον αριθμό των υπαλλήλων που πληρούν το κριτήριο, δηλαδή μέχρι το τέλος του 2013 να συμπληρώνουν τα χρόνια ηλικίας 55 και τα χρόνια εργασίας και ασφάλισης 35. Ποιος έχει ευθύνη γι αυτό; Δεύτερον σε κάθε Υπουργείο είναι αυτοί που είναι.