Καλησπέρα. Ο γιος μου είναι 8 ετών, μαθητής Τρίτης Δημοτικού. Πιστεύω ότι αντιμετωπίζει προβλήματα κοινωνικοποίησης και ανασφάλειας. Η κυρία του μου είπε ότι είναι ο καλύτερος μαθητής, αλλά δεν είναι χαρούμενο παιδί, και ότι φαίνεται ότι κάτι τον προβληματίζει. Οικογενειακά προβλήματα δεν έχουμε. Συχνά μας παίρνει τηλέφωνο από το σχολείο ότι πονά η κοιλιά του ή το κεφάλι. Δεν έχει παρέες. Οι πλειονότητα των συμμαθητών του είναι παιδιά αρκετά ζωηρά με επιθετικές τάσεις και κάνουν όλοι μαζί παρέα εκτός από τον γιο μου που ως επί το πλείστον είναι μόνος του. Παραπονιέται ότι τα παιδιά τον χτυπάνε. Ο γιος μου δεν θέλει να τους συναναστρέφεται, από ό,τι μου λέει.
Σήμερα μας είπε ότι τον χτύπησαν χωρίς λόγο δύο παιδιά της Πέμπτης τάξης. Έχει ξαναγίνει, όχι από τα συγκεκριμένα παιδιά, και ποτέ δεν αντιδρά. Δεν αντέδρασε διότι μπορεί να τον πήγαιναν στον Διευθυντή και να τον μάλωνε ή να έπαιρνε αποβολή ή να του έλεγαν ότι δεν είναι καλό παιδί. Επίσης, ότι όλοι σήμερα έπαιζαν τρενάκι και αυτός ήταν μόνος διότι «τον χειμώνα δε χρειάζεται να έχει κανείς παρέα». Τι τον συμβουλεύουμε; Όταν κάποιος τον χτυπά να αμύνεται, να μη φοβάται την τιμωρία αν έχει δίκιο διότι εμείς θα τον υποστηρίξουμε, να προσεγγίσει παιδιά με τα οποία θέλει να κάνει παρέα, να είναι πιο ευχάριστος και δραστήριος. Όλα, όμως, εις μάτην.
Μήπως τον αγχώνουμε ρωτώντας τον τι γίνεται στο σχολείο κάθε μέρα και επαναλαμβάνοντάς του τα ίδια; Πώς να τον χειριστώ; Να τον αφήσουμε να βρει μόνος το δρόμο του; Κάτι, εκτός από τα λεγόμενα της δασκάλας του, που με στεναχώρησε είναι ότι μου είπε ότι δε θα μας ξαναπεί τι έγινε σχολείο (επειδή του είπαμε ότι έπρεπε να αντιδράσει όταν του επιτίθεται κάποιος) και μια μέρα μου είπε να καλέσουμε σπίτι μας έναν συμμαθητή του και στη δική μου αντιπρόταση να πάμε παιδότοπο, μου είπε ότι καλύτερα σπίτι γιατί δε θα μπορεί να πάει πουθενά ο συμμαθητής του και αναγκαστικά θα παίξει με τον γιο μου.
Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο mama365.gr