Ο κρυμμένος κόσμος πίσω από τα παραπετάσματα αυτά των προσόψεων είναι το θέμα της καινούριας δουλειάς του Ανδρέα Νικολάου.

Ο άνθρωπος που ήταν το κεντρικό θέμα της μέχρι τώρα δουλειάς του ζωγράφου, καταφέρνει - ακόμα και με την απουσία του - να πρωταγωνιστεί ακόμα μια φορά.

Αναγνωρίζουμε νοερά πίσω από τα κλειστά ή ανοιχτά παράθυρα τους ίδιους μας τους εαυτούς να κινούνται, να στέκουν, να πονούν και να χαίρονται μέσα στις δικές μας φωλιές ή φυλακές που κλείνουν τις ψυχές μας.

Σε αυτή την εντυπωσιακή καινούρια σειρά έργων του ταλαντούχου ζωγράφου Ανδρέα Νικολάου, γράφει ο Andrew Lambirth, Άγγλος συγγραφέας και επιμελητής πινακοθήκης, συνεργάτης, συντάκτης, του Royal Academy Magazine, ο θεατής έλκεται αμέσως από την υποτονική παρουσία, τη σκοτεινή (και πιθανότατα μελαγχολική) ποιότητα της διάχυτής τους ατμόσφαιρας.

Μυστικισμός ή μυστήριο, αρχαίο ή μοντέρνο; Προσεγγίζουμε το έργο του Νικολάου για κάθαρση ή για ανάταση πνεύματος; Μήπως είναι απλά πίνακες νυκτός;

'Η μήπως αναφέρονται στη σκοτεινή νύχτα της ψυχής; Οι πίνακες αυτοί επιβεβαιώνουν τον πρωταρχικό ρόλο της φαντασίας σε σχέση με τον ανιαρό και άνευ εμπνεύσεως ρεαλισμό της μοντέρνας τέχνης.

Όπως έλεγε ο διακεκριμένος ζωγράφος και οραματιστής Cecil Hollins, «τα έργα μου είναι οπτική μουσική για τα βασίλεια της φαντασίας. Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη έχει και το μυστικό της, προσωπική ζωή - ανέγγιχτη, προστατευμένη - κερδισμένη από την συλλογική ζωή? και της οποίας κάθε δημόσια ζωή είναι εχθρός.»

Το ίδιο ισχύει και με το έργο του Ανδρέα Νικολάου, ο οποίος ζωγραφίζει σύγχρονες ποιητικές ιδέες που έχουν τις ρίζες τους στη μεγάλη παράδοση της κλασσικής και θρησκευτικής εικονογραφίας.

Πατήστε πάνω στη φωτογραφία για να διαβάσετε περισσότερα για τη νέα σειρά έργων του Ανδρέα Νικολάου