Δύο από τους μεγαλύτερους Ελληνες καλλιτέχνες του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα και δύο από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της γενιάς του '60 και του '70, ο Δημοσθένης Κοκκινίδης και ο Χρόνης Μπότσογλου «συνδιαλέγονται» μέσω των έργων τους που παρουσιάζονται στο Radisson Blu Park Hotel, στo πλαίσιo του αφιερώματος «Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη».
 
Τα έργα του Δημοσθένη Κοκκινίδη προέρχονται από τη σειρά «Διαμαρτυρίες» (1974 -1981), ενώ του Χρόνη Μπότσογλου από τη σειρά «Αναφορές», την πιο πρόσφατη ενότητα που έχει δημιουργήσει ο καλλιτέχνης από το 2004 έως το 2013. Τίτλος της έκθεσης, που διαρκεί έως τις 20 Ιουλίου, «Αναφορές και Διαμαρτυρίες».

Εμπνευσμένη από τις συνεχείς διαδηλώσεις που κατέκλυσαν την Αθήνα από τη μεταπολίτευση και μετά, η ενότητα «Διαμαρτυρίες» του Δημοσθένη Κοκκινίδη παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε ατομική έκθεση το 1981.

Πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ο άνθρωπος, είτε αυτός λειτουργεί ατομικά -με τη μορφή του ομιλητή μπροστά σε ένα μικρόφωνο- είτε συλλογικά -ομάδες ανθρώπων που προσπαθούν να οριοθετηθούν μέσα στη χαρακτηριστική τριλογία του μπλε, του κόκκινου και του κίτρινου φόντου που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης.

Μεταφυσικό

Η ημιαφαιρετική γραφή σε επίπεδη χρωματική επιφάνεια και ρυθμική καθαρότητα, που χρησιμοποιεί ο Κοκκινίδης στις «Διαμαρτυρίες», κερδίζει συνεχώς έδαφος στο έργο του. Γεωμετρικά σχήματα, οξυγώνια με πολύχρωμες ραβδώσεις κατακερματίζουν την ανθρώπινη μορφή.

Οι φιγούρες, άλλοτε μοναχικές, άυλες, αντικριστές ή εναγκαλισμένες εκρήγνυνται με τάση να διαλυθούν μέσα στο ίδιο τους το χρώμα. Τα σύμβολα της πολιτικής διαμαρτυρίας, όπως πανό, κοντάρια, μικρόφωνα, μεγάφωνα, χτίζουν έναν καλά ορθογωνισμένο και ορθολογικά οργανωμένο ζωγραφικό χώρο, όπου κυριαρχούν ως επί το πλείστον η ευθεία και ο κατακόρυφος άξονας δόμησης.

Οι «Διαμαρτυρίες» είναι τα έργα που προετοιμάζουν το έδαφος για την εκφραστική και θεματική αλλαγή που θα επακολουθήσει στις επόμενες ενότητες των έργων του.

Στην ενότητα «Αναφορές» (2002-2013) ο Χρόνης Μπότσογλου καταγίνεται με τη δημιουργία «φανταστικών πορτρέτων» έξι καλλιτεχνών, του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, του Γιαννούλη Χαλεπά, του Χαΐμ Σουτίν, του Αλμπέρτο Τζιακομέτι, του Φράνσις Μπέικον και του Γιώργου Μπουζιάνη, οι οποίοι άσκησαν, όπως αναφέρει ο ίδιος, καθοριστική επίδραση στην καλλιτεχνική του σκέψη και στο έργο του.

Με αυτόν τον τρόπο κάνει επίκληση και επιδιώκει ένα είδος πνευματικής επικοινωνίας/φανταστικής συνομιλίας με αυτούς τους έξι καλλιτεχνικούς μύθους. Με άξονα πάντα το ανθρώπινο σώμα, που διατρέχει σχεδόν το σύνολο της καλλιτεχνικής του διαδρομής, κάνει ένα μεγάλο ταξίδι στη μνήμη, στον χρόνο, στη φθορά και στον θάνατο.

Το μεταφυσικό στοιχείο λειτουργεί παράλληλα με τη ρεαλιστική παράσταση. Η «Τελετή» (2004-2013), που παρουσιάζεται στην έκθεση και αποτελεί τμήμα της ευρύτερης ενότητας, είναι ένα πολύπτυχο έργο που απεικονίζει τους έξι καλλιτέχνες να εκτείνουν τα χέρια τους πάνω στο τραπέζι.

Η κατάθεση των χεριών αποτελεί μια μυστική τελετή και δηλώνει το κλείσιμο του βιολογικού τους κύκλου, την κατάθεση της πνευματικής τους κληρονομιάς.
Ο Μπότσογλου αυτοπροσωπογραφείται μέσα από αυτές τις φανταστικές αναπαραστάσεις και η ζωγραφική του έχει περισσότερο ενδοσκοπικό και αυτοκριτικό χαρακτήρα, καθώς στρέφεται και ανατροφοδοτείται από την ιστορία της.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ