Το «άρωμα» μιας συγκλονιστικής εικοσαετίας (1960-1980) αναδύεται μέσα από τα δεκαοκτώ διηγήματα του βιβλίου του δημοσιογράφου-συγγραφέα, Βαγγέλη Σιαφάκα, με τίτλο: «Με μια χιλιάρα Καβασάκι», που παρουσιάζεται απόψε στο «Bazaar», στην πλατεία Άθωνος της Θεσσαλονίκης.

Ο συγγραφέας μίλησε στον ρ/σ του Αθηναϊκού Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 fm» για τα βιώματα, τις εμπειρίες, τις αφορμές που τον ώθησαν να δοκιμαστεί στον λογοτεχνικό στίβο και να αποτυπώσει σε βιβλίο τις ιστορίες του.

«Διαπίστωσα, αφού το έγραψα, ότι “φωτογραφίζεται” μια περίοδος, μια εικοσαετία, από το ’60 έως το ’80 περίπου. “Καμβάς” είναι τα Γιάννενα, γιατί τα Γιάννενα γνώριζα, οι ιστορίες που περιγράφω, που δείχνουν τι συνέβαινε εκείνη την περίοδο, θα μπορούσαν να έχουν συμβεί και σε άλλες πόλεις, γιατί περίπου τα ίδια συνέβαιναν, τα Γιάννενα με βόλευαν γιατί ήταν αυτά που γνώριζα…».

Ο συγγραφέας ανέφερε ως παράδειγμα το διήγημα του βιβλίου, «Χωρίς αιτία», όπου δύο ανήλικοι, γόνοι της «καλής κοινωνίας» των Ιωαννίνων, συλλαμβάνονται για μικροκλοπές και οι πατεράδες τους, διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον στα φρονήματα, με βαρύ το φορτίο ο καθένας τους, της δικής τους σημαδεμένης από τον εμφύλιο πόλεμο οικογενειακής ιστορίας, καλούνται στο αστυνομικό τμήμα, όπου την αρχική αμηχανία και έκπληξη διαδέχεται μια «δειλή» απόπειρα να συνομιλήσουν για τα παιδιά τους.

«Αυτοί δε μιλούσαν καθόλου όλα αυτά τα χρόνια, ο ένας δεξιός, ο άλλος αριστερός, τους χώριζε ο Γράμμος, τους χώριζε η Πίνδος ολόκληρη, κατέβαζαν τα μάτια στο χώμα όταν συναντιόνταν στο δρόμο, γιατί ήταν το αίμα που τους χώριζε κι αναγκάζονται τώρα να συνομιλήσουν για τα παιδιά τους.

«Το ήξερες, ότι ήταν φίλοι;» ρωτάει ο ένας, κάποια στιγμή και απαντά ο άλλος: «Όχι, ούτε αυτά ήξεραν ότι ήμασταν κάποτε εχθροί…».

«Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθώ να δείξω τη δυσκολία της επούλωσης των τραυμάτων του εμφυλίου, μέσα από αυτή την ιστορία των δύο παιδιών, έτσι περίπου είναι όλα» είπε ο κ. Σιαφάκας.

Ακόμη όμως κι εάν τα Ιωάννινα κατέχουν περίοπτη θέση στην αφήγηση, η Φλωρεντία, η πόλη όπου έζησε για μεγάλο διάστημα ο συγγραφέας και η Αθήνα όπου δραστηριοποιήθηκε στη συνέχεια, ασκώντας το δημοσιογραφικό λειτούργημα, κατέχουν εξίσου σημαντική θέση στην εξέλιξη των αφηγημάτων, αφού τα διηγήματα περιλαμβάνουν μνήμες, αναφορές, αγώνες της νεολαίας μιας σημαντικής ιστορικής περιόδου.

Ο συγγραφέας αναφέρεται στη γενιά του, μια «ανύποπτη» γενιά, που βίωσε ανατροπές, αλλαγές, αντιθέσεις, με ανοιχτά ακόμη στην κοινωνία τα «τραύματα» από τον εμφύλιο, με τη σκιά της δικτατορίας να βαραίνει στο δημόσιο βίο, μια γενιά που αμφισβήτησε, ερωτεύτηκε, «σφυρηλατήθηκε» και ωρίμασε πολιτικά μέσα σε αυτό το κλίμα.

Μια γενιά που μπήκε στα σχολεία με τη γλωσσική μεταρρύθμιση του Ε. Παπανούτσου, τη διδασκαλία της δημοτικής, την οποία το 1967 ανέτρεψε η δικτατορία, δημιουργώντας μια «τεράστια γλωσσική σύγχυση», μια γενιά που παρακολούθησε τις διαδηλώσεις του 1965 για τα «Ιουλιανά» και «σαν αποκορύφωμα, από τα παιδικά παιχνίδια, τους έρωτες και τα πάρτι, βρέθηκαν να προσπαθούν να υπερασπιστούν την ελευθερία τους, την ψυχή τους, απέναντι στη δικτατορία».

Ο ίδιος ο συγγραφέας, κομμάτι αυτής της νεολαίας, συλλέγει τις μνήμες από αυτή την πορεία, βρίσκει αφορμές, τα Ιωάννινα, την Ιταλία όπου σπούδασε, τη συλλογικότητα, την ένταξη, τον πολιτικό αγώνα, τις επαφές, τις συναντήσεις, τυχαίες και τακτικές, ανακαλύπτει τα μονοπάτια που οδηγούν από το πολιτικό στο ερωτικό και πάλι στο πολιτικό, όπως ο ίδιος τα βίωσε, ενταγμένος τότε στην πολιτική νεολαία του «Ρήγα Φεραίου».

«Λέω για τον “Ρήγα Φεραίο” γιατί εκεί ήμουν. Αν ήμουν στην ΚΝΕ υποθέτω θα είχα βιώματα από την ΚΝΕ, ή αν ήμουν σε μια οργάνωση μαοϊκών κάτι αντίστοιχο, λέω για το “Ρήγα” γιατί αυτόν ξέρω».

Ιστορίες μικρές και μεγάλες υφαίνουν τον ιστό του βιβλίου, όπως αναφέρει στο σχετικό του τηλεγράφημα το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Η ανανεωτική αριστερά, ο ευρωκομουνισμός, τα κινήματα αμφισβήτησης, η «αναμέτρηση» με τους παλαιότερους και το ιστορικό τους βάρος, ο Καρίγιο, ο Δημητρίου, ο Πουλαντζάς, το όραμα του δημοκρατικού σοσιαλισμού, η μάχη για τη δημοκρατία, ο φοιτητής, η φοιτήτρια, νέος, η νέα που προσπέρασε, μίλησε, χαιρέτισε.
 
Η ιστορία της «ανδροπαρέας» της εποχής, η συνοχή της οποίας νοιώθει να…«απειλείται» από τον έρωτα και αρνείται να τον παραδεχθεί δημόσια, ασχέτως αν κάποια από τα μέλη της «τρυπήθηκαν» από τα βέλη του…αισθήματα κρυμμένα, πειράγματα παρεϊστικα…αλλά και καταστάσεις της ζωής που φέρνουν θλίψη, αμηχανία, όπως το «ξόδι» μιας «συντρόφισσας», της συμφοιτήτριας που έφυγε από τη ζωή και που ο συγγραφέας δεν κατάφερε ποτέ να γράψει, υπό την πίεση να ανταποκριθεί στη δημοσιογραφική του δουλειά. Μυλόπετρα η ζωή.