Την κατοχύρωση της ονομασίας ”φέτα” ως ελληνικής προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης επικύρωσε με απόφασή του σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο, μεταδίδει το ΑΠΕ.

Με την απόφασή του το Δικαστήριο απέρριψε τις προσφυγές της Γερμανίας και της Δανίας, οι οποίες με την υποστήριξη της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, είχαν ζητήσει την ακύρωση της καταχώρισης της ”φέτας” ως ΠΟΠ υπέρ της Ελλάδας.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, οι χώρες αυτές δεν απέδειξαν ότι η εκτίμηση της Επιτροπής, η οποία είχε κρίνει ότι ο όρος ”φέτα” δεν έχει καταστεί κοινή ονομασία, είναι εσφαλμένη. Έτσι, με τη σημερινή απόφαση του Δικαστηρίου η ονομασία αυτή προστατεύεται σε κοινοτικό επίπεδο και μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο για το τυρί που προέρχεται από την Ελλάδα.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την απόφαση, η ονομασία ”φέτα” δεν έχει καταστεί κοινή ονομασία ενός γεωργικού προϊόντος ή ενός τροφίμου και, επομένως, δεν αποτελεί ονομασία γένους.

Το Δικαστήριο διαπιστώνει ακόμη ότι λευκά τυριά άλμης παρασκευάζονται όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε διάφορες χώρες των Βαλκανίων και της νοτιοανατολικής Μεσογείου, τα τυριά, όμως, αυτά είναι γνωστά στις χώρες αυτές με άλλες ονομασίες και όχι με την ονομασία ”φέτα”.

Σε ό,τι αφορά το ιστορικό της υπόθεσης υπενθυμίζεται ότι το 2002, η Επιτροπή καταχώρισε την ονομασία ”φέτα” ως προστατευόμενη ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ) για το λευκό τυρί άλμης απο την Ελλάδα. Η ονομασία αυτή είχε καταχωριστεί μια πρώτη φορά, το 1996, με αίτηση της Ελλάδας.

Ωστόσο, το Δικαστήριο, κατόπιν προσφυγής της Δανίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας, ακύρωσε την καταχώριση αυτή το 1999, με την αιτιολογία, μεταξύ άλλων, ότι η Επιτροπή δεν είχε λάβει υπόψη της το γεγονός ότι η ονομασία αυτή χρησιμοποιείτο από πολλού χρόνου σε ορισμένα κράτη μέλη πλην της Ελλάδας.

Σημειώνεται ότι για να προστατεύεται ως ΠΟΠ, μια παραδοσιακή ονομασία όπως η ”φέτα”, η οποία δεν αποτελεί όνομα μιας περιοχής, ενός τόπου ή μιας χώρας, πρέπει να περιγράφει ένα γεωργικό προϊόν ή τρόφιμο που κατάγεται από ένα οριοθετημένο γεωγραφικό περιβάλλον, το οποίο περιλαμβάνει ιδιαίτερους φυσικούς και ανθρώπινους παράγοντες και είναι ικανό να προσδώσεισ’ αυτό το γεωργικό προϊόν ή τρόφιμο τα ειδικά χαρακτηριστικά του.

Η γεωγραφική ζώνη την οποία οριοθετεί η ελληνική νομοθεσία περιλαμβάνει αποκλειστικά το έδαφος της ηπειρωτικής Ελλάδας και τον Νομό Λέσβου.

Με την απόφασή του το Δικαστήριο έκρινε ότι η εκτατική βοσκή και η διαχείμαση, οι οποίες αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους της εκτροφής προβατίνων και αιγών που χρησιμοποιούνται για την προμήθεια της πρώτης ύλης του τυριού ”φέτα”, αποτελούν καρπό μιας πατρογονικής παράδοσης που επιτρέπει την προσαρμογή στις κλιματικές μεταβολές και στις συνέπειές τους στη διαθέσιμη βλάστηση.

Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη αυτόχθονων φυλών αιγοπροβάτων μικρού μεγέθους, πολύ λιτοδίαιτων και ανθεκτικών, που μπορούν να επιζήσουν σε ένα ελάχιστα γενναιόδωρο από ποσοτικής απόψεως περιβάλλον το οποίο, ωστόσο, είναι ποιοτικά προικισμένο με μια άκρως διαφοροποιημένη ειδική χλωρίδα που χαρίζει στο τελικό προϊόν ιδιαίτερο άρωμα και γεύση.

Η όσμωση μεταξύ των προαναφερόμενων φυσικών παραγόντων και των ειδικών ανθρώπινων παραγόντων, ιδιαίτερα η παραδοσιακή μέθοδος παρασκευής που απαιτεί οπωσδήποτε στράγγισμα_χωρίς πίεση, χάρισε στο τυρί φέτα εξαιρετική διεθνή φήμη, αναφέρει ακόμη το Δικαστήριο στην απόφασή του.

Σύμφωνα με το Δικαστήριο, παρά το γεγονός ότι η παραγωγή φέτας σε άλλα κράτη μέλη πλην της Ελλάδας είναι σχετικά σημαντική και έχει διαρκέσει επί ικανό χρονικό διάστημα (στη Γαλλία από το 1931, στη Δανία από τη δεκαετία του 1930 και στη Γερμανία από το 1972), η παραγωγή φέτας εξακολουθεί να είναι συγκεντρωμένη στην Ελλάδα, η οποία αντιπροσωπεύει το 85 % της κοινοτικής ετήσιας κατανάλωσης κατ’ άτομο.

Η πλειονότητα των καταναλωτών στην Ελλάδα θεωρεί ότι ονομασία ”φέτα” έχει γεωγραφική σημασία και δεν είναι κοινή. Στα άλλα κράτη μέλη, η φέτα διατίθεται συνήθως στο εμπόριο με ετικέτες που παραπέμπουν στις ελληνικές πολιτιστικές παραδόσεις και στον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι, οι καταναλωτές στα κράτη μέλη αυτά αντιλαμβάνονται τη φέτα ως τυρί συνδεόμενο με την Ελλάδα, ακόμα και αν, στην πραγματικότητα, έχει παραχθεί σε άλλο κράτος μέλος.

Όσον αφορά τη Δανία, το Δικαστήριο διαπιστώνει, τέλος, ότι η σχετική δανική νομοθετική ρύθμιση αναφέρεται όχι στη ”φέτα” αλλά στη ”δανική φέτα”, πράγμα που υποδηλώνει ότι, στη Δανία, η ονομασία ”φέτα” χωρίς επιθετικό προσδιορισμό έχει διατηρήσει την ελληνική σημασία της.