Γιατί «σκοτώνει» πολιτικές καριέρες η Νότια Αμερική

Υπάρχει ένα καταγεγραμμένο ιστορικό δυνατότητας τερματισμού πολιτικών σταδιοδρομιών στη Λατινική Αμερική, που έρχεται στο προσκήνιο μετά την αποπομπή Ρούσεφ.

Στη δεκαετία του 1990 και του 2000, 15 πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής είχαν εκδιωχθεί από την άσκηση εξουσίας πριν από τη λήξη της θητείας τους, με τους μισούς από αυτούς να αντιμετωπίζουν διαδικασίες απομάκρυνσης από το Κογκρέσο σε συνδυασμό με μαζικές διαδηλώσεις και τους άλλους μισούς να παραιτούνται απλώς τη στιγμή που ήρθαν αντιμέτωποι με αποφασισμένους διαδηλωτές.

Η διαφθορά και τα άλλα σκάνδαλα διαδραμάτισαν κάποιον ρόλο σε όλες σχεδόν τις καταγγελίες, ενώ οι ανεπιθύμητες οικονομικές πολιτικές συνέβαλαν στον περιορισμό της λαϊκής υποστήριξης.

Αυτά τα γεγονότα παραβίασαν τις φυσιολογικές προσδοκίες ότι οι πρόεδροι εκλέγονται σε θητείες ορισμένου χρόνου, ενώ ο λαός σε ολόκληρη την περιοχή έμαθε πως η συνεχής έκφραση εναντίωσης μέσω διαδηλώσεων μπορεί να αλλάξει γρήγορα το πολιτικό μέλλον των ισχυρών εθνικών τους στελεχών.

Ακόμα κι έτσι, οι απομακρύνσεις αυτές σχεδόν στο σύνολό τους οδήγησαν στη συνέχιση της δημοκρατικής διακυβέρνησης -αντιπρόεδροι κι άλλοι που βρίσκονταν στη συνταγματική σειρά διαδοχής διατέλεσαν ως αντικαταστάτες. Η δημοκρατία είναι ζωντανή και ακμάζουσα στη Λατινική Αμερική, ακόμη και αν οι μέθοδοι αλλαγής των κυβερνήσεων είναι κάποιες φορές ανορθόδοξες.

Αυτές οι περιφερειακές εμπειρίες παρέχουν ένα ευρύτερο πλαίσιο για την εξέταση του τι συμβαίνει στη Βραζιλία. Αρχικά, όλοι σχεδόν οι πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής, που απομακρύνθηκαν με επιτυχία, είχαν εμπλακεί προσωπικά σε ζητήματα διαφθοράς ή σε άλλα σκάνδαλα.

Πηγή: Premium.paratiritis.gr