Η κυβέρνηση της Καταλονίας έκανε χθες ένα ακόμα βήμα προς την ανεξαρτησία, αν και επέλεξε να την κρατήσει σε… αναστολή, επιδιώκοντας διάλογο με τη Μαδρίτη. Και παρά το γεγονός ότι πολλοί υποστηρικτές της ανεξαρτησίας έχουν διάφορους ενδοιασμούς σχετικά με τη δυνατότητα υλοποίησής της, εν τούτοις ατενίζουν με αισιοδοξία το μέλλον.

Και γιατί όχι; Τα οικονομικά δεδομένα της νέας χώρας φαίνονται να τους δικαιώνουν.

Μια ανεξάρτητη Καταλονία θα είναι όσον αφορά στον πληθυσμό της το 16ο κράτος της Ευρώπης (7,5 εκατομμύρια), το 6ο μικρότερο όσον αφορά στο μέγεθος- και ένα από τα πιο πλούσια.

Από τις δέκα πιο πλούσιες χώρες της ΕΕ, οι έξι είναι μικρές όσον αφορά στον πληθυσμό. Σύμφωνα με το ΔΝΤ, τα 8 πιο πλούσια κράτη του κόσμου όσον αφορά στο ΑΕΠ έχουν λιγότερους από 8 εκατομμύρια κατοίκους. Επιπλέον τα πιο μικρά κράτη είναι και τα πιο ανταγωνιστικά.

Η Ελβετία είναι το πιο ανταγωνιστικό κράτος στον κόσμο, η Φινλανδία στη θέση 4, η Ολλανδία στην θέση 8 και η Σουηδία στη θέση 10.

Σύμφωνα με το World Competitiveness Center που εδρεύει στην Ελβετία, «η καταλανική οικονομία βρίσκεται στη θέση 38 μεταξύ των 61 πιο ανταγωνιστικών χωρών του κόσμου». Επίσης, σύμφωνα με τον ίδιο οργανισμό, «το ΑΕΠ της Καταλονίας είναι 15,3% μεγαλύτερο από τον μέσο όρο των 28 χωρών που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ενωση».

Αν η Ελλάδα αποτελεί μέλος της ΕΕ, είναι πολύ δύσκολο να δει κανείς σε ποια βάση -οικονομική τουλάχιστον-δεν θα γίνει μέλος η Καταλονία. Φυσικά στην προκειμένη περίπτωση τα οικονομικά παίζουν τον μικρότερο ρόλο, καθώς οι Βρυξέλλες έχουν δηλώσει ότι πιθανή ανεξαρτητοποίηση θέτει την Καταλονία εκτός ΕΕ.

Πάντως οι ίδιοι οι οπαδοί της ανεξαρτησίας δεν φαίνεται να δείχνουν ιδιαίτερη ανησυχία για το αν θα τους δεχθεί η ΕΕ . «Το να μείνουμε έξω από την ΕΕ δεν είναι και το τέλος του κόσμου» δηλώνει ο Jordi Pairo, μέλος της γραμματείας του κοινοβουλίου της χώρας.

«Υπάρχουν πολλές χώρες της Ευρώπης που δεν αποτελούν μέρος της ΕΕ όπως η Ανδόρα. Επιπλέον έχουν το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και χρησιμοποιούν το ευρώ. Το βέβαιο είναι ότι πάντοτε έχουν το δικαίωμα της υπογραφής διμερών συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και να εγκαινιάσουν, αν το επιθυμούν, τη διαδικασία της ενσωμάτωσής τους».

Αναμφίβολα, μία από τις πιο ελκυστικές προτάσεις του νέου Συντάγματος που προτείνουν οι οπαδοί της ανεξαρτησίας είναι η εισαγωγή των δημοψηφισμάτων ως θεσμικού παράγοντα λήψης αποφάσεων. Το μέτρο αυτό, όπως συνηθίζουν να λένε, «στοχεύει να μεταφέρει εξουσίες από τα χέρια των επαγγελματιών της πολιτικής  στα χέρια του λαού».

Από την πλευρά του, ο Peiro δηλώνει ότι αυτό που είναι πιο σημαντικό «είναι η βούληση  για αλλαγή που έχουν οι πολίτες, οι οποίοι από το 2012 ζητούν μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων». Σύμφωνα με τον Καταλανό βουλευτή, η έμπνευση για αυτό το μέτρο προέρχεται από την Ελβετία, όπου τα δημοψηφίσματα χρησιμοποιούνται για τη λήψη αποφάσεων που αφορούν όλο τον λαό.

«Ο λαός ζητά πιο πρωταγωνιστικό ρόλο», αναφέρει ο Peiro, «και πρέπει να δημιουργήσουμε μηχανισμούς που θα διευρύνουν τη λαϊκή συμμετοχή. Π.χ. θέλουμε υψηλότερες συντάξεις; Ωραία, αυτό θα το αποφασίζουμε σε δημοψήφισμα. Ομως φυσικά θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη μας την πραγματικότητα από πού θα βρούμε τα λεφτά.

Θα ανεβάσουμε τους φόρους; Θα αυξήσουμε τον ΦΠΑ; H Eλβετία αποφάσισε να μειώσει με δημοψήφισμα τον ΦΠΑ και εμείς θα πρέπει να μάθουμε να εκμεταλλευόμαστε αυτή την ελαστικότητα των σύγχρονων καθεστώτων. Προσπαθούν να μας πουλήσουν την ιδέα ότι η κοινωνία δεν έχει ωριμάσει για να λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις, όμως έχει!».