Στην αρχαία Ρώμη, οι πατρίκιοι ήταν, ως γνωστόν, η προνομιούχα τάξη και κατείχαν όλα τα αξιώματα. Από την άλλη πλευρά, οι πληβείοι ήταν ο απλός κόσμος χωρίς αριστοκρατική καταγωγή και ήταν η μεγάλη πλειοψηφία. Χρειάσθηκαν αγώνες αιώνων για να αποκτήσουν πολιτικά δικαιώματα.
Στη σημερινή εποχή, ο διαχωρισμός του πληθυσμού σε πατρίκιους και πληβείους με τους κανόνες της Αρχαίας Ρώμης δεν ισχύει σε δημοκρατικές χώρες.
Oμως, στην Ελλάδα, συνεχίζουμε να γινόμαστε μάρτυρες ενός φαινομένου που έχει τις ρίζες του στην ίδρυση του νεοελληνικού (πελατειακού) κράτους. Με δεδομένο ότι οι πόροι που μπορεί να διανείμει η εκάστοτε κυβέρνηση είναι περιορισμένοι, οι πολυπληθείς οργανωμένες επαγγελματικές ομάδες τυγχάνουν καλύτερης μεταχείρισης γιατί έχουν περισσότερες ψήφους.
Είναι εύλογο να ανακοινώσει μέτρα, έστω αποσπασματικά, υπέρ των οικογενειών και των παιδιών από την στιγμή που το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα της Ελλάδας είναι το δημογραφικό. Η γήρανση του πληθυσμού υπονομεύει το διανεμητικό συνταξιοδοτικό σύστημα και τα δημοσιονομικά της ήδη υπερχρεωμένης Ελλάδας. Καλύτερο λοιπόν το κάτι από το τίποτα.
Ομως, άλλα μέτρα είναι εξόφθαλμα ψηφοθηρικά. Η στήλη είχε υποστηρίξει στο παρελθόν ότι η πολιτεία θα έπρεπε να καταργήσει τον φόρο εισοδήματος για τους κάπου 500 χιλ. αγρότες. Ο λόγος ήταν απλός. Το ποσό που εισέπραττε συνολικά δεν ξεπερνούσε τα 50-60 εκ. ευρώ. Ποιoς ο λόγος να λες ότι φορολογείς μια επαγγελματική ομάδα όταν εισπράττεις ψίχουλα. Φυσικά, πολιτικά θα εκτίθετο σε άλλες ομάδες .
Η κυβέρνηση επέλεξε κάτι ενδιάμεσο και αρκετά έξυπνο. Μηδενικό φόρο για εισοδήματα έως 20 χιλ. ευρώ τον χρόνο που αντιστοιχούν στο 56% των συνολικών εσόδων όπως διευκρίνισε. Μ’ αυτό τον τρόπο θα πληρώνουν χαμηλότερο φόρο κι όσοι κατ’ επάγγελμα αγρότες δηλώνουν περισσότερα. Προφανώς, ότι σημαντικό μέρος του αγροτικού τομέα στηρίζεται στα γυάλινα πόδια των κοινοτικών και εθνικών επιδοτήσεων και του “μαύρου” χρήματος δεν ενοχλεί κανένα.
Ακόμη κι η αύξηση της φορολόγησης των αμοιβών των μελών των ΔΣ των εταιρειών από κέρδη που ανεβαίνει στο 15% από 5% για ποσά άνω των 60 χιλ. ευρώ ακούγεται περίεργα όταν κάποιος με εισόδημα 20.000-30.000 ευρώ από μισθωτή εργασία μπορεί πληρώνει περισσότερα σε φόρο.
Τι να πει ο μισθωτός των πόλεων ο οποίος πληρώνει πολύ περισσότερα για στέγαση, διατροφή και φόρο εισοδήματος όταν ακούει για όλα αυτά τα αφορολόγητα ποσά;
Ολα αυτά συμβαίνουν γιατί δεν υπάρχουν κοινοί κανόνες φορολόγησης για όλους με ελάχιστες, στοχευμένες εξαιρέσεις π.χ. για το δημογραφικό. Τα εισοδήματα από κάθε πηγή θα έπρεπε να μπαίνουν κανονικά στη φορολογική κλίμακα, η οποία θα έπρεπε να τιμαριθμοποιηθεί και να «ελαφρύνει», κατά την κοινή λογική.
Ομως, αυτό δεν μπορεί να συμβεί σ’ ένα πελατειακό κράτος που πολλοί επικρίνουν αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει όταν παίρνει την εξουσία λόγω των ψήφων. Καταλήγουμε λοιπόν σε πατρίκιους και πληβείους λόγω άμεσης φορολογίας.
Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.