Η εκδίκηση των οικονομολόγων!

Η οικονομία για τα χρηματιστήρια είναι σαν το πεπρωμένο: φυγείν αδύνατον. Η πρόσφατη πίεση των αγορών, γράφει ο Αντ. Κεφαλάς, το υπενθύμισε βιαίως σε αναλυτές, χρηματιστές, τραπεζίτες, αλλά και επενδυτές…

Δημοσιεύθηκε: 19 Μαΐου 2006 - 08:09

του Αντώνη Κεφαλά

Για καιρό το λόμπι των χρηματιστών αγνοούσε -μέχρι περιφρόνησης- αυτό των οικονομολόγων. Μήπως, όμως, ήρθε η στιγμή της εκδίκησης; Εξάλλου, μία γαλλική θυμόσοφη ρήση λέγει ότι ”η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο”. Το πετρέλαιο έφτασε σήμερα στα επίπεδα πραγματικών τιμών που ήταν το 1980. Αυτή η τρελή κούρσα μέσα σε 18 μήνες (με τη μεγαλύτερη αύξηση να σημειώνεται τους τελευταίους έξι) δεν μπορούσε να μην επηρεάσει την πραγματική οικονομία.

Τυφλωμένος από τη λάμψη των λογιστικών παιγνιδιών τους και το πέπλο του χρήματος, ο λεγόμενος ”νεογιάπης” ξέχασε ότι αυτή η αποδέσμευση της παραγωγής από τον χρηματοπιστωτικό τομέα δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον, καταργώντας αδήριτους νόμους της οικονομίας.

Μέσα στον καμβά αυτόν μπαίνουν τώρα και οι τράπεζες - οι κεντρικές τράπεζες. Στην Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) του κ. Τρισέ είναι επιφορτισμένη να ελέγχει τον πληθωρισμό. Η ανάπτυξη δεν την ενδιαφέρει - το θέμα αυτό δεν περιλαμβάνεται στους όρους εντολής της. Στις ΗΠΑ το Federal Reserve System ασχολείται και με την ανάπτυξη και με τον πληθωρισμό.

Ο πολύς κ. Alan Greenspan είχε καταφέρει να κρατά μία ισορροπία ανάμεσα στα δύο, κυρίως με το κύρος του και τις συχνά ”σιβυλλικές” ανακοινώσεις του, στις οποίες οι αγορές ”διέκριναν” μία σαφήνεια, η οποία πάντως δεν υπήρχε. Αλλά αυτά τα καλά έχει η φήμη.

Τώρα, όμως, ο κ. Μπεν Μπερνάνκε δεν χαίρει της ίδιας εκτίμησης με τον προκάτοχό του. Ακαδημαϊκό οικονομολόγο τον χαρακτηρίζουν -ίσως άδικα- και όλοι τον περιμένουν στη γωνία, για να δουν πού, πότε και πώς θα σκοντάψει.

Μέχρι τότε κανείς δεν θα τείνει προς αυτόν χείρα βοηθείας. Οι αγορές παραμένουν έτσι νευρικές, καθώς διαβλέπουν αποφασιστικότητα από την πλευρά της ΕΚΤ να ελέγξει τον πληθωρισμό με αυστηρό τρόπο και αβεβαιότητα στις ΗΠΑ, αφού η ”αξία” του κ. Μπερνάνκε δεν έχει δοκιμαστεί και αποδειχθεί.

Δεδομένη θεωρείται πλέον η άνοδος των επιτοκίων. Δεδομένη και η αρνητική επίδραση στην αγορά στεγαστικών δανείων, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου η αναχρηματοδότηση με βάση τα σταδιακά χαμηλότερα επιτόκια ”έθρεψε” τα εισοδήματα των καταναλωτών. Τώρα, η πορεία γίνεται και πάλι ανηφορική και το διαθέσιμο εισόδημα θα μειώνεται.

Δεδομένο θεωρείται επίσης ότι οι αναδιαρθρώσεις των επιχειρήσεων με στόχο τη μείωση του κόστους φτάνουν στα κοινωνικά αποδεκτά και οικονομικά εφικτά όρια, ότι η κρυφή άνοδος της παραγωγικότητας έχει ουσιαστικά εξαντληθεί και ότι οι περαιτέρω βελτιώσεις δεν θα είναι -άμεσα τουλάχιστον- ιδιαίτερα σημαντικές.

Μπορεί το ρίσκο να είχε υποβαθμιστεί μέσα στο κλίμα της άκρατης ευφορίας που επικράτησε. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι εξαφανίστηκε. Και όταν το κλίμα αλλάζει, η μεταστροφή του κεφαλαιούχου είναι άμεση και ραγδαία: η αναζήτηση κέρδους μετατρέπεται σε προσπάθεια διαφύλαξης του κεφαλαίου και αποτροπής ζημιών. Από εκεί και πέρα η κατηφόρα είναι, επίσης, δεδομένη.

Για μία ακόμη φορά θα το πούμε: ”Cave emptor!”: ”Αγοραστή πρόσεχε!”.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.