Αντ. Κεφαλάς: Τελικά, μείναμε από λάστιχο...

Οι σχολιαστές της πολιτικής ζωής διαφωνούν για το αν οι μεταρρυθμίσεις στην κοινωνία και την οικονομία μπήκαν στο ψυγείο ή στην… κατάψυξη. Δυστυχώς, συμφωνούν στο ότι δεν ήταν μεθοδικές και τολμηρές, γράφει ο Αντώνης Κεφαλάς

Δημοσιεύθηκε: 19 Ιουλίου 2006 - 00:31

Αντ. Κεφαλάς: Τελικά, μείναμε από λάστιχο...

του Αντώνη Κεφαλά

Η ανάπτυξη της οικονομίας τρέχει σε ετήσια βάση με ρυθμό 4,1%. Στη ζώνη του ευρώ μάς ξεπερνούν μόνο η Ιρλανδία, με ρυθμό 4,8%, και το Λουξεμβούργο, που έφτασε το 5,7%, αλλά αυτό δεν... μετρά. Έχουμε κάθε λόγο, λοιπόν, να είμαστε ευχαριστημένοι.

Δυστυχώς, οι αριθμοί αυτοί, που αναφέρονται στο σύνολο της οικονομίας, δεν αποδίδουν την καθημερινή οικονομική αλήθεια, που αναφέρεται, μεταξύ άλλων:

• Στα ακριβά αγαθά και τις ακόμη ακριβότερες υπηρεσίες, που δεν συμπεριλαμβάνονται στον επίσημο δείκτη τιμών καταναλωτή - δηλαδή δεν συνυπολογίζονται και δεν επηρεάζουν έτσι τον πληθωρισμό.

• Στα χαμηλά εισοδήματα, που δεν επαρκούν ούτε για μία απόλυτα μετρημένη και ελάχιστα αξιοπρεπή διαβίωση.

• Στη συνολική ανεργία του 10%, που με τη σειρά της κρύβει ότι το 1/5 και ίσως το 1/4 των νέων μας, ηλικίας 18-19 ετών, δεν έχει δουλειά. Όπως κρύβει, επίσης, και την κοινωνική αναλγησία της ανεργίας, που φτάνει μέχρι το 35% για τις γυναίκες.

Η κυβέρνηση, έμμεσα με λόγια, αλλά άμεσα με την απόλυτη σαφήνεια που απορρέει από τις πράξεις της, έχει βάλει το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων στο ψυγείο. Κατά μερικούς κυνικούς -ή και ρεαλιστές- παρατηρητές της πολιτικής ζωής το πρόγραμμα δεν έχει μπει στην ψύξη, αλλά στην... κατάψυξη!

Πολιτικοί παράγοντες -διάβαζε κομματικοί- υπαγόρευσαν αυτή την απόφαση. Και, βέβαια, οι συνήγοροί της δικαιώθηκαν. Μόλις πέρασε στην κοινωνία το μη μεταρρυθμιστικό μήνυμα τα γκάλοπ βελτιώθηκαν σημαντικά για την κυβέρνηση.

Στους πανηγυρισμούς των σκληροπυρηνικών ης Νέας Δημοκρατίας η μικρή μπάντα των μεταρρυθμιστών προτάσσει την παρηγοριά της προοπτικής πως οι μεταρρυθμίσεις θα ξεκινήσουν με τη νέα τετραετία. Οψόμεθα...

Δύο από τα βασικά ερωτήματα που προκύπτουν είναι τα εξής: πρώτον, έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε; Και, δεύτερον, για ποιες μεταρρυθμίσεις μιλάμε;

1. Μην κάνεις σήμερα αυτό που μπορείς να κάνεις αύριο!

Η φράση αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να περιγράφει την τακτική της Νέας Δημοκρατίας στα δύο και κάτι χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία. Και θα μπορούσε να συμπληρωθεί με μία ακόμη φράση: ”Μην κάνεις τίποτα περισσότερο από το ελάχιστο”.

Οι ίδιοι κυνικοί - ρεαλιστές πολιτικοί παρατηρητές προσθέτουν και μία τρίτη, απόλυτα αντιπροσωπευτική της πορείας της Νέας Δημοκρατίας, όπως υποστηρίζουν: ”Άσε τους άλλους να εμφανίζονται κακοί και μη βγάζεις εσύ τα κάστανα από τη φωτιά”.

Έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε δύο επιπλέον χρόνια; Ο 21ος αιώνας ξεκίνησε άσχημα και θα πήγαινε ακόμη χειρότερα αν δεν ήταν τα έργα κοσμογονίας που έγιναν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μας έδωσαν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, βελτίωσαν σε μεγάλο βαθμό τις υποδομές μας -αρκετές τουλάχιστον, αλλά σαφώς όχι όλες- και δημιούργησαν και ένα κλίμα αισιοδοξίας.

Δυστυχώς, όμως, έγιναν με τεράστια καθυστέρηση, κόστισαν πολύ περισσότερο από την αντικειμενική αξία τους και ο πλούτος που ενέχει η διαδικασία κατασκευής και λειτουργίας ωφέλησε και ωφελεί μικρή ομάδα ατόμων και επιχειρήσεων. Οι λίγοι χόρτασαν με τα λεφτά και οι πολλοί με την αίγλη και τη ματαιοδοξία. Πολυτέλεια χρόνου δεν υπάρχει, λοιπόν.

2. Ποιες μεταρρυθμίσεις;

Η ερώτηση αυτή πάει στην καρδιά του προβλήματος. Τα επιτεύγματα της κυβέρνησης μετρώνται στα δάχτυλα και οι μεγάλες πληγές παραμένουν ανοιχτές και αιμορραγούν, όμως. Πρώτη και καλύτερη η γραφειοκρατία, που εξακολουθεί να ταλαιπωρεί όλους σχεδόν τους Έλληνες - παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Προκόπη Παυλόπουλου.

Ακολουθεί -δεν είναι δεύτερη- η διαφθορά. Το θέμα δεν είναι οι λίγοι επιχειρηματίες που τα... τρώνε όλα, αλλά οι πολλοί μικροί -στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα- που νοθεύουν προϊόντα, που χρηματίζονται, που φροντίζουν τους ημέτερους εις βάρος των αντικειμενικά καλύτερων.

Είναι το φορολογικό σύστημα που με τη συμπεριφορά του καθιστά τη φοροδιαφυγή και τη φοροαποφυγή αναπόφευκτα σπορ. Είναι η τεράστια πληγή των ΔΕΚΟ και των ελλειμμάτων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι η παιδεία. Είναι ο αθλητισμός.

Και είναι τα δημόσια προγράμματα μετεκπαίδευσης των ανέργων, που μόνο μετεκπαίδευση δεν προσφέρουν. Είναι τα κοινοτικά κονδύλια που κατασπαταλώνται από ακαδημαϊκούς, λαμόγια - επιχειρηματίες, συνδικαλιστές, δημοσίους υπαλλήλους, αγρότες.

Για μία ακόμη φορά αφήνουμε τα προβλήματα να χρονίζουν και να γιγαντώνονται, σε βαθμό που έρχονται σε άμεση αντίθεση με τα κοινοτικά δεδομένα, οπότε εύκολα επικαλούμεθα τότε το άλλοθι: δεν φταίμε εμείς. Μας υποχρεώνουν οι Βρυξέλλες. Αυτή κι αν είναι μία καινοτόμος μέθοδος... εκσυγχρονισμού.

Δύο φορές κρίμα για το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, λοιπόν. Μία φορά επειδή άργησε να ξεκινήσει, και μόλις ξεκίνησε... έμεινε από λάστιχο. Και μία δεύτερη διότι δεν ήταν ποτέ ούτε μεθοδευμένο ούτε τολμηρό.

* Εκτενές απόσπασμα από την εφημερίδα ”ΜΕΤΟΧΟΣ”, φύλλο 434 (14-18 Ιουλίου)

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.