Ο εξευτελισμός των δημόσιων οικονομικών

Οι συνεχείς αναθεωρήσεις των δημοσιονομικών μεγεθών δείχνουν ότι τα στοιχεία που χρησιμοποιεί η εκάστοτε κυβέρνηση είναι αφερέγγυα και ότι δεν πρέπει να αναμένουμε κάτι ουσιαστικό στο μέτωπο αυτό. Μόνη επιλογή πλέον, η επικέντρωση στη μείωση του δημόσιου χρέους, γράφει ο Αντώνης Κεφαλάς.

Δημοσιεύθηκε: 2 Νοεμβρίου 2006 - 16:07

του Αντώνη Κεφαλά

Οι πρόσφατες ανακοινώσεις της Eurostat σχετικά με τα δημοσιονομικά μεγέθη της Ελλάδας δείχνουν με απόλυτη σαφήνεια ότι η δημοσιονομική εικόνα την οποία προβάλλει κάθε κυβέρνηση είναι απόλυτα αφερέγγυα και, πάντως, δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως βάση για τον σχεδιασμό οικονομικής πολιτικής.

Στην πράξη αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τα πλέον σύγχρονα κόλπα της δημιουργικής λογιστικής για να παρουσιάσουν μια εξωραϊσμένη εικόνα τόσο στον πολίτη όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), προκειμένου να αποφύγουν την επέμβασή της και την επιβολή της διαδικασίας της επιτήρησης. Από εκεί και πέρα απλώς προσπαθούν αφενός να μην αποκαλυφθούν, αφετέρου να διαχειριστούν την κρίση με έναν συνεχώς επεκτεινόμενο δανεισμό.

Η ανακοίνωση της Eurostat επισημαίνει ότι η διαδικασία αναθεώρησης των ελληνικών στατιστικών στοιχείων δεν έχει τελειώσει. Η αναφορά δεν γίνεται απλώς για την κατά 25% αύξηση του ΑΕΠ που θέλει να κάνει η παρούσα κυβέρνηση. Αφορά επίσης στις εκδόσεις από την κυβέρνηση ομολόγων έναντι χρεών, στην πώληση ή μεταβίβαση μη διασφαλισμένων χρεών προς την κυβέρνηση, στις πληρωμές που κάνει η κυβέρνηση για υποχρεώσεις συντάξεων τις οποίες αναλαμβάνει και στην καταγραφή των αμυντικών δαπανών. Επιπλέον, η Eurostat δεν έχει καν εξετάσει τα χρέη των νοσοκομείων και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τη μορφή του ενδοκυβερνητικού χρέους.

Η προοπτική είναι ότι τα μεγέθη θα αναθεωρηθούν και πάλι - και πάντως προς το χειρότερο. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να διαφωνεί με την απογραφή διότι πιάστηκε ”να κλέβει οπώρας” και μπορεί να καλύπτεται με την επίφαση ότι η απογραφή εξέθεσε τη χώρα διεθνώς και την κατέστησε αναξιόπιστη. Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να επαίρεται ότι έκανε το καθήκον της - και παράλληλα διευκόλυνε εαυτόν ως προς την αθέτηση ή την καθυστέρηση στην εκπλήρωση των υποσχέσεών της. Εξάλλου, η λογική του ”ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος” τελικά κάπου περνά και, επιπλέον, αποτελεί και προσωπικό άλλοθι για τις όποιες προσωπικές ή συλλογικές ενοχές.

Σημασία, όμως, έχει το γεγονός ότι τελικά η όλη δημοσιονομική διαδικασία έχει εξευτελιστεί σε απόλυτο βαθμό. Διότι, όπως θα θέσει το απλό ερώτημα κάθε μέσος Έλληνας που δεν γνωρίζει και δεν καλοκαταλαβαίνει την ομιχλώδη λογική της οικονομικής επιστήμης, τι διαφορά έχει κάνει τώρα το γεγονός ότι ο Παπαντωνίου και ο Χριστοδουλάκης του ΠΑΣΟΚ μας έλεγαν ότι το 2004 το έλλειμμα ήταν 1,2% του ΑΕΠ και τώρα ο Αλογοσκούφης της Νέας Δημοκρατίας μας λέει ότι είναι 7,4% και οι τεχνοκράτες των Βρυξελλών 7,8% του ΑΕΠ;

Αν παρακολουθήσει κάποιος την εξέλιξη των μεγεθών δεν μπορεί παρά να απορήσει για την ορθότητα της όποιας οικονομικής πολιτικής ακολουθήθηκε ή ακολουθείται σήμερα. Ο σχετικός πίνακας που παρατίθεται στη στήλη ”Συνοδευτικό υλικό” δίνει τις αναθεωρήσεις που έχουν γίνει με αρχή την Εισηγητική Έκθεση του κ. Νίκου Χριστοδουλάκη για τον προϋπολογισμό του 2004 και στη συνέχεια τις τρεις Εισηγητικές Εκθέσεις που έχει ετοιμάσει ο κ. Γιώργος Αλογοσκούφης, καθώς και την τελευταία παρέμβαση της Eurostat.

Οι αλλαγές είναι τερατώδεις. Για το 2004 μιλάμε για 11,15 δισ. ευρώ που... χάθηκαν πρώτα και μετά ανακαλύφθηκαν στη διαδρομή. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στον προϋπολογισμό του 2004 και στην τελική ετυμηγορία της Eurostat. Στο μεταξύ δανειζόμασταν -μέχρι να ανακαλύψουμε τι ακριβώς γίνεται- μολονότι αυτό δεν έχει καμία σημασία τελικά.

Οι όποιες κυβερνητικές επικλήσεις, της όποιας κυβέρνησης, για την ανάγκη δημοσιονομικής πειθαρχίας δεν μπορούν έτσι, πλέον, να πείσουν κανέναν Έλληνα. Τι κι αν το έλλειμμα είναι 1,2% του ΑΕΠ ή 7,8% του ΑΕΠ; Καμία διαφορά δεν κάνει στα μάτια του κοσμάκη. Αντίθετα: γνωρίζει ότι με το μεγαλύτερο έλλειμμα ήταν καλύτερα - είχε περισσότερα λεφτά στην τσέπη του. Τώρα, του λένε ότι... ”δεν κάνει”. Γιατί; Διότι έτσι λένε οι Βρυξέλλες. Σκασίλα του μεγάλη!

Επικοινωνιακά το παιχνίδι της δημοσιονομικής εξυγίανσης έχει χαθεί - ανεπιστρεπτί. Ο Έλληνας δεν θέλει πλέον να ακούσει ούτε για ελλείμματα, ούτε για Βρυξέλλες, ούτε για Eurostat. Οι κυβερνήσεις του φρόντισαν να κάψουν το χαρτί αυτό - που θα μπορούσε να αποτελέσει τον μπαλαντέρ του εκσυγχρονισμού, το άλλοθι για αλλαγές οι οποίες είναι, θεωρητικά και κατ’ επίφαση βέβαια, πολιτικά επώδυνες, δηλαδή κομματικά ζημιογόνες.

Όταν οι αναθεωρήσεις έχουν τέτοια έκταση και όταν ο μέσος Έλληνας δεν μπορεί να δει και να νιώσει τη διαφορά, τότε αυτή η ατραπός έχει κλείσει. Σημασία θα έχει πλέον να επικεντρωθούμε στο χρέος. Η δανειακή επιβάρυνση είναι εύκολα κατανοητή - καθημερινά φωνάζουμε για τον υπερδανεισμό των νοικοκυριών. Είναι το μόνο χαρτί που απέμεινε. Ας μην το κάψουμε.

(εκτεταμένο απόσπασμα από το φύλλο 449 της εφημερίδας ”ΜΕΤΟΧΟΣ & ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ”, 26-31/10/2006)

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.