Προβληματίζει η μακροοικονομία

Το αίσθημα των διεθνών αγορών παραμένει έντονα αρνητικό και οι λεγόμενοι contrarians (οι αντίθετοι, δηλαδή) είναι από μία εξαιρετικά μικρή μειοψηφία έως περίπου ανύπαρκτοι, επισημαίνει ο Αντώνης Κεφαλάς, σκιαγραφώντας, παράλληλα, τις δυστοκίες της ελληνικής αγοράς.

Δημοσιεύθηκε: 28 Σεπτεμβρίου 2002 - 14:44

του Αντώνη Κεφαλά *

Οι ”ταύροι” μπορεί να είχαν την τιμητική τους, αλλά θα ήταν μεγάλο λάθος να νομίσουμε ότι οι ”αρκούδες” νικήθηκαν και θα υποχωρήσουν. Το αίσθημα των διεθνών αγορών παραμένει έντονα αρνητικό και οι λεγόμενοι contrarians (οι αντίθετοι, δηλαδή) είναι από μία εξαιρετικά μικρή μειοψηφία έως περίπου ανύπαρκτοι.

Η προοπτική του πολέμου στο Ιράκ, η πολιτική αβεβαιότητα στη Γερμανία, η ολοένα και πιο σαφής τάση των ΗΠΑ αφενός μεν να αγνοούν το ΝΑΤΟ, αφετέρου δε να προχωρούν μονομερώς σε αποφάσεις και σε πράξεις, είναι όλοι παράγοντες που έχουν επιτείνει την οικονομική κρίση της περιόδου 2000-2002 και δημιουργούν την προοπτική πως και το 2003 -τουλάχιστον- θα είναι μία κακή χρονιά.

Για το χρηματιστήριο, αυτό που έχει σημασία, συνδέεται με τη γνώμη που διαμορφώνουν ξένοι επενδυτές, οι οποίοι και είναι απαραίτητοι για την όποια ανάκαμψη.

Η παρατήρηση που έχουμε κάνει ξανά, συνοψίζεται στην ακόλουθη λογική: με τη μείωση, λόγω των απωλειών στο ΧΑΑ, της ήδη ελλιπούς εγχώριας αποταμίευσης (ελλιπούς ως προς τη δυνατότητα των κεφαλαίων αυτών να χρηματοδοτήσουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και χαμηλή ανεργία), η ανάγκη να προσελκύσουμε ξένα κεφάλαια και για άμεσες επενδύσεις και για επενδύσεις χαρτοφυλακίου είναι πλέον απαραίτητη όσο ποτέ άλλοτε.

Οι ξένοι επενδυτές, όμως, θα έρθουν όταν θα έχουν σιγουρευτεί πως το μακροοικονομικό περιβάλλον είναι σταθερό. Αυτό έγινε το 1999, όπου -με κάποια βιασύνη, είναι η αλήθεια- μόνοι τους πείσθηκαν πως αυτό είχε συμβεί.

Η εικόνα σήμερα είναι κάπως διαφορετική. Οι μακροοικονομικές εξελίξεις στο θέμα του δημόσιου χρέους και του πληθωρισμού, σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία που δείξαμε ως προς τις μεθόδους μείωσης του χρέους και την πασιφανή αδυναμία μας να προωθήσουμε τις διαρθρωτικές αλλαγές που θα ανοίξουν τις αγορές τονώνοντας τον ανταγωνισμό, κάνουν τους ξένους όχι απλά διστακτικούς, αλλά να αποστρέφονται την Ελλάδα.

Στη βάση αυτή, η δική μας προοπτική μπορεί μεν να είναι ευνοϊκή ως προς ορισμένες βραχυχρόνιες εξελίξεις -όπως αυτή του ρυθμού ανάπτυξης, αλλά δεν θεωρούνται ευνοϊκές σε μεσοπρόθεσμη βάση ως προς την πραγματική σύγκλιση γενικά, και τον πληθωρισμό και τη μείωση του δημόσιου χρέους ειδικά.

Τα ξένα κεφάλαια θα μείνουν μακριά και η αναζήτηση δανείων θα κοστίσει.

Η πρόβλεψή μας είναι ότι:

1. Το spread των ελληνικών ομολόγων θα αυξηθεί, τουλάχιστον από την επόμενη χρονιά.

2. Ο δανεισμός των νοικοκυριών υποχρεωτικά θα μειωθεί.

3. Ο δανεισμός των εταιρειών θα στραφεί επίσης προς την έκδοση ομολόγων, αλλά το κόστος του θα αυξηθεί.

4. Ξένες επενδύσεις χαρτοφυλακίου, αν γίνουν, θα είναι περιστασιακές και ως προς την τιμή μίας μετοχής θα αντιλογίζονται με γρήγορες κινήσεις.

5. Άμεσες παραγωγικές επενδύσεις -το λεγόμενο greenfield investment- θα είναι περίπου ανύπαρκτες, εκτός κι αν έχουμε έναν δεύτερο γύρο φορολογικής μεταρρύθμισης, σε συνδυασμό με αποτελεσματικά μέτρα πάταξης της γραφειοκρατίας.

Αλλά στις σελίδες αυτές μιλάμε για την Ελλάδα -όχι για όνειρα θερινής νυκτός.

* Αναδημοσίευση από το κείμενο ανάλυσης του Αντώνη Κεφαλά στο φύλλο του ”Μετόχου”, που κυκλοφόρησε στις 27 Σεπτεμβρίου.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.