”Μαυραγορίτες” και… ”προστάτες”

Οταν ο ”μαυραγορίτης” στρέφεται ενάντια στον… προστάτη του, τα πράγματα γίνονται δύσκολα, αφού μια σχέση ”εμπιστοσύνης” και αμοιβαίου οφέλους κλονίζεται ανεπανόρθωτα. Πίσω από την ”κόντρα” για τα επιτόκια κρύβεται ο παρεμβατισμός του κράτους… σωτήρα και κράτους- πελάτη, αλλά και το έλλειμμα τραπεζικού ανταγωνισμού και ”ηγεσίας”.

Δημοσιεύθηκε: 14 Φεβρουαρίου 2003 - 15:17

του Γιώργου Παπανικολάου

Η κίνηση του υφυπουργού Οικονομίας, κ. Φλωρίδη, να χαρακτηρίσει ”μαυραγορίτικες πρακτικές” την απόφαση της Alpha Βank να αυξήσει τα επιτόκια στις χορηγήσεις προς ιδιώτες, δεν δείχνει μόνον το επίπεδο της πολιτικής μας ζωής.

Δείχνει επίσης και τον ”πανικό” των κυβερνώντων, καθώς τα χρονίζοντα προβλήματα των τραπεζών αποκαλύπτονται σταδιακά και χαλούν την ”εικονική” οικονομική πραγματικότητα που θέλει να παρουσιάζει η κυβέρνηση.

Μια κυβέρνηση που ανερυθρίαστα ”διαρρέει” ότι ”εμείς τους κάναμε τα χατίρια με την αποτίμηση των ακινήτων τους”, υπονοώντας ότι οι τραπεζίτες θα έπρεπε να είναι ”καλά παιδιά”.

Aυτό που κατέστη προφανές μέσα σε δύο ημέρες, είναι ότι όντως κάποια... αυτιά ”τραβήχτηκαν” από την πλευρά της πολιτικής εξουσίας.

Ενώ οι περισσότεροι τραπεζίτες άφηναν να εννοηθεί ότι θα ακολουθήσουν την Alpha, ξαφνικά ”ανέκρουσαν πρύμναν”. Βλέπετε η κρατική εξουσία μέσω των μεγάλων έργων, της διανομής των διαφόρων ”ΚΠΣ”, της διασποράς προμηθειών για τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και μέσω του τεράστιου όγκου που διακινεί ακόμη και στον χώρο της διαφήμισης (είναι γνωστό ότι η κρατική διαφήμιση είναι το μάννα που περιμένουν ακόμη και οι μεγαλύτερες διαφημιστικές εταιρίες), είναι μακράν ο μεγαλύτερος και ο καλύτερος πελάτης της εγχώριας, υποτίθεται, ”ιδιωτικής” οικονομίας.

Γιατί φοβήθηκε η κυβέρνηση την κίνηση της Alpha; Στο εξωτερικό ο ίδιος ο ανταγωνισμός θα έλυνε το πρόβλημα. Εδώ γιατί οι αρμόδιοι φοβήθηκαν ότι θα τεθεί σε κίνηση μια ”ολιγοπωλιακή διαδικασία”; Μήπως γιατί έτσι ακριβώς λειτουργεί το σύστημα υπό την αιγίδα του κράτους- πελάτη και... προστάτη;

Αυτό που ποτέ βεβαίως δεν θα έλεγε ο κ. Φλωρίδης, είτε διότι ενδεχομένως το αγνοεί είτε διότι δεν τον συμφέρει, είναι ότι οι ιδιωτικοί πυλώνες της αγοράς κινούνται ως ”μαυραγορίτες”, κυριολεκτικά υποχρεωμένοι, ως έναν βαθμό, από το κράτος-προστάτη τους!

Μέσα από τον τρέχοντα συσχετισμό... ”διαπλοκής” μεταξύ του κράτους και της σχεδόν κατ’ επίφασιν ιδιωτικής οικονομίας, ακόμη και οι πανίσχυροι τραπεζίτες είναι καταδικασμένοι να ζητούν... χατίρια ή να ενεργούν ”περίεργα”.

Το μεγάλο κοινό μυστικό το οποίο ουδείς αρμόδιος λέει ανοικτά στη μικρή μας ”κοινωνία”, είναι ότι για να πραγματοποιηθεί ο επόμενος ουσιαστικός γύρος συνενώσεων στο τραπεζικό σύστημα, για να βελτιωθεί η κατάσταση στις τράπεζες και να μειωθούν τα υψηλά κόστη, πρέπει να αλλάξει ριζικά το εργασιακό καθεστώς και να λυθεί το πρόβλημα των τραπεζικών Ταμείων. Να κλείσουν καταστήματα.

Ομελέτες χωρίς σπασμένα αβγά δεν γίνονται στο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που έχουμε επιλέξει.

Ωστόσο, ουδείς εκ των τραπεζιτών θέτει ανοικτά το θέμα, καθώς η Δαμόκλειος Σπάθη επικρέμεται τόσο από πλευράς συνδικαλιστών όσο και από πλευράς κυβέρνησης. Μιας κυβέρνησης που κυβερνά με γνώμονα το τρέχον πολιτικό κόστος.

Αγνοώντας ηθελημένα ότι ”το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον”. Στο κάτω κάτω τους γόρδιους δεσμούς μπορεί πάντα να τους λύσει μια... επόμενη κυβέρνηση.

Κι έτσι αρχίζουν οι παρενέργειες. Στη προκειμένη περίπτωση, αφού δεν πέφτει το κόστος εσωτερικά, πρέπει να αυξηθούν τα έσοδα. Οχι όμως από τις επιχειρήσεις που μπορεί να ”φύγουν” στον διεθνή ανταγωνισμό (οι καλές) ή να καταρρεύσουν (οι ...κακές) από το πρόσθετο βάρος των τόκων. Αλλά από τους ιδιώτες που δεν έχουν πολλές επιλογές εκτός του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

Ολα αυτά βεβαίως δεν αναιρούν τις ευθύνες των ίδιων των τραπεζών και των υψηλόβαθμων στελεχών τους. Μετά από δύο τουλάχιστον χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων ”έπλεαν” σε μια θάλασσα υπεραξιών και υπέρογκων χρηματιστηριακών εσόδων (και προμηθειών), αποδείχθηκαν ανίκανοι να προβλέψουν στοιχειωδώς την επερχόμενη κρίση και να προσαρμοστούν.

Τα τεράστια ποσά υποαξιών που πρόκειται να διαγράψουν, είτε άμεσα είτε ενόψει των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, το λειτουργικό τους κόστος απλά… επαυξάνει.

Οσο για το ”ανορθολογικό”, το ”εικονικό” της ελληνικής πραγματικότητας, ένα και μόνο γεγονός αρκεί για να το αποδείξει.

Η μεγάλη τράπεζα, η Αγροτική, που αντιμετωπίζει και τα σημαντικότερα προβλήματα, η εισηγμένη -τονίζω- τράπεζα με την οποία ουδείς επαγγελματίας της αγοράς ασχολείται, ήταν η πρώτη που δήλωσε σαφώς ότι δεν πρόκειται να αυξήσει τα επιτόκια. Μπράβο στην Αγροτική. Προφανώς εκεί έχουν άλλους τρόπους να λύνουν τα προβλήματα, είτε πρόκειται περί επάρκειας είτε περί φερεγγυότητας είτε περί αποτελεσματικότητας.

ΥΓ1: Ο κύκλος δεν θα κλείσει έτσι εύκολα. Το πρώτο κρούσμα ήταν η αντίδραση των τραπεζιτών στα περιβόητα ”λαϊκά ομόλογα”. Το δεύτερο μόλις συνέβη. Θα υπάρξουν και άλλα, σημαντικότερα, καθώς οι συνθήκες σήμερα στην Ελλάδα (και στην Ευρώπη) δεν αφήνουν περιθώρια για επανάληψη πρακτικών περασμένων δεκαετιών.

YΓ2: Και... χιουμοριστικό: Ακρως εντυπωσιακή η παρέμβαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού στο θέμα. Πώς δεν έστειλαν στην Αlpha Bank το... ΣΔΟΕ, να δικαιωθεί και ο Τράγκας που φωνάζει για ”πολιτική χρήση” των κρατικών υπηρεσιών!

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.