Μια καραμέλα για την αμηχανία ;

Η πρώτη χρηματιστηριακή κρίση της παγκοσμιοποίησης άφησε τους ανά τον κόσμο αναλυτές λίγο ως πολύ μετέωρους, να παλινδρομούν γύρω από το πότε υπάρχει και πότε δεν υπάρχει ”κρίση”, πότε η ”ανάκαμψη” κοντεύει και πότε απομακρύνεται. Οσο για... λόγια, αυτά περισσεύουν.

Δημοσιεύθηκε: 29 Ιουνίου 2002 - 16:01

Αρθρο Ειδικού Συνεργάτη*

Οι περισσότεροι εξ υμών ίσως έχετε ήδη βαρεθεί να ακούτε φράσεις όπως ”ύφεση” ”ανάκαμψη” ή ”κρίση”. Είναι όμως κατάλληλη η εποχή να χρησιμοποιεί κανείς ανάλογες εκφράσεις, χωρίς να κινδυνεύει να κατηγορηθεί για… αερολογία;

Για τα ελληνικά δεδομένα το πράγμα είναι (ή μάλλον, έγινε) απλό. Κάθε επενδυτής ονομάζει ”κρίση”την περίοδο κατά την οποία το χαρτοφυλάκιό του και το χαρτοφυλάκιο των οικείων του εμφανίζει σημαντικά κατώτερες αποδόσεις σε σχέση με τις παλαιότερες. Αλίμονο δε σε αυτόν που θα διαφωνήσει μαζί του. Δεν έχει ιδέα από μετοχές.

Για τις διεθνείς αγορές, από όπου τα σινιάλα είναι πιο βαρύγδουπα, το πράγμα είναι πιο περίπλοκο. Πανταχόθεν ακούγονται συγκεχυμένες, ευμετάβλητες και συχνά αντικρουόμενες απόψεις για την πορεία των χρηματιστηριακών (και μη) αγορών. ”Είμαστε σε κρίση”, ”βγαίνουμε από την κρίση”, ”καθυστερεί η ανάκαμψη” είναι μερικές από τις καθημερινές εκφράσεις – απαντήματα του μέσου επενδυτή, ο οποίος μάταια προσπαθεί να αφομοιώσει μια κοινή ”συντεταγμένη” άποψη. Που βασίζεται η εκάστοτε εκτίμηση των αναλυτών; Υπάρχουν τελικά δεξαμενές αξιόπιστων στοιχείων κι από όπου αντλούνται τα πορίσματα;

Σαθρό φαντάζει το επιχείρημα που υποστηρίζει ότι οι πεποιθήσεις των αναλυτών εδράζονται σε μακροοικονομικά δεδομένα, αφού πολλά και σημαντικά εξ αυτών, όπως επί παραδείγματι το αμερικανικό GDP του α΄ τριμήνου, ξεπερνιούνται ”ωσάν ατμός” στη διάρκεια μιας και μόνο συνεδρίασης, ενώ οι traders χαρακτηρίζουν και τις πλέον πρόσφατες ανακοινώσεις ως …”μπαγιάτικες”, 1 με 2 ώρες αφού ανακοινωθούν.

Και πως να μη συμβαίνει αυτό αφού εκτός ολίγων εξαιρέσεων, τα χρηματιστήρια φαίνεται να πειθαρχούν στο δόγμα ότι οι αγορές είναι που προεξοφλούν την πορεία των οικονομιών και άρα ”προηγούνται” και όχι το αντίθετο;

Μήπως υποστηρικτικά στοιχεία για τις ”ταμπέλες” των αναλυτών αποτελούν οι συγκρίσεις αποδοτικότητας των δεικτών; Μα οι ίδιοι οι αναλυτές σπεύδουν σε κάθε ευκαιρία να δηλώσουν ότι τα στοιχεία και οι αποδόσεις πρέπει να μελετώνται λαμβανομένων υπόψη των ”εξαιρετικών περιστάσεων”. Είτε αυτές λέγονται τρομοκρατικές επιθέσεις, είτε αύξηση της τιμής των καυσίμων, είτε πολιτική αναταραχή.

Παράγοντες της αμερικανικής αγοράς έχουν στο πρόσφατο παρελθόν ”ομολογήσει” ότι η εκπόνηση θετικών ή αρνητικών εκτιμήσεων για μια αγορά ή μια μετοχή, ενίοτε επηρεάζεται και από την ευρύτερη ”πολιτική” του οίκου για τον οποίο εργάζονται οι ”αναλυτές”.

Μοιάζει ίσως με το πεπαλαιωμένο οπτικό – διανοητικό σκαρίφημα του μισοάδειου ή του μισογεμάτου ποτηριού. Άλλωστε το έλεγε και ο Galbraith: ”Μιλώντας για την οικονομία, δεν χρειάζεται να έχεις συνέπεια, αλλά, κάθε φορά, δίκιο”!

Το πρώτο χρηματιστηριακό ”στραβοπάτημα” της παγκοσμιοποίησης δημιούργησε εκτός από φαινόμενα… ντόμινο και εμφανώς αμήχανους αναλυτές. Η πρωτόγνωρη συγκυρία εμφανίζει τους τελευταίους περισσότερο ως… μελλοντολόγους, παρά ως συντηρητικούς τεχνοκράτες που, με την τεχνική ανάλυση και την ιστορική επανάληψη ανά χείρας, προέβαιναν σε σχετικά ασφαλή συμπεράσματα (διότι παλαιόθεν είχαμε παταγώδεις προβλεπτικές αποτυχίες).

Ίσως τα άπειρα δεδομένα και η συνεπαγόμενη ασάφεια να είναι το τίμημα που καταβάλλεται για την ”κοινωνία της -συνεχούς και άμεσης-πληροφορίας”. Ένα τίμημα διόλου ευκαταφρόνητο που ήλθε να αντικαταστήσει τοις πράγμασι τις απόψεις - τυφλοσούρτες άλλων εποχών με… ακαδημαϊκή (τουτέστιν ενίοτε και ουδόλως… πρακτική) γνώση.

* Στα X-views δημοσιεύονται απόψεις στελεχών της αγοράς, που για ευνόητους λόγους θέλουν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.