Οι εκλογές και το νέο «στασίδι»

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Παρά την ανάκαμψη που εμφανίζουν τα ποσοστά της ΝΔ στην τελευταία δημοσκόπηση της Marc (32,2%), γεγονός παραμένει, πρώτον, ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να τελεί υπό αποδοκιμασία, δεδομένης της απόστασης που χωρίζει τα σημερινά δημοσκοπικά ευρήματα από το ποσοστό που κατέγραψε η ΝΔ στις τελευταίες εθνικές εκλογές και, δεύτερον, ότι η εναλλακτική λύση απουσιάζει. Για την ακρίβεια είναι ανύπαρκτη, όπως δείχνουν τα ποσοστά της αντιπολίτευσης.

Ακόμη χειρότερα, που είναι έτοιμα να βγουν από τον «φούρνο» ακόμη δύο πολιτικά κόμματα, του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, ενώ κατά τα φαινόμενα «σιγοψήνεται» και του Αντώνη Σαμαρά, παρά τον κίνδυνο να «καεί», και τα οποία -εκ των πραγμάτων- θα ανακατανείμουν τις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος και τον πολιτικό χάρτη της χώρας.

Ήδη, σε μέτρηση της Metron Analysis (02/05/2026) εκτιμάται ότι η στήριξη προς το υπό δημιουργία κόμμα Τσίπρα είναι της τάξης του 11% και κατά μία ποσοστιαία μονάδα χαμηλότερα αυτό της Μαρίας Καρυστιανού.

Πριν επιχειρηθεί η όποια ανάλυση αυτών των ποσοστών, του τι εκφράζουν και κατά πόσον συνάδουν με τους στόχους των συγκεκριμένων κομμάτων, ας αναλογιστούμε ένα πράγμα. Εφεξής μπαίνουν στο «παιχνίδι». Αυτό το γεγονός, δε, οδεύοντας προς την κάλπη, όποτε κι αν αυτή στηθεί, έχει πρόδηλη σημασία, καθώς αμφότεροι πιάνουν «στασίδι» στο «παιχνίδι της εξουσίας».

Κοντολογίς, αν έχουν την όποια αξία οι παραπάνω μετρήσεις, αυτή εντοπίζεται στην απουσία δυνατότητας εξασφάλισης αυτοδυναμίας από το κυβερνών κόμμα (ας σημειωθεί ότι η μέτρηση της Marc διενεργήθηκε μετά το τελευταίο πακέτο μέτρων «ανακούφισης» και άρα καταγράφει την εκλογική επίδραση που αυτά είχαν) και στην αποτύπωση του κατακερματισμού του λοιπού πολιτικού συστήματος, καθιστώντας βέβαιη (τουλάχιστον σε όρους πολιτικής, όπου τίποτε δεν είναι βέβαιο), την οδό των συνεργασιών για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Με άλλα λόγια, ένας πρώην πρωθυπουργός με μακρά πορεία στον χώρο της αριστεράς και της κεντροαριστεράς αλλά και επανειλημμένως ηττηθείς στην κάλπη και μία γυναίκα που έγινε γνωστή κυρίως ως μητέρα θύματος του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών αποκτούν εισιτήριο εισόδου στο πολιτικό σκηνικό και άρα συμμετοχής στη διαπραγμάτευση για την εξουσία. Εκ νέου ο πρώτος, για πρώτη φορά η δεύτερη.

Το τι ακριβώς κομίζουν, ποιες δυνάμεις τούς υποστηρίζουν, τι μήνυμα εκπέμπουν προς το εκλογικό σώμα και άλλα τινά περί την ύπαρξη των υπό δημιουργία κομμάτων τους, μπορεί να είναι σημαντικά και ως τέτοια αξιολογούνται, αλλά το πρωταρχικό είναι ότι εφεξής θα είναι τμήμα της κουβέντας μεταξύ των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

Αντικείμενο δε αυτής της κουβέντας θα είναι η εξουσία. Ποιος θα πάρει τι, ποιους ρόλους θα αναλάβει και ποια χαρτοφυλάκια, ώστε να προωθήσει αυτά που έχει στο μυαλό του ή που έχει υποσχεθεί στο εκλογικό σώμα (έννοιες που συχνά διαφέρουν).

Αφού συνεκτιμηθεί, λοιπόν, αυτή η παράμετρος, της «μοιρασιάς», χρήσιμο θα ήταν να άνοιγε και η ευρύτερη συζήτηση ως προς το τι πρεσβεύουν οι «νεοαφιχθέντες», σε ποιο κοινό στοχεύουν, τι σημαίνει η δυνατότητά τους να αναρριχηθούν, εκ νέου ή για πρώτη φορά, στο πολιτικό σκηνικό και βεβαίως εάν όσα κομίζουν συνιστούν μία βιώσιμη εναλλακτική και πειστική πρόταση διακυβέρνησης.

Διότι, εντέλει, το έχει ανάγκη και αυτό ο τόπος, αν κρίνουμε από τις έως τώρα επιδόσεις της αντιπολίτευσης.